Full circle

Five years ago I embarked on my first ever bouldering trip. Seeking for a form of climbing and being out that I could share with Michelle (vertigo has such a firm grip on her that even belaying petrifies her) I acquired a crashpad and a bouldering topo of the Eifel. So on March 8 2011 I drove us to the basalt blocks of Glees, determined to show the love of my life the magical beauty of climbing rocks. And boy, did I do a good job to put her off...

Happy as a kid I rushed up the hill towards the blocks, as if they might vanish into thin air any moment. I quickly climbed the first 5A I saw, then a 5B, then a 6A. After making quick work of another 6A and a 6A+, I figured that - having been a boulderer for about an hour now - I had grown enough to try something harder. That's when I saw 'Die Eisheiligen'. It was (is) so aesthetically pleasing that it had an immediate irresistible pull. I had no feeling (or respect...) for bouldering grades and jumped on it, imagining I had the arms of Chris Sharma, the fingers of Adam Ondra, the balls of Alex Honold and the grace of Akiyo Noguchi. At 6C+ it was way above my league though and I never got far off the ground. Nevertheless the sloping rock at the landing and a poorly placed crash pad were enough to break my leg in a fall...

Sander vs. 'Die Eisheiligen'...

What was supposed to become an awesome first bouldering trip for the both of us turned into a straight disaster, with Michelle having to help me complete the half hour slippery downhill walk to the car on one leg carrying a heavy crashpad, with her having to drive us home with me moaning in pain at every bumb in the road and still having to convince me that this wasn't good and I had to see a doctor, with her having to deal with the fact I absolutely refused to go to a German hospital and eventually leaving me no choice but to visit the hospital in Enschede when we finally arrived after a long drive, with her waiting there for hours and ultimately bringing me home close to midnight with my leg in a cast. My God, what a hideously Homerical  sentence to describe the horror I put Michelle through on her first climbing experience. Somehow though, five years later, she still supports my climbing and comes with me every once in a while when I go bouldering. What a lovely wife I have.

You may understand that ever since that day I felt I have a bone to pick with Die Eisheiligen. A year after the fall, in spring 2012, my mental scars had healed enough to face it again. And so I drove to Glees, only to arrive in a rain shower and find Die Eisheiligen with a soaking wet top. I haven't even touched it and climbed other, dryer boulders instead. After that, I somehow never made it to Glees anymore. I discovered the bouldering in Ruhrtal instead. With the appeal of being quite a bit closer to home it kept me satisfied throughout 2013 and the first half of 2014. After that my interested shifted towards roped climbing and I barely bouldered at all. Glees and Die Eisheiligen drifted to a desolate part of my memory, but never faded entirely.

Fast forward to May 25, 2016: I'm in my car, dogs and crashpad in the boot, driving to Glees. It's overcast and surprisingly cold for the time of the year. Good for bouldering. It has rained a lot the past week though. Bad for bouldering. I'm not really sure what to expect, but the image of a wet Eisheiligen from 2012 haunts me. Third time's a charm, right?

The forest is much darker and denser than I remember. This shouldn't be a surprise, it's Germany after all. It is also bad news though: the basalt blocks are all in the shade and well sheltered by copious blankets of freshly green spring leafs. A dry breeze has no chance of penetrating here and even if the sun were shining, the rays would never reach the boulders. Note to self: Glees is a winter destination. But now that I'm here anyway I'd better make the most of it. I drop my stuff below a good and dry looking 6A ('Brian Gedächtnis Weg') to warm up. It has big holds, big moves and it's high: all qualities I enjoy in a boulder problem. I've barely left the ground when my foot slips off. Standing on my crashpad again I contemplate what this means: no friction today. Maybe 'high' isn't an enjoyable quality after all today. A second attempt quickly lands me on top of the boulder though. So climbing is possible in these conditions. Buck up, Sander! Humidity is just a lame excuse for a losers' attitude.

Getting used to the conditions on 'Brian Gedächtnis Weg'

I want to know whether Eisheiligen is dry enough today. I've waited long enough for this. It should be only 50 meters away, but the view is consumed by the forest. Time to pack my stuff again and head over there. But when the jungle opens up a bit and I get a first glimps of Die Eisheiligen, Vienna sounds the alarm: the rather tiny base around the block is already occupied by a happy German couple with two dogs and a baby. One of the dogs appears to be half Husky, half Aussie, which is pretty much a guarantee for a strong personality that will collide head on with the attitude of my Aussies. Since I'd rather not find out - especially with a baby in the middle - I retreat. I muster all the patience I can find and tell myself I'll have another chance later today. Plan B: walk to 'Es'. Es is THE boulder in Glees - an absolute Eifel classic - and situated in a more open location, which considerably raises the odds of it being dry. At the grade of 7B/7B+ (it favors the tall) it should be quite a challenge, but possible.

