Een goed afgesloten sportklimseizoen

Het is 1 oktober en ik ben samen met Koen en Frans in Berdorf (Luxemburg) aan het klimmen met beter weer dan we in de hele zomer hebben gezien. De zomer is laat dit jaar... Tegen alle verwachtingen in is er dan toch deze laatste kans om een in het water gevallen sportklimseizoen goed af te sluiten. Ik had het nodig na een seizoen dat niet volledig voldeed aan de gehoopte bevestiging van mijn ego!

Twee weken terug was ik nog met Floris op Mallorca, in de hoop daar wel een klimondersteunend klimaat te treffen. Daar was de zon dus gebleven! Zes dagen lang was het ruim boven de 30 graden en hebben we amper een wolk gezien. Dat is niet lekker projecten kan ik je vertellen (het magnesiumcarbonaat was werkelijk niet aan te slepen om mijn zweethanden droog te houden en zelfs van stilzitten in deze atmosfeer werd ik moe) en voor het eerst heb ik tijdens een klimtrip totaal geen behoefte gevoeld om veel pogingen in een uitdagend project te spenderen. De helft van de tijd hebben we besteed aan deep water solo klimmen en het lekkerste daarvan was het vallen in de zee. Kort samengevat was het een ontspannen week met veel mooie (pogingen tot) beklimmingen, maar over het algemeen niet zwaarder dan hoog in de 6e graad. Mijn enige grensverleggende prestatie was de flash/onsight van 'Big XXL', een 7a deep water solo dwars door een steil overhange grot vol enorme stalactieten. Daarmee heb ik mijn onsight doel voor 2011 (6c+) verzilverd, maar toch heb ik na de trip een deels onbevredigd gevoel door het gebrek aan aantoonbare vooruitgang. Ben ik wel zo goed als ik aan het einde van dit jaar had willen zijn?

Deep water solo in de route Bisexual (6c+)

Over de dakrand van Sostre den Burotet (6c+)

In het eerstvolgende weekend ging ik hopend op het halen van mijn boulderdoel (6C+) naar het Teutoburger Wald, waar ik nog twee projecten open had staan op de kleine, goed verstopte sector Boone. Michelle en de honden hielden mij gezelschap en wellicht heeft dat me de benodigde extra energie gegeven. Het eerste project, 'Mills' (6C), viel al in de tweede poging. Het is een korte, steile boulder die draait om twee passen vanaf een heel klein slopertje en een al even kleine crimper. Voor het project waar ik eigenlijk voor kwam, de lange traverse 'Boone' (6C+), had ik meer pogingen nodig. Hij viel me zwaar, ondanks de twee sessies die ik er al heb geinvesteerd. Beide keren moest ik stoppen nadat ik een vingertop tot bloedens toe had opengetrokken op de gemeen scherpe crimpers in de crux. Ditmaal had ik minder moeite met de zware cruxpassen, maar viel ik tot twee keer toe voorbij de crux door uitputting uit de boulder. Pure power endurance dit en wat zoog het me snel leeg. Al vrij vlot kwam het besef dat ik wellicht nog energie had voor een enkele goede poging en dat succes zeker niet gegarandeerd was. Na een goede rust stapte ik op een moment van focus en vastberadenheid nog eenmaal in en klom ik snel en sterk door de crux. Nu kwam het aan op doorbijten. Razendsnel liepen mijn onderarmen leeg in de laatste meters, maar dankzij een flinke hoeveelheid adrenaline wist ik nu op mijn tandvlees het einde wel te halen. Tevreden en blij met mijzelf kon ik nu gaan om samen met Michelle en de honden nog even te ontspannen in het nabijgelegen Tecklenburg. Topdag!

