Font again

A very short update, because right now I lack the time to write long stories here without sacrificing valuable training time... Too much work again, I hope next year is better. During the Ascension weekend I visited the bouldering Mekka of Fontainebleau again. I hadn't been there for years and needed (still need, to be honest) to get used to the specific, technical style of climbing. Although I only climbed a handful of low 7's, I haven't enjoyed bouldering this much in a long time. Font truly is one of the best climbing areas I've ever visited. I should visit it more often!

Below is a short video I cut from the rather random footage I managed to shoot there. I should have spent much more time to capture the beauty of the forest, but I didn't. Next time maybe... Nevertheless the video doesn't fail to convey the great atmosphere and the fun we had.

In the meantime I've started training power endurance. Gradually campus training started to have detrimental effects on my body. It took only a few hints to make me change gears and progress to the less injury prone power endurance training: a split middle finger tip that got deeper and more painful with every training, a flapper on a pinky and a near flapper on the other, a slowly developping nagging little pain in my wrist and elbow and a mild inflamation in a collateral ligament. Although I''m fully aware that a more sensible person may have stopped a few trainings earlier, I am mildly proud that I didn't stubbornly stick to the plan a let go of a few more campus trainings to prevent more serious injuries. It is motivating though to start working on power endurance, knowing it'll get me in shape for some hard route climbing in the summer. The first training was and absolute disaster and reduced my forearms to pulp even before finishing the first circuit, so there's a lot of room for improvement. That's good, right?

Eifel, deel 2

Hoog tijd voor een update: sinds het vorige bericht heb ik weer een bezoek aan de Eifel gebracht en ben ik daarna een paar dagen in Fontainebleau geweest. De camera was natuurlijk weer mee, maar in Bleau heb ik de tijd en rust niet gevonden om te filmen. In een groep gebeurt er zoveel tegelijk en snel achter elkaar, dat rustig filmen er niet in zit. Gek natuurlijk, want er is juist veel om vast te leggen...

Tijdens een weekendje in de Eifel met een bevriend stel en de honden knijpen Cash en ik er een middagje tussenuit om te boulderen in het vlakbij gelegen, kleine basaltgebiedje Hohenfels. Volgens mijn topo is er een handjevol mooie boulders te doen (plus een selectie high-balls waar ik me in mijn eentje niet aan wil wagen) en droogt het snel. Dat laatste is belangrijk, want afgelopen nacht heeft het flink geregend. Snel blijkt echter een rekbaar begrip te zijn en de blokken zijn allemaal nog nat. Tot overmaat van ramp zijn een aantal boulders ook volledig bedekt met mos. Zolang die nat zijn, zijn ze niet schoon te maken en door al het mos blijven ze erg lang nat. De boulder die in de topo mijn aandacht trok, 'Virus' (7A+), blijkt te klam om te klimmen, net als de nabijgelegen traverse 'Flimmern' (7A). Het derde blok waar ik hoop op gevestigd heb, blijkt droger te zijn. 'Kernspaltung' (7C+) is de zwaarste boulder van het gebied met een vriendelijker staande start: 'TNT' (7A+).

De sprongstart vanaf een zijgreep voor links naar een sloper voor rechts blijkt voor mij niet de crux te zijn. Een goed geplaatste linkervoet levert de lichaamsspanning om de sloper te fixeren. De kruispas die volgt, is zwaarder en als hij eenmaal lukt, heb ik geen idee hoe ik uit deze positie moet komen. Pas na een tijdje ontdek ik dat ik beide voeten los kan gooien en hoger kan plaatsen. De optie kwam domweg niet in me op, omdat ik niet dacht te kunnen blijven hangen aan deze grepen. Ik probeer een aantal keer mijn beide voeten hoog te plaatsen en vanuit een volledig ingedraaide positie de laatste pas te maken, maar het lukt niet. Om de inmiddels vermoeide spieren wat rust te geven, klim ik tussendoor de enige drie onbegroeide boulders op de omliggende blokken en geniet ik samen met cash een tijdje van de doorbrekende zon. Een crashbad blijkt ook een prima ligstoel te zijn. Als ik daarna weer in TNT stap, besluit ik impulsief om voor de laatste pas mijn rechtervoet niet te plaatsen en direct door te sleuren vanaf mijn linkervoet. Het lukt! Als ik de video later terugzie, vraag ik me af of ik misschien te ver naar links uitgeklommen heb... Hoe dan ook zat de moeilijkheid hem daar niet meer in en maakt het voor de moeilijkheid van de boulder geen verschil. Desalniettemin zou ik graag nog eens teruggaan om de uitklim 'netjes' te doen en daarbij de twee moeilijker varianten van de boulder te proberen.

Ik heb in de topo nog een aanbevolen boulder gezien, hoger op de heuvel en besluit die te gaan zoeken. Het pad op de kaart blijkt geen pad te zijn en het aantal ingetekende rotsen aanzienlijk lager dan het daadwerkelijke aantal. Na het nodige krabbelen over de heuvelrug, struikelen over boomstronken en verdwaasd rotsblokken vergelijken met het tekeningetje in de topo vind ik 'Quälgeist' (6C+) eindelijk. Het is een overhangende hoek met kleine treden en een goede ondergreep aan de andere kant. Hij doet me enigszins denken aan de prachtige boulder Extasy in Glees. De zitstart blijkt het moeilijkst te zijn en met de juiste voetplaatsingen is de rest eenvoudig, beslist makkelijker dan Extasy. Tien minuten later klim ik Quälgeist uit. De overige boulders hier zijn of lelijk, of hebben een slechte landing. Ik laat het boulderen dus voor wat het is en begin de weg terug met Cash, ditmaal boven de rotsen langs. Daar ligt tenminste wel een pad. Al met al geen ongeslaagde dag, maar ik zou graag nog een keer een mooie, droge dag terugkeren om Virus, Flimmern en de overige twee varianten van Kerspaltung te proberen. Hohenfels mag dan wel klein zijn, ik ben er nog niet uitgespeeld!