Walking up on Es, the holds look good and the boulder doesn't appear to be very hard at all. I get a firm reality check though when my 'flash attempt' fails at the very first move. The required span is massive, the footholds are slippery and somehow the holds feel quite a bit smaller than they look. The standing start (called 'Esther', graded 6C+) goes down quickly, but the top slopers are damp and lack friction. However scary, it goes though! But the bottom half troubles me. Just when the thought of going back to Die Eisheiligen creeps in (imagine not climbing Die Eisheiligen as a result of spending all my energy on not climbing Es!), the magic of bouldering happens: something clicks and I unexpectedly climb Es from the first move in. Baffled I try to repeat the moves and all of the sudden they feel rather easy.

'Es' quickly coming together

All that remains is doing the first move and repeat what I just did. From feeling impossible to within grasps in just minutes! But the first move turns out to be hard. When I finally do it, my foot slips one move later and I'm off. New attempts all fail. Is this signalling the imminent end of the day or just specific fatigue for this move? I contemplate the implications of both for a while and conclude that either way a break is needed. If my energy for the day is running out though, continuing on Es might cost me Die Eisheiligen. In the case of specific fatigue, a quick ascent of Die Eisheiligen and some walking around might be the perfect break. But if it takes more energy, it deminishes my chances of climbing Es dramatically. Conundrum... Setting ego and grade chasing aside, Die Eisheiligen is what I really desire to climb. Third time's a charm, remember?

And so it is that I walk back to Die Eisheiligen, set up the camera and carefully place the crashpad on the slanting rock that broke my ankle five years ago. As soon as my feet leave the ground I am surprised how powerful this boulder problem feels. I really had no chance five years ago. When I reach for the small crimper below the top, it is smaller than expected. I'll have to work my way up on it and slap for the top that looks uncannily sloping. For an instant I look down. Big mistake. It turns out that due to the overhang of the block I'm not above my pad anymore. Fear of falling cripples me and I climb down to jump on my pad. I repeat this entire process twice before I realize I'll have to move the pad to protect the top. Grudgingly I drag the pad further from the base of the block. The slanted rock grins at me sadistically. This time I know that if I fall, I won't do it there though. So I set off again, climb up to the crimp and slap for the top. It is sloping indeed and very slippery. Knowing I have the pad right where it needs to be now I match the other hand and top out. It's done.

When I go back to Es later, I quickly climb it as well. Finally I can leave Glees and Die Eisheiligen in peace. I've had my revenge. It tastes sweet, so very sweet!

Nieuwe beklimmingen, een zondvloed en een video

Als ik in de verte gerommel hoor, begin ik direkt mijn spullen in te pakken. Het onweer is pas later op de dag voorspeld, maar ik weet dat het een flink front moet zijn. Ik pak de beide crashpads, mijn tas en de cameraspullen en met Cash aan de korte lijn struikel ik de helling af naar het wandelpad. Het druppelt al licht en de lucht wordt donker. Ik zet de pas erin om de wandeling het dal uit zo kort mogelijk te maken. Cash lijkt de noodzaak van het doorlopen niet te zien en vindt het vooral belangrijk om tegen zoveel mogelijk struikjes aan te plassen. Vrolijk wappert zijn staart alle kanten op. Vijfhonderd meter verder verandert dat. Binnen dertig seconden verdwijnt al het licht uit het dal, steekt een storm op en scheuren de wolken open. Ik weet niet wat me overkomt, de bomen buigen ver door en een gordijn van water slaat bijna horizontaal tegen ons aan. Het onweer is overal om ons heen. Cash maakt zich klein, laat zijn staart hangen en vouwt zijn oren dicht voor al het water. Als ik even stop om de crashpads steviger vast te klemmen in de harde wind, rolt hij zich gauw op in de berm. Maar we moeten door. Voor ons waait een boom om. We klimmen er overheen en worstelen ons omhoog over het pad dat inmiddels een kleine beek geworden is. Het water staat zo hoog, dat het over mijn voeten stroomt. Eindelijk bereiken we de bosrand bovenop de heuvel. Een imposante bliksem verlicht de hemel en nog voordat ik kan beginnen met tellen volgt een oorverdovende donderslag. Cash komt met vier poten van de grond en mijn hart zit in mijn keel. Nog honderd meter naar de auto. Als ik het portier open zwaai, weet Cash niet hoe snel hij op de achterbank moet springen. Het is een opwindende afsluiting van een dagje klimmen in Nideggen...

