In the meantime, part 2: rock

After the geeky ramblings on training from my previous post, here's the more interesting part: outdoor fun! As explained, I want to focus more on volume and fun, without getting lost in ego-fed superhard projects and hardly getting any climbing done. So no grade chasing, no tunnelvision on superprojects, but just climbing whatever comes across my path. As Teuto happens to come across my path regularly, being the only crag within an hour driving¹, this resolution resulted in me bouldering quite a lot in Teuto in the past months. And I can honestly say I've been enjoying it more than I expected to do: it's a lovely forest to be and to walk in with the dogs and off the beaten tracks there is a surprisingly large amount of good and hard bouldering. Sometimes the problems require a bit of a definition to be of interest, but despite my dislike of defined - contrived - boulder problems they never felt unnatural. All fun and games, so who really cares?

Topping out Alpha Centauri, the best ascent of the year so far! Video below...

A 'good' thing about the bouldering in Teuto is that there isn't a guide book or any community kept list of problems. Most lines in the forest have once been climbed, but it's often hard to find out by who and what name or grade has been attached to it. Usually I get my info through Matt, who has the Teuto woods as his backyard and has a great climbing network via his business. Sometimes the grades are soft, sometimes silly hard. They are absolutely meaningless, which is great: it shifts the focus automatically to climbing lines instead of grades. And it's humbling and motivating in a peculiar way to get completely shut down by a boulder someone else perceived as 7A.

iPhone video of a few boulders I climbed in Teuto. The first - Boone low - I have been trying on and of for more than a year and it always eluded me. 
Not this time. Progress?

So bouldering in Teuto fits my present goals pretty well and I've been doing it for quite a few afternoons this spring. Nevertheless I do like some variaty (and climbing routes instead of boulders...), so getting to other crags is always on my wish list. So far I've only managed to do this twice this year, but both times were productive and fun! The first visit was with Matt to the limestone cliffs in Ith, where I climbed the first routes of the year and managed to make quick work of 'Neues aus der Anstalt', a 7b+/7c at Kannstein with a powerful undercling crux and a short bit of power endurance climbing following it. Although both Matt and I felt it was easy for the grade, it feels good to be able to grab a quick ascent in the upper half of the 7th grade.

The other visit - with Matt again - was triggered by a video Matt stumbled upon of German strongman Stefan Hochbaum climbing an amazing looking highball in the woods surrounding Bielefeld (technically still the Teutoburger Wald). Matt used his network to uncover the location of the block and a few days later we went, with two brobdingnagianly big Moon Saturn crashpads stuffed in our car. I fell in love with the boulder immediately upon seeing the video, but walking up to 'Alpha Centauri' in real was even more awesome. It was high though, impressively high. I don't consider myself a big risk taker, I am deterred by the idea of not climbing for months while recovering from a serious injury. At the same time, I do appreciate the appeal of a beautiful, high boulder problem. So we set up a toprope first to practice the top of the boulder. Falling from the top was not really an option, so we made sure we had it dialed in perfectly. Nevertheless, when we removed the rope I felt anxious. The first part of the boulder is a steep and athletic and well protected by a good landing. Halfway it switches to a lightly overhanging arrete, which is hard to downclimb. A big move marks the transition to the arrete and is a psychological point of no return. Above it, you are high enough to not want to risk a fall and the only way is up, to even higher ground. I climbed the first part being very aware of this point of no return, but felt strong. A brief moment of hesitation paused me before the big move, but I flipped the switch and committed to it. I floated up, never once looking down to the ground. Within moments I was standing on the top. It felt absolutely amazing. Minutes later Matt followed. How hard it was? I honestly don't know. The first ascentionist gave it 7B, in the video Matt found 7B+ was proposed. When I climbed it, it felt much easier. But who really cares? Alpha Centauri was the best thing I've climbed in a while and topping out felt like a victory, extremely rewarding and exciting. An additional special touch: after climbing my first 7th grade boulder problem four years ago, this was exactly number 100.