Goed, genoeg flashbacks en veren in mijn eigen reet, ik ben in Berdorf nu en heb het voor mijn gevoel van eigenwaarde nodig om me nog een keer te bewijzen voor het einde van het sportklimseizoen. Ik kan me daarvoor geen beter gezelschap wensen dan Koen en Frans, die beiden boven mijn niveau klimmen en een even groot gebrek hebben aan respect voor lichamelijke signalen van vermoeidheid en pijn. Dat verhoogt de kans op persoonlijke toppresaties flink. Voor het weekend heb ik verder mijn haar gemillimeterd, alle beetjes gewichtsverlies helpen! Aan voorbereiding dus ook geen gebrek. We beginnen met het opwarmen in een mooie 6a ('Lionell Terray') met een pittige instap die eigenlijk veel te blessuregevoelig is voor een opwarmer. Direct erna stappen we in een openstaand project van Frans en Koen, de prachtige route 'Arrête, Paulette!' (7a+). Na zo'n 20 meter razend oppompend duurklimmen (prima tweede opwarmer, toch?) volgt een goede rust. De laatste meters over de karakteristieke, licht overhangde arrête zijn de crux: een aantal lange passen op erg kleine randjes, gevolgd door een paar passen op pockets waar veel lichaamsspanning voor nodig is. Goede voetentechniek vereist... Koen klimt de route in zijn tweede poging, maar Frans en ik moeten na de derde poging opgeven. De beste vingerkracht is op. Bakken trekken is nu een beter idee en daarom verhuizen we naar 'Voleur de Spits' (7a+). Deze steil overhangende hoek is de meest voor de hand liggende en wellicht de mooiste lijn van Berdorf. Frans en Koen hebben de route al eens geklommen en doen hem voor: een uitgelezen kans om voor een flash te gaan. Ik begin goed, al zeg ik het zelf: zonder al teveel moeite klim ik met grote passen vrij snel door tot de eerste rust, ongeveer halverwege de route. Het steilste deel van de route is daarmee overbrugd! Een klein cruxje leidt naar de tweede rust, die moeilijker is om te benutten en dat lukt me dan ook niet goed. Tot overmaat van ramp verdwaal ik te ver links van de hoek, moet ik weer terugklimmen en nogmaals omhoog, nu meer naar rechts. Als ik bij de laatste twee passen nog een keer alles moet geven, ben ik zo opgepompt dat ik val met het relais op ooghoogte. Frustrerend! We concluderen dat we allemaal de beste energie wel verbruikt hebben vandaag (Koen heeft tussendoor zelfs nog een poging in een lastige 7b+ getrokken) en we sluiten af met een leuke 6b en een wat minder geslaagde 6a met een bizar routeverloop. Resultaten van de eerste dag: twee 6a's en een 6b, niet bepaald de bevestiging die ik zocht.

Dag twee, de laatste kans van dit seizoen om te presteren. We warmen weer op in een 6a ('Korallenpfeiler', een naam die mij al had moeten vertellen dat ik deze route niet leuk ging vinden) en stappen dan in een van de twee klassieke endurance 6c's van Berdorf: 'Heinz'. Zijn buurman 'Willy' heb ik tijdens mijn vorige bezoek dit voorjaar geprobeerd en de onsightpoging daarvan mislukte. Ben ik nu beter in vorm? Voorbereid op een vergelijkbare worsteling begin ik en neem ik het advies van Koen ter harte: snel klimmen. Voor ik het weet ben ik boven, bijna zonder verzuring. Dat voelt goed! Vasthouden dat gevoel en snel terug naar Arrête, Paulette!. Het mag baten, want ik klim er in één keer doorheen, zonder dat de crux me heel veel moeite kost. Was dat gisteren nou echt zo moeilijk? De proef op de som is een poging in Voleur de Spits en ja hoor, ook daar klim ik nu direct doorheen. We sluiten de dag af in 'Bibi' (6b+), de langste route van Berdorf en er komt werkelijk geen eind aan. Dat is geen probleem, want het is een mooie route die leuk klimt en nergens te moeilijk wordt. Wat een topdag!

Het eerste deel van Arrette, Paulette!: verzurend doorklimmen

Koen, net onder de crux van Arrette, Paulette!

De onderste, steile helft van Voleur de Spits: doorklimmen!

Ben ik tevreden met het afgelopen sportklimseizoen? Ik denk het wel, ondanks een gebroken enkel en gescheurde enkelbanden direct aan het begin ervan, heb ik mijn gestelde doelen gehaald en ben ik absoluut een stuk verder dan ik vorig jaar was. Dat seizoen sloot ik af met een enkele 7a, een 6c+ die werkelijk niets te maken had met 6c+ en tweemaal een 6c onsight. Dit jaar staan er 4 6c+'en en 8 routes 7a en hoger op de redpointlijst, maar het onsightniveau lijkt niet enorm omhoog gegaan. 6c kost me nog steeds geregeld moeite, maar eerlijk is eerlijk: die twee 6c onsight's van vorig jaar waren erg, erg soft. Waar ik vorig jaar zo'n 50% succes had in 6b+ onsight pogingen, lukt dat me nu consequent en zonder veel moeite. Ik ben zonder twijfel vooruit gegaan en daar moet ik na mijn blessure al blij mee zijn. Op naar het volgende sportklimseizoen en ik laat het gestelde doel ervoor gewoon staan: 7c redpoint en 7a+ onsight. We zullen wel zien! Nu is het tijd voor boulderen en ik heb er zin in! Zouden deze winter de eerste 7e graads boulders al geklommen worden?