Vorig weekend spendeerde ik in Berdorf in de hoop daar te kunnen werken aan het vullen van mijn piramide. Slechts drie uur voor vertrek haalde Frans mij over om erheen te gaan. Ondanks een aantal onweersbuien had ik een prima eerste dag. Nog voor de eerste regendruppels kon ik de superklassieker 'Willy' (6c) klimmen. Wat een genot. De overhangen bleven droog en ik gebruikte de gelegenheid om het steile power-endurance teststuk 'Daiwel' te klimmen. Dat lukte vrij vlot, de 7b/7b+ waardering in de topo bleek vrij royaal te zijn. Later lukte het me bijna de route 'Marguerite' (7a+) te flashen, maar na een eeuwigheid te spenderen in de rust onder de crux - zoekend naar een manier om de enorme afstand naar de volgende greep te overbruggen - won de vermoeidheid het uiteindelijk en viel ik uit de laatste moeilijke pas. Na een half uurtje rusten was het klimmen van Marguerite in de tweede poging eenvoudig. Ondanks het motiverende gezelschap (Koen, Roelien, Enzo en Ima hebben zich bij ons gevoegd en Peter, Iris en een stel sterke groningers loopt ook rond) heb ik in de rest van het weekend niets moeilijks meer kunnen verzetten. Het bleef bij zwakke pogingen in een aantal lastige routes. Een goede reden om gauw weer terug te gaan dus.

Vandaag ben ik met Cash naar Nideggen gereden met als hoofddoel 'Idefix' aan mijn piramide toe te voegen. Dat is voor de weersomslag gelukt, al was het met meer moeite dan verwacht. Ik moet flink wennen aan het conglomeraat gesteente dat vrij weinig wrijving geeft, maar flink van zich af bijt in mijn vel. De waardering van Idefix is in de database van 8a.nu een onderwerp van discussie en varieert daar van 7b tot 7c. In de Duitse topo krijgt hij 9-, een Franse 7b+, en omdat ik hem aanzienlijk lastiger vind dan de in stijl vergelijkbare Daiwel, kan ik me daar goed in vinden.

Misschien is het je al opgevallen dat de piramide in de basis iets smaller is geworden: omdat er toch wel een flink verschil bleek te zijn tussen 'Banane' en het ernaast gelegen 'Die Hexe', ben ik teruggekomen op de waardering van Banane (de Duitse graad 8+ is breed genoeg om zowel als 7a+ als makkelijke 7b te interpreteren). Vorig jaar beschouwde ik het als mijn eerste 7b en stelde ik daarmee mijn doel voor 2011 veilig, een belangrijke psychologische rugsteun. Door de beklimming van Die Hexe (Duitse 8+/9-, onmiskenbaar een Franse 7b) moet ik daarop terugkomen en er 7a+ van maken. Zo zie je maar hoe misleidend het kan zijn om teveel waarde aan een paar getallen te hechten...

Binnen dat thema passen ook de beklimmingen in Nideggen vandaag. Op de sector Zementwerk bevinden zich een aantal lijnen, slechts een meter of 5-6 hoog en ongeveer even ver overhangend, die vroeger als routes behaakt zijn (ieder met twee haken), maar sinds de introductie van crashpads ook regelmatig geboulderd worden. Daardoor hebben ze zowel een boulderwaardering als een routewaardering. Voeg er een zitstart aan toe en je hebt zonder twijfel een boulder, maar de staande starts bevinden zich precies op de vage scheidslijn van boulders en routes. Ik heb dus maar de vrijheid genomen om de beklimming van 'Idefix' als een 7b+ solo en niet als een 6C+ boulder te noteren, omdat ik hem zo voor mijn piramide kan gebruiken. Evenzo klinkt de opwarmer 'Zappenduster' een stuk beter als 7a (route) onsight dan als 6B (boulder) flash. Maar route of boulder en waarderingen opzij gezet, ik heb weer genoten van een dagje buiten zijn met Cash en heb er een filmpje van gemaakt. Enjoy!