Video of Matt and me climbing Alpha Centauri.

The route climbing season has only just started and I hope to get some more routes done. Nevertheless I'll probably go out bouldering a lot more. No complaints, I'm absolutely loving it again!

1: The only exception is Isterberg, which is hardly ever dry enough to climb. When it is, there are a few very hard boulders left to do, which will probably resemble the type of project I try to avoid right now.

Project done

On any other day I would have been happy to go home satisfied after climbing a 7c route. Today it turned out to be the warmup. I just climbed an exit variation to Alien (adding a slightly harder, more sustained top section) to familiarize myself with the first crux of my project after a three month break from it. On the way down I checked out the second crux. Visualizing the moves every single day of these three months proved to be a powerful exercise: nothing felt rusty and I could redo the moves instantly with great precision. The next time my feet left the ground I baffled myself and climbed the project. Before I set off, Frans convinced my to set up my camera already, after I announced my intention to film some of the later attempts. I really didn't see it coming and the resulting absence of redpoint pressure may have contributed massively to my success…

Anyway, thanks to Frans there's a video. Because it shows me applying a small amount of chalk before entering the second crux, I feel I have to elaborate on that first and share the statement that I've written in the video description on vimeo:

"Although sector Schinder seems to be a place where Teutos no chalk policy is commonly violated, using magnesia is not allowed. This makes the hardest moves on Schinder unclimbable, which led to the decision of using a very small amount of chalk before entering the second crux of the route, as can be seen in the video. Friction+ cream got me through the first crux. I've cleaned my traces afterwards. The big chalk stains that are visible in the video were there before I arrived: what you see is my first attempt on the route in three months."

As I sit down writing, it slowly dawns on me how much time and effort it took to get here. 'Super Surfer' (see below for a brief history of the route) combines the hardest sections of sector Schinder, home to the toughest routes in Teuto. I started climbing on Schinder in the summer of 2011 and after several session I climbed 'Banane', my first 8+ (7a+). One year later I battled through 'Die Hexe' 8+/9- (7b) and 'Alien', my first 9- (7b+). The crux of Alien remained a very low percentage move (I stuck it only incidentally and have fallen off it beyond count) and it took nearly two more years before I climbed the direct start to Alien in spring 2014, climbing straight into the crux without using the left side of the wall. According to Teuto local Andreas this variation is a 9 (7c). A month later, again after several sessions, I climbed 'Banane' without the big block as a foothold: 'Banane ohne Rampe', my first 9+ (7c+). All that remained now were the combinations. I started trying the Alien-Hexe-Banane combination, but failed to climb in throughout 2014. The Alien crux spit me off on most attempts and whenever I got through, I lacked the power endurance to make it to the hands off rest on the block of Banane. I couldn't even imagine climbing it without the block.

In november 2014 I - unknowingly - made the most important step towards the ascent of Super Surfer: I bought the Rock Climbers Training Manual by the Anderson brothers and made it my personal training bible. After one cycle of strength, power and power endurance training I returned to Schinder and made it to the block on my very first attempt. I was shocked. It turned out to be more than luck: I haven't fallen from the Alien crux once this spring (and climbed it about six times). Suddenly the thought of climbing the line without the block became realistic and an obsession was born. I immediately started trying it, but failed to stick the dynamic dead point near the end. More power endurance was needed. For three months I left the project untouched and did another cycle of strength, power and power endurance training. Yesterday I finally felt ready to try it again. I was right. Four years after climbing the easiest route on Schinder, I've climbed its hardest combination. What I never expected, was to climb it in one attempt. I'm still shocked. And deeply satisfied.

A brief history of Super Surfer or the 'Boerenjongens' project:

The idea of climbing variations and combinations on Schinder isn't new. Already in the early 90's Enschede locals Jan Martin Roelofs and Peter Horning started doing it. In 1989 Jan Martin calimed the first ascent of Banane ohne Rampe and a few years later (date unknown) Peter climbed a combination of Alien and Banane ohne Rampe on