Progressie?

Aanzienlijk langer dan de bedoeling was heb ik hier geen update meer geplaatst. Dat wil echter niet zeggen dat er niets is gebeurd! Eind mei vertrok ik met Frans, Peter en Koen richting het Italiaanse klimparadijs Finale Ligure om daar een week te blijven. Hoewel ik hoopte het 7a-plateau te overstijgen waarop ik sinds september vorig jaar al bivakkeer, heb ik geprobeerd de verwachtingen laag te houden: Finale staat bekend om haar moeilijke klimmen en genadeloze waarderingen. Dat bleek al snel terecht te zijn en allemaal moesten we de eerste dagen even wennen aan het feit dat zelfs 6a niet altijd onsightbaar bleek te zijn. Toen die knop om was gezet, heb ik geweldig kunnen klimmen in prachtige routes. Maar met een drietal 6c+ routes als topprestatie, zat er voor mij geen persoonlijk record in. Het kwam even heel dichtbij toen ik op de laatste dag uit de laatste pas viel van een atletische 7a+ door een enorm dak. De energie was echter op en meer zat er na een week zwoegen niet in. Op de terugweg naar Nederland maakten we nog een tweedaagse stop in het basiskamp van onze vereniging Onsight in Fontainebleau. Uitbrakken van zeven zware dagen in Finale op de rotsblokken van sectoren Isatis en Rocher Canon was lekker, maar zoals te verwachten volledig vrij van topprestaties. Zwaarder dan 6A heb ik er niet geboulderd. Ik zou er graag een keer fris naartoe gaan! Hoewel er in Finale foto's zijn genomen van de mooiste route die ik ooit heb geklommen (Per Uscire Dalle Tenebre, 6c+), heb ik mijn camera sinds de terugtocht niet meer kunnen vinden. Helaas dus wederom een fotoloos bericht...

In de maanden die volgden heb ik vooral veel geboulderd. Een dag in de Kakushöhle in de Duitse Eifel werd mijn eerste serieuze bouldersessie op rots en leverde onder andere de beklimming van een tweetal mooie 6B+'en en een 6C op. In een tweede sessie - dichter bij huis op de Siamesische Zwilling in het Teutoburger Wald - klom ik nog een 6B+ en een erg toffe 6C. Aangemoedigd door de voor mijn kunnen goede resultaten legde ik de lat wat hoger in een derde sessie - op het rotsblok Boone, ook in het Teutoburger Wald. Na anderhalf uur uitwerken van de lange traverse Boone (6C+), moest ik opgeven vanwege een tot bloedens toe doorgesleten vingertop. Alle (ongeveer twintig) passen lukten en ik kon ze in twee stukken doorlinken. Een goede reden om snel terug te gaan dus... Ik sloot de sessie af met de boulder Mills die volgens mijn lijstje 7A zou moeten zijn. Na ongeveer 10 minuten topte ik hem met een investering die heel passend zou zijn voor een 6B+. Wel is er een veel moeilijker variant mogelijk waarbij ik een goede greep hoog in de boulder oversla. Hij zit net links buiten de 'logische' directe lijn en het voelt niet heel onnatuurlijk hem te elimineren. Deze variant lukte me deze sessie niet meer en voelde meer als een 7A. Nog een reden om dit blok weer op te zoeken!

Hoewel de boulderresultaten van de afgelopen maanden motiverend zijn, was het belangrijkste moment voor mijn motivatie de beklimming van de route Banane op overhangende sector Schinder van de Dreikaiserstuhl. De slechts tien meter lange route heeft een aantal flink fysieke passen op erg kleine grepen en klimt meer als een boulder dan een sportroute. Een hele middag kostte het om de (voor mij) eenvoudigste sequence uit te werken en nog eens een middag om hem in de vierde poging volledig door te linken. Met een waardering aan de bovenkant van de Duitse VIII+, is het mijn eerste 7b en is het psychologische 7a plafond doorbroken. Het is tijd om mijn duur weer terug te trainen en hopelijk dit najaar de rotsen nogmaals op te zoeken om meer routes boven de 7a te klimmen. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer vorder!