Eifel, deel 2

Hoog tijd voor een update: sinds het vorige bericht heb ik weer een bezoek aan de Eifel gebracht en ben ik daarna een paar dagen in Fontainebleau geweest. De camera was natuurlijk weer mee, maar in Bleau heb ik de tijd en rust niet gevonden om te filmen. In een groep gebeurt er zoveel tegelijk en snel achter elkaar, dat rustig filmen er niet in zit. Gek natuurlijk, want er is juist veel om vast te leggen...

Tijdens een weekendje in de Eifel met een bevriend stel en de honden knijpen Cash en ik er een middagje tussenuit om te boulderen in het vlakbij gelegen, kleine basaltgebiedje Hohenfels. Volgens mijn topo is er een handjevol mooie boulders te doen (plus een selectie high-balls waar ik me in mijn eentje niet aan wil wagen) en droogt het snel. Dat laatste is belangrijk, want afgelopen nacht heeft het flink geregend. Snel blijkt echter een rekbaar begrip te zijn en de blokken zijn allemaal nog nat. Tot overmaat van ramp zijn een aantal boulders ook volledig bedekt met mos. Zolang die nat zijn, zijn ze niet schoon te maken en door al het mos blijven ze erg lang nat. De boulder die in de topo mijn aandacht trok, 'Virus' (7A+), blijkt te klam om te klimmen, net als de nabijgelegen traverse 'Flimmern' (7A). Het derde blok waar ik hoop op gevestigd heb, blijkt droger te zijn. 'Kernspaltung' (7C+) is de zwaarste boulder van het gebied met een vriendelijker staande start: 'TNT' (7A+).

De sprongstart vanaf een zijgreep voor links naar een sloper voor rechts blijkt voor mij niet de crux te zijn. Een goed geplaatste linkervoet levert de lichaamsspanning om de sloper te fixeren. De kruispas die volgt, is zwaarder en als hij eenmaal lukt, heb ik geen idee hoe ik uit deze positie moet komen. Pas na een tijdje ontdek ik dat ik beide voeten los kan gooien en hoger kan plaatsen. De optie kwam domweg niet in me op, omdat ik niet dacht te kunnen blijven hangen aan deze grepen. Ik probeer een aantal keer mijn beide voeten hoog te plaatsen en vanuit een volledig ingedraaide positie de laatste pas te maken, maar het lukt niet. Om de inmiddels vermoeide spieren wat rust te geven, klim ik tussendoor de enige drie onbegroeide boulders op de omliggende blokken en geniet ik samen met cash een tijdje van de doorbrekende zon. Een crashbad blijkt ook een prima ligstoel te zijn. Als ik daarna weer in TNT stap, besluit ik impulsief om voor de laatste pas mijn rechtervoet niet te plaatsen en direct door te sleuren vanaf mijn linkervoet. Het lukt! Als ik de video later terugzie, vraag ik me af of ik misschien te ver naar links uitgeklommen heb... Hoe dan ook zat de moeilijkheid hem daar niet meer in en maakt het voor de moeilijkheid van de boulder geen verschil. Desalniettemin zou ik graag nog eens teruggaan om de uitklim 'netjes' te doen en daarbij de twee moeilijker varianten van de boulder te proberen.

Ik heb in de topo nog een aanbevolen boulder gezien, hoger op de heuvel en besluit die te gaan zoeken. Het pad op de kaart blijkt geen pad te zijn en het aantal ingetekende rotsen aanzienlijk lager dan het daadwerkelijke aantal. Na het nodige krabbelen over de heuvelrug, struikelen over boomstronken en verdwaasd rotsblokken vergelijken met het tekeningetje in de topo vind ik 'Quälgeist' (6C+) eindelijk. Het is een overhangende hoek met kleine treden en een goede ondergreep aan de andere kant. Hij doet me enigszins denken aan de prachtige boulder Extasy in Glees. De zitstart blijkt het moeilijkst te zijn en met de juiste voetplaatsingen is de rest eenvoudig, beslist makkelijker dan Extasy. Tien minuten later klim ik Quälgeist uit. De overige boulders hier zijn of lelijk, of hebben een slechte landing. Ik laat het boulderen dus voor wat het is en begin de weg terug met Cash, ditmaal boven de rotsen langs. Daar ligt tenminste wel een pad. Al met al geen ongeslaagde dag, maar ik zou graag nog een keer een mooie, droge dag terugkeren om Virus, Flimmern en de overige twee varianten van Kerspaltung te proberen. Hohenfels mag dan wel klein zijn, ik ben er nog niet uitgespeeld!

Een dag in Glees

Zoals beloofd, hier het verhaal horend bij de video die maakte op en rond de ruwe basaltblokken van Glees:

Vrijdag de dertiende, een perfecte dag om het lot te tarten en 'Die Eisheiligen' te bedwingen, de boulder die me ruim een jaar geleden hardhandig uitspuwde en de dag abrupt met een gebroken enkel deed eindigen. 's Ochtends vroeg rijd ik met Cash en twee crashpads achterin de auto richting de Eifel. Om half 11 komen we aan bij Glees en van de voorspelde zon is weinig te bekennen. Dondert niet, ook in de schaduw kan ik klimmen. Als het maar droog is. Bepakt met een rugtas, cameratas, statief, twee crashpads en met een trekkende Cash aan de lijn - de muisjes schieten immers over het pad - krabbel ik de heuvel op richting het Bleausard blok. Vorig jaar klom ik daar al de prachtige gelijknamige 6A boulder, maar kreeg ik mijn kont niet van de grond in de lastiger (6B+) zitstart. Tijd voor een herkansing dus. Als ik het blok eindelijk zie liggen, lijkt de bovenkant ervan nogal vochtig. Met de voorspelde zon zou dit snel verdwijnen, maar tot overmaat van ramp wordt de lucht juist donkerder en begint het licht te regenen. Daar zullen de blokken wel niet droger van worden...

Maar ik laat me niet uit het veld slaan - ik ben hier nu verdomme - dus ik begin koppig aan de zitstart van Bleausard. Gelukkig ligt de zijkant van het blok uit de regen en zijn de grepen droog. Na wat zoeken lukt het me om van de grond te komen en sleep ik mij het 6A restant in. Even vergeet ik hoe lastig deze nog is en dat wordt onmiddelijk bestraft: ik sta weer op de grond. De topo waarschuwt expliciet voor de pittige waarderingen in Glees en daar word ik in de eerste boulder weer hardhandig aan herinnerd. In de volgende poging doe ik beter mijn best en kom ik aan bij de top, die drijfnat blijkt te zijn. Ik denk echter alleen maar aan het uitklimmen van dit probleem en werk mezelf verder omhoog. Pas als mijn middel ter hoogte van de rand is en ik me aan twee gladde, ronde randjes vast probeer te houden, dringt het tot me door in welke situatie ik me gewerkt heb. Ik ben al te hoog om nog gecontrolleerd eraf te springen - ik ga vandaag geen enkels breken - maar als ik uitglijd tijdens de laatste bewegingen, maak ik een nog veel ongelukkiger val, vier meter omlaag. Doorgaan dan maar en niet vallen. Ik schuif op mijn buik over de rand totdat ik er een knie op kan werken en eindelijk bij de eerste fatsoenlijke greep kan. Het is wellicht de lelijkste topout die Bleausard ooit gezien heeft, maar ik haal opgelucht een aantal keer diep adem en ben alleen maar blij dat ik veilig boven ben. Geen natte topouts meer vandaag!

Die belofte houd ik als ik voor mijn dagdoel 'Die Eisheiligen' sta. Het is inmiddels opgehouden met regenen, maar de top is duidelijk erg nat en water sijpelt door de verticale breuklijn die de helft van de boulder gestalte geeft. De dag is nog lang en hopelijk gaat de zon alsnog schijnen. Ik zal dan vanmiddag nog eens kijken of de rots droger is. Gelukkig is mijn wenslijst voor vandaag langer en de volgende boulder - 'Flash Gordon' (6C+/7A) - is op één greep na droog. Na vijf minuten knoeien met pof, een doek en een borstel heb ik ook die droog genoeg. Ik bedenk hoe ik de boulder wil klimmen en zet mijn camera en statief optimistisch neer voor de flash poging. Dat blijkt natuurlijk een kansloze onderneming te zijn. Hoewel de eerste passen goed gaan, gaat het mis op een verre pas naar links. Ik gooi mijn lichaam opzij naar de greep toe, maar mis en zwaai als een draaideur van de rots en land als een zak aardappelen horizontaal op de crashpad. Aan de moeilijkere tweede helft - een paar compressiebewegingen en een lastige slotpas - ben ik niet eens toegekomen. Als ik de tijd neem om de bewegingen te oefenen, lukt de verre pas naar links vrij vlot. De coördinatie voor de laatste beweging laat langer op zich wachten. Pas na een flink aantal pogingen lukt het me om vanuit een compressiepositie met een hand en een hak de dynamische beweging omhoog te maken zonder naar achteren te vallen. De rest is eenvoudig en even later is Flash Gordon binnen.