Drie redenen om terug te gaan naar Berdorf

Alleen het binnenlopen van het klimgebied bij het Luxemburgse Berdorf maakt de reis al de moeite waard. Vanaf de hooggelegen vlakte dalen we af in het bos en al snel bevinden we ons in een steeds smaller wordende kloof tussen wild gevormde zandsteenrotsen. Als de kloof zich weer opent, sta ik tussen indrukwekkende, ruim 30 meter hoge rotsplaten, vooral licht overhangend. De eerste klimmers zijn al in actie. Het zal wel druk worden dit paasweekend... Het is mijn eerste bezoek aan Berdorf en ik ben Frans, Roel, Liesbeth en Peter nu al dankbaar voor de uitnodiging. Erg groot is het gebied niet, maar ik zal al snel ontdekken dat elke route die ik er klim, de moeite waard is. Wat een kwaliteit! In de drie dagen die volgen probeer ik tevergeefs mijn persoonlijke grens te verleggen door mij aan het niveau van Frans op te trekken. Hoewel ik mijn moeilijkste projecten niet uit weet te klimmen, verras ik mijzelf met hoe dichtbij ik weet te komen. Ik mag dan wel geen persoonlijk record vestigen, ik zal zeker als een betere klimmer en gemotiveerder dan ooit naar huis gaan!

De beste prestatie van het weekend lever ik al op de eerste dag: Parapluie, een 7a met als duidelijke crux een groot dak. Een makkelijke inklim (5c) leidt naar een rust direct onder het dak en dan volgt een sequentie van tien passen om over de dakrand te komen. De uitklim is weer verticaal, biedt volop mogelijkheid tot rusten en is vrij eenvoudig (5c). In de eerste twee pogingen is het vooral zoeken naar de juiste bewegingen en voetplaatsingen. Poging drie verknoei ik zelf en in poging vier klim ik Parapluie zonder al teveel moeite uit. Frans klimt de route in de poging erna ook. Waar ik een krachtige, dynamische oplossing voor de cruxpassage kies, lost hij het statisch op door zijn hak boven zijn linkerhand (!) te haken en zich daaraan af te blocken. Bizar! Eerder op de dag mislukt mijn onsight-poging in Willy (6c), een absolute gebiedsklassieker. Het mag de pret niet drukken, want het is een schitterende route: mooi gelegen, erg divers, technisch en vooral behoorlijk lang en continu. Ik sta niet ver genoeg boven het niveau van de route om te compenseren voor alle energie die ik verlies door mijn fouten en het zoeken naar de juiste bewegingen. Ergens in de bovenste helft beeindigt de zwaartekracht abrupt mijn poging.

In de twee dagen die volgen klim ik wel tweemaal een 6b+ onsight, eerst La Plage en later Les deux Secrétaires. Hoewel ik in de laatste meters van La Plage even moet vechten tegen de verzuring, gaan beide routes relatief makkelijk en dat geeft me het gevoel dat ik meer moet kunnen. Dit weekend zal het echter niet gebeuren. Frans en ik zoeken de populaire route Yellow Submarine (7a) op en om een lang verhaal kort te maken vergooien we er vooral veel energie in. We doen veel teveel pogingen veel te snel achter elkaar en blijven door de vermoeidheid en veel technisch prutswerk vallen, danwel in de hooggelegen crux, danwel net erna. Ik trek mijn vingertop bovendien tot bloedens toe open op een klein greepje in de cruxpassage. Omdat we beiden het geduld niet op kunnen brengen om tussen de pogingen te herstellen (het lukt immers steeds net niet!), klimmen we de route tot overmaat van ramp niet uit en sparen we vooral veel airmiles. Ik probeer er het voordeel maar van te zien: op deze manier is het trainingseffect zonder meer het grootst. Enigszins gefrustreerd laten we de route na een groot aantal pogingen achter en besluiten we er tijdens dit bezoek ook niet weer terug te komen. Hoewel het een mooie, technische route is, lijkt het ons beter hier tijdens een volgende bezoek pas naar terug te keren om ons verdere frustratie te besparen.