De volgende boulder op mijn lijst ligt in een andere sector die volgens de kaart in de topo direkt naast deze ligt. Daar blijkt weinig van te kloppen en na wat dwalen besluit ik eerst maar eens zonder mijn crashpads op zoek te gaan. Cash vindt het een topbesluit: drie keer op en neer door het bos wandelen, waarbij we twee keer een groep herten weg zien rennen. Als we een uur later samen in het zonnetje zitten te lunchen en wachten tot 'Extasy' (6C+) opgedroogd is, kan zijn dag al niet meer stuk. Erna is de boulder inderdaad droog en begin ik aan mijn flash poging. Extasy begint vanuit een zitstart en de staande start krijgt 'slechts' een 6B waardering. Als ik dus zonder veel moeite door het begin heen klim, krijg ik goede hoop voor de flash. Maar helaas blijkt de moeilijkheid voor mij toch echt in het 6B gedeelte te zitten en het kost me een aantal pogingen om de juiste bewegingen te vinden. Daarna lukt de hele boulder vlot. Het is een prachtig ding, omhoog traverserend over een steile hoek, en zeker wat eenvoudiger dan Flash Gordon.

Hoewel er meer op mijn to-do lijst staat, klim ik in deze sector allen nog een leuk 6A traversetje - 'Kalaschnikow' - en maak ik een aantal filmopnamen van Cash en mij. Hij natuurlijk blij en ik kan straks hopelijk een leuk filmpje van de dag in elkaar zetten. We lopen daarna weer terug naar Die Eisheiligen. De top ziet er droog uit, maar de breuklijn is nog steeds erg nat. Koppig doe ik toch twee pogingen, maar het vocht speelt me parten. Ik merk ook dat de beste energie wel op is en met pijn in het hart besluit ik Die Eisheiligen weer onbedwongen achter te laten: 0-2... Opeens bedenk ik me dan dat ik vorig jaar nog een boulder geprobeerd heb die me toen niet lukte: 'Plattenfäx' (6B+), volgens de topo één van de eerste boulders van het gebied. Vandaag lukt hij vrij snel zonder al teveel moeite en op mijn eigen aparte manier: door een keer flink af te blokken kan ik twee bewegingen op erg kleine, klamme greepjes min of meer overslaan.

De namiddagzon is heerlijk en ik wil voor we gaan nog één niet te moeilijke boulder doen die lekker in de zon ligt. 'Clever and smart' blijkt aan deze eisenlijst te voldoen. Een 5C, dus die moet ik zonder veel moeite kunnen flashen. Niet dus: in de tweede pas draai ik al weg en sta ik direct op de grond. De tweede poging gaat niets beter, net als de derde... Pas als ik daarna besluit om voor een dynamische oplossing te gaan, een slechte greep over te slaan en te springen naar een betere lukt het. Ben ik veel vermoeider dan ik denk, zijn de waarderingen hier zo hard of ben ik gewoon aan het knoeien en kies ik een 6B oplossing voor een 5C probleem? Ik beantwoord die vraag gewoon maar even niet... Het is bijna etenstijd en we hebben nog een lange terugweg voor de boeg. Tijd om in te pakken en weer naar de auto te wandelen dus. Cash is opgewekt en ik ben blij met een mooi lijstje beklimming en een volle geheugenkaart met video-opnamen om thuis mee aan de slag te gaan. Topdag!

Gebroken ego

Wat een week! Tsjechisch wonderkind Adam Ondra schudt de sportklimgemeenschap op en zet een nieuwe standaard door vier on-sight beklimmingen van een 8c+. Vier, waarvan twee op dezelfde dag! Eén ervan waardeert hij af naar 8c. Tot op heden slaagde enkel de spanjaard Patxi Usobiaga erin een 8c+ on-sight te klimmen. Tegelijkertijd schrijft Paul Robinson bouldergeschiedenis met de lang geanticipeerde tweede beklimming van Dave Grahams monsterboulder 'The Story of Two Worlds' in Cresciano. In 2005 maakte Graham een sterk statement tegen de inflatie van boulderwaarderingen aan de bovenkant van de schaal door zijn geesteskind - op dat moment waarschijnlijk de zwaarste boulder ter wereld - niet hoger dan 8C te waarderen. Robinson maakt nu een belangrijke beslissing voor de boulderelite door 'The Story...' te bevestigen als de nieuwe standaard voor 8C. Wat een week en wat een progressie voor de klimsport! En wat doe ik? Mijn enkel breken in een lullige 6C+...


Mede omdat Michelle zekeren erg eng vindt en toch graag af en toe zou willen delen in wat mij elke dag bezig houdt, is het idee ontstaan om serieuzer bezig te gaan met boulderen. Het is meteen een uitstekende motivator om boulderen tot een integraal onderdeel van mijn training te maken. In februari heb ik daarom een degelijke valmat gekocht via René van Nihil (superfijn geholpen!) en met de nodige moeite heb ik mijn vingers weten te slaan achter één van de laatste exemplaren van de topo die de diverse bouldergebieden in de Eifel beschrijft. Het wachten was op het goede weer en toen voor deze dinsdag 12 graden en volop zon werden voorspeld, was de kogel snel door de kerk. Mijn keuze gaat naar het gebied bij Glees. Langs een heuvelrug in het bos ligt daar de afbreukkant van een lavastroom die herinnert aan het vulkanische verleden van de Eifel. Op de twee kilometer lange rij van blokken basaltgesteente is een rijkdom aan mooie boulders van een gemiddelde moeilijkheidsgraad te vinden. Ik verheug me er al weken op en heb alle plaatjes die ik kon vinden al tientallen malen verlekkerd bekeken. De topo waarschuwt dat de waarderingen in Glees 'recht straff' zijn, maar dat weerhoudt mij er niet van mijn zinnen overmoedig op een beklimming van 'Die Eisheiligen' (6C+) te zetten.


Ik word onmiddelijk weer met twee benen op de grond gezet door de eerste boulder die ik probeer. Hopend op een flash stap ik in 'Bleausard' (6A), een licht overhangende arête, maar val eruit door beroerde voetplaatsingen. Ai, die randjes zijn toch wel wat klein om me op domme kracht door de boulder te sleuren. Ik was weer eens overmoedig en word er meteen op afgestrafd. In de derde poging top ik Bleausard. Vanaf een goede startgreep maak ik een lange pas naar een redelijk randje voor de rechterhand. Bij gebrek aan een tree haak ik mijn linkerhak vlak onder mijn linkerhand in een kleine holling en trek er hard aan om mijn balans te houden in de volgende pas. De vingertoppen van mijn linkerhand vallen precies goed op de schuine rand midden boven mij en snel pak ik bij met de rechterhand. Nu kan ik mijn voeten hoog genoeg plaatsen om de laatste 80 centimeter naar de bovenkant van het blok te overbruggen. Met een vlakke linkerhand land ik op de platte, aflopende rand. Er bovenop komen blijkt nog lastig ook zonder een structuur om vast te houden. Dit soort passen zijn in de hal bijna niet te oefenen, maar gelukkig lukt het me direct om mijn voet over de rand te plaatsen en voorzichting mijn zwaartepunt over de rand te brengen. Een erg mooie boulder, maar het valt me vies tegen voor een 6A.

Bleausard

Het deukje in mijn zelfvertrouwen wordt er niet beter op als eerste pas van de zitstart, gewaardeerd op 6B+, niet wil lukken. Eerst maar eens naar een ander blok. Dat blijkt een goed idee te zijn. Ik bereid me nu beter voor, lees goed in en flash zowel 'Elefant' (5B) als 'Belissimo' (6A). Elefant is een overhangende boulder met goede, diepe grepen en klimt lekker en eenvoudig. Wat een fijn gevoel! Belissimo loopt langs de kant van het blok en is net niet verticaal. Het zijn allemaal balanspassen op minimale grepen en treden. Opgewekt probeer ik op het volgende blok de boulder 'B-Note' (6A+). Voor de eerste pas vanuit de zitstart moet ik even flink aanzetten, maar daarna is de rest eenvoudig: weer een flash! Aangemoedigd door dit succes besluit ik toch het Eisheiligenblok op te zoeken. Ik herken hem van een afstand en wat is hij imposant van dichtbij... De gladde plaat is zo'n vijf meter hoog en hangt een stuk verder over dan ik had verwacht. Over het midden loopt een verticale breuklijn, waarlangs de rechter helft van het blok drie centimeter naar voren is geschoven. Rechts ervan loopt vanaf een meter boven de grond een half zo diepe rand naar boven. Net onder de top komen beide lijnen bij elkaar. Wat een schitterende compressieboulder vormen ze samen!