Het grootste deel van zowel de tweede als de derde dag besteden we aan Deiwel en Infernale, respectievelijk gewaardeerd op 7b+ en 7b (beide lijken ze mij persoonlijk een halve graad lichter). In stijl kunnen de routes haast niet meer van elkaar verschillen en beide bieden ze mij een flinke uitdaging. Deiwel is kort en erg fysiek in een flinke overhang, terwijl Infernale lang, verticaal en veel meer op balans is. Pas aan het einde van de 26 meter lange route zitten vier fysieke passen, waarvan de laatste een volledige dyno. Twee schitterende routes! De meeste tijd besteed ik aan het uitwerken van Deiwel. Vanuit een bizarre zitstart (staan kan er niet) volgen 18 zware passen tot het einde van de overhang. De uitklim erna is eenvoudig. Na een flink aantal pogingen kan ik alle passen uitgerust zonder veel moeite maken, maar blijkt een het linken van alle 18 een brug te ver. Structureel moet ik stoppen en rusten op de 13e pas. Voor de afwisseling klim ik de route Choco Prince, vlak naast Deiwel en eveneens door de overhang. Ik heb de cruxpassage niet snel genoeg door en mis de onsight. In een tweede poging top ik Choco Prince vrij eenvoudig. De waardering van de route stond ooit op 7a en is inmiddels verlaagd tot 6b+. Voor een 7a is het inderdaad te eenvoudig, maar 6b+ doet de route in mijn ogen ook geen recht. Laat ik het een 6c noemen. Als Frans daarna Deiwel uitklimt in een prachtig solide en beheerste poging, besluit ik met hem mee te verhuizen en de laatste middag te spenderen in Infernale. Voor Deiwel mis ik een stukje krachtuithoudingsvermogen en ik ben vastberaden dit in de overhangen van Arque te gaan trainen. Tijdens een volgend bezoek stap ik er zeker weer in!


Infernale blijkt een aangename verrassing te zijn. Bang voor een technisch monster (verticaal, 26 meter en 7b...) verbaas ik mezelf met mijn eerste poging waarin ik met slechts twee blocks boven kom. Na een prettige inklim volgt een lastige plaat-crux met een paar technische, lange passen. Ik ben net niet lang genoeg om de slechtste grepen over te kunnen slaan en dat maakt het een erg technische passage. Direct erna volgt echter weer een eenvoudig stukje klimmen en een joekel van een rustpositie waar ik met een vuistverklemming bijna volledig in kan herstellen. De laatste meters van Infernale blijken daarna de moeilijkste te zijn. Vanaf een aantal kleine randjes moet ik een enorme pas maken naar een groot drievingergat. Daarin kan ik mijn voeten hoger plaatsen en nog zo'n lange pas maken naar een vergelijkbaar gat, ditmaal net goed voor twee vingers en een stuk slechter te belasten. Ver boven mij zie ik een bandje: daar moet ik naartoe. Nadat ik mijn voeten zo hoog mogelijk heb gezet, mis ik net vijf centimeter om erbij te kunnen. Springen dus... Ik grijp naar heb bandje en blijk niets in handen te hebben en val. In de tweede poging vind ik een beter greepje en ernaast blijkt er nog een te zitten voor de andere hand. Met mijn linkervoet in het tweevingergat waar ik vandaag kwam, kan ik nu de laatste pas maken: een volledige sprong van krap anderhalve meter naar een emmer van een greep. Erboven zit het relais. De sprong blijkt mee te vallen, maar ik vraag me af hoe moeilijk hij is als ik de voorgaande 25 meter zonder blocks zou hebben afgelegd. In mijn tweede poging klim ik de route amper beter dan de eerste en Frans verrast ons allebei door Infernale in zijn derde poging al uit te klimmen. Wat een geweldige beloning voor het compromisloze volhouden dat we deze drie dagen hebben gedaan! Het is inmiddels al laat en ik doe mijn derde poging in Infernale om de setjes er weer uit te halen. Misschien helpt deze ongedwongen mindset me, want ik klim voorbij de plaatcrux naar de rust, herstel daar en haal zonder moeite het eerste gat bovenin de route. De pas naar het tweede gat gaat eveneens goed, maar dan verpruts ik het. Ik zoek tevergeefs naar een manier om de greep beter te belasten ter voorbereiding van de sprong naar het bandje. Het kost me teveel energie en ik val als ik hem uiteindelijk alsnog probeer te maken. Zonder al te lang te wachten sleep ik me er weer naartoe en maak ik de sprong naar het relais. Zo dichtbij en zo onverwacht! Het is te laat om te rusten en herstellen voor nog een poging, maar ik weet zeker dat ik Infernale snel kan uitklimmen. Nog een reden om terug te gaan naar Berdorf!