In de valzone ligt een grote rotsplaat en na even denken leg ik mijn valmat neer op een voor mijn gevoel logische plek. Tijd om de boulder te bestuderen! De breuklijn blijkt veel te smal te zijn om mijn vingers in kwijt te kunnen en ik moet het dus met de uitstekende richel doen. Alleen vlak boven de grond is hij wat breder en herken in een tree. Met mijn rechtervoet daarop ga ik aan mijn linkerhand opzij hangen en probeer ik tevergeefs de eerste pas te maken. Ik heb mijn linkerhand op de verkeerde plek en kan in deze houding niet krachtig genoeg klemmen om van de grond te blijven. In een nieuwe poging met mijn linkerhand wat lager gaat het beter en kan ik mijn rechterhand na de verre pas fixeren. Om de druk van mijn linkerhand over te nemen, leg ik een hak achter de breuklijn en trek uit alle macht om de volgende pas te maken. Ik verras mijzelf door deze ook te fixeren en stop daarom direct maar met nadenken. Als ik probeer mijn rechterhand omhoog te brengen, schiet mijn hak los en val ik. Logisch, want die zat al veel te laag om nog genoeg kracht in de juiste richting mee te kunnen zetten. Eerst moet die linkervoet dus omhoog - er zit daar een prima tree - en dan kan ik mijn rechterbeen ver naar links vlaggen en zo mijn zwaartepunt op de lijn tussen mijn linkerhand en -voet brengen om de volgende pas te maken. Na een aantal pogingen lukt het me om al puzzelend de laatste greep onder de bovenkant van het blok aan raken. Ik ben alvast erg tevrden met mijzelf en begin vertrouwen te krijgen in de haalbaarheid van dit project!


Ik rust even, eet een broodje met Michelle en bedenk ondertussen dat een slechte plaatsing van mijn rechtervoet de oorzaak van mijn laatste val was. Het kost me drie pogingen om opnieuw bij deze pas te komen. Als ik dan probeer mijn hak te plaatsen onder mijn rechterhand, lukt dat niet. Omdat ik teveel naar rechts hang, zit ik mezelf daar in de weg. Ik voel mijn energie in een hoog tempo opgaan terwijl ik mijzelf tussen beide randen vast blijf klemmen, maar probeer toch opnieuw mijn hak te plaatsen. Dat lukt, maar mijn kracht is op en als ik de volgende pas probeer te maken, val ik opzij uit de boulder. Michelle ziet me gaan en vlak naast de mat met mijn linkervoet de rotsplaat raken. Ik ben uit balans en klap door mijn enkel. We horen allebei een kort en luid kraakgeluid voordat ik twee keer op mijn andere been doorhinkel en onderuit ga. Verdwaasd kruip ik terug naar de valmat en word dan pas overvallen door de razendsnel aanzwellende pijn. Michelle laat er onmiddelijk geen twijfel over bestaan dat we linea recta naar de eerste hulp gaan. In mijn 'filosofie' dat een niet gediagnostiseerde breuk er ook niet is, kan ze zich niet vinden. Ze helpt me mijn wandelschoenen aandoen en ondersteunt me zoveel mogelijk tijdens de 40 minuten lange strompeltocht terug naar de auto. Ik schaam me dood, omdat ik weet dat ze veel pijn heeft aan haar eigen kapotte knie en probeer eigenwijs zoveel mogelijk zelf te lopen. Hoe romantisch is een dagje samen uit waarop je je vriendje, jankend van de pijn, de berg af moet slepen?


Om tien uur 's avonds valt eindelijk het beslissende oordeel in een behandelkamer van de eerste hulp post van het Medisch Spectrum Twente: bandenletsel aan beide kanten van de enkel en een scheur in de binnenkant van het scheenbeen. Gips voor Sander, twee weken met het been omhoog en daarna loopgips. Dat is vast geen klimgips... Ik zal een aardig tijdje uit de running zijn en kan dan waarschijnlijk opnieuw beginnen met het opbouwen van uithoudingsvermogen. Een schrale troost is dat ik daar de afgelopen twee maanden toch al weinig aan heb gedaan. Zoals meestal heb ik weer een harde reminder nodig gehad aan mijn eigen kwetsbaarheid en beperkingen. Natuurlijk was het pech om zo ongelukkig terecht te komen, maar het zou dom zijn om het niet te zien als een harde les. Het was overmoedig om een voor mij moeilijke, hoge boulder te proberen zonder spotter en met slechts een enkele valmat op een keiharde ondergrond. Een tweede mat had me al voor een gebroken enkel kunnen behoeden. Zodra ik hersteld ben, koop ik die tweede mat en reis ik terug naar Glees om mijn wraak te nemen op Die Eisheiligen. Ik kijk er nu al naar uit!