Twee dagen in het Teutoburger Wald

Het duurde een maand langer dan verwacht, maar dat maakt het genot alleen maar groter: de eerste klimmeters op rotsen! Twee dagen lang mag ik mezelf uitdagen op de zandstenen rotsformaties van het Teutoburger Wald. Het zijn de enige rotsen binnen een uur rijden van Enschede en daarom bekend terrein voor me. Maar na een winter lang getraind te hebben in de hal, hoop ik ondanks de tegenslag van de gebroken enkel op een hoger niveau te klimmen dan bij eerdere bezoeken aan het gebied.

Vrijdag ga ik met Wilroy en Michelle naar het Dreikaiserstuhl massief. Ik vind het de mooiste rotsformatie van de omgeving en de aanwezigheid van een mooi aantal routes in de 5e graad biedt het Wilroy de gelegenheid te wennen aan de karakteristieke vormen van de zandsteenrotsen en wellicht om een poging tot voorklimmen te doen. Maar met geen enkele route tussen 6b+ en 7a+/b dwingt het mij om de lat direct erg hoog te leggen. Rechts van de Dreikaiserstuhl ligt een overhangende wand met daarop de drie moeilijkste routes van het Teutoburger Wald. Ik heb mijn zinnen gezet om de makkelijkste van de drie, 'Banane', met een waardering ergens tussen 7a+ en 7b al een flinke uitdaging voor mij. Maar eerst warmen we op in een drietal makkelijker routes. Ik klim ze voor, Wilroy klimt ze na en dat gaat hem erg goed af.

Voor- en naklimmen tijdens het opwarmen

Na de derde route besluit ik Banane te gaan bekijken. Het is een korte route, in totaal vier haken en ik denk nog geen tien meter lang. Dat betekent waarschijnlijk dat de passen lastig zijn voor de gegeven waardering. De rots hangt in zijn geheel een graad of twintig over en net onder de top zit nog een klein dakje. Vanaf de grond lijkt het middenstuk echter het moeilijkst. Bah, wat zit daar weinig structuur... Ik besluit het gewoon maar eens te proberen. De inklim tot de eerste haak valt mee en daar ben ik blij mee: het is geen fijne plek om te vallen. Maar daarna 'begint' de route direct: met rechts overkruisen naar een randje, indraaien en met links door naar het volgende randje. Net erboven zit een redelijke ondergreep voor rechts, maar met een gebrek aan goede treden is het zwaar om daar goed in te komen. Het lukt en ik kan de tweede haak inclippen. Hoog tijd voor een block om het vervolg eens rustig te bekijken. Ik zie twee manieren om door te klimmen en probeer natuurlijk eerst de verkeerde. Het blijkt moeilijker te zijn dan ik hoopte. Gelukkig is het alternatief net wat eenvoudiger: vanaf de ondergreep maak ik een lange pas naar een mono die ik met mijn linker middelvinger pak. Er past precies een vingerkootje in. Nu kan ik mijn voeten hoger plaatsen en nogmaals met links doorgaan naar de volgende greep, weer een randje. Er volgt en erg fysieke pas naar rechts, waar ik met twee vingers een vrij diepe pocket kan pakken. Het is de beste greep tot nu toe. Vanaf hier clip ik de derde haak. Gauw weer even blocken voor een rust. Pas hierna volgt wat voor mij de crux van Banane blijkt te zijn. Onder de rand van het dakje zitten twee minuscule greepjes vanwaar ik een pas moet maken naar een goede greep over de dakrand. Ik pruts enorm met mijn voetplaatsing (waar zijn die treden?) en het kost me een aantal pogingen om er voorbij te komen. Twee passen onder de laatste haak zie ik de oplossing niet meer en omdat ik inmiddels aardig vermoeid ben, stel ik dit uit tot de volgende poging. Ik laat de setjes alvast hangen. Hier gaat nog flink wat werk in zitten...

Hangend aan de mono in Banane

De beurt is aan Wilroy en hij klimt zijn eerste route voor. Met gemak! Ik voel me nog niet genoeg hersteld voor een tweede poging in Banane en stap daarom in een 6b+ op de zijkant van hetzelfde rotsblok. Hij ziet er leuk uit en blijkt nog leuker te zijn. Na een makkelijke inklim duikt de route een flinke overhang met enorme grepen in. De route volgt de overhang met atletische passen half traverserend naar het relais een meter of zes naar rechts. Het klimt heerlijk en voor ik het weet ben ik boven. Nadat Wilroy een tweede route heeft voorgeklommen, besluiten we beide nog een laatste route te doen voordat we naar huis gaan. Aangezien ik mijn materiaal nog in Banane heb hangen, is de keuze voor mij duidelijk. De passen gaan al wat makkelijker en ik ben redelijk snel bij de dakrand. Ik maak de cruxpas nog een keer en dan houd ik het voor gezien. Een mooi project voor een volgend bezoek!

Twee inklimroutes

Zaterdag ga ik met Koen en Frans naar het Plisseetal, een massief met wat meer routes hoog in de zesde en laag in de zevende graad. Naast twee platen is er een grillige wand met grote structuren, een aantal kleine dakjes en een enorm dak bovenaan: sector Monster. Koen begint op deze wand met de gelijknamige route. Net voorbij de helft splitst Monster in een linker en rechter uitklim. Koen en Frans kiezen voor de linker en makkelijker variant. Omdat ik deze in het verleden al eens geklommen heb, besluit ik nu voor de rechter variant te gaan, volgens de topo een 6c+/7a. Het eerste deel van de route gaat over een aantal grote structuren en door een klein dakje, samen goed voor een waardering rond de 6b. Vanuit een goede rust begint dan de lastige, overhangende uitklim. De moeilijkheid blijkt bijna volledig in de laatste vier passen te zitten. Ik kies een onhandige aanpak en val. Na wat proberen kom ik boven via een pas die zo zwaar en 'verkeerd' voelt, dat ik niet geloof dat dit de oplossing is. Als Koen de route even later in zijn eerste poging klimt, kan hij me een goede tip geven en na wat proberen in een tweede en derde poging vind ik uiteindelijk een methode die goed werkt voor mij. Frans blijkt er ook ruzie mee te hebben en besluit mee te doen met Koens volgende uitdaging.

Terwijl ik mijn energie besteed aan Monster, wagen zij zich aan de imposante 'Bruhlmaschine', een 7a+ die met een dyno recht door het grote dak heen gaat. Koen vind na een aantal flinke sprongen en valpartijen de juiste passen en klimt de route in de volgende poging uit. Het is een feest om naar te kijken. Ik besluit ook maar eens een poging te wagen. In het dak maken ik alle passen juist, maar in de sprong weet ik de greep over de dakrand enkel met mijn vingertoppen te pakken en ik val. In de volgende pogingen gaat het alleen maar minder, dus ik besluit om me aan het setje omhoog te sleuren en de uitklim na de sprong eerst te proberen. Dat blijkt dan weer een inkoppertje te zijn. Ik heb het gevoel dat Bruhlmaschine goed in mijn bereik ligt en dat ik in een iets frissere toestand goede kansen heb. Wat een verschil met Banane, dat toch dezelfde moeilijkheidsgraad krijgt! Frans weet de sprong ook in zijn tweede poging te maken, het ziet er super gecontrolleerd uit. Ik kan de verleiding amper weerstaan om ook een tweede poging te wagen, maar besluit toch om mijn laatste energie aan Monster te besteden. Het wordt beloond: zonder al te veel moeite klim ik de route in deze vierde poging uit.

We sluiten af door alledrie nog een poging te doen in een 7a op de plaat naast sector Monster, maar moeten allemaal onderweg een keer blocken om te puzzelen op de technisch lastige passen. Zoals te verwachten was, is een 7a plaat-route niet eenvoudig en vooral erg eng om voor te klimmen. Nog een projectje voor de volgende keer... Al met al heb ik twee dagen erg gezellig en motiverend geklommen. De eerste meters rots van 2011 smaken naar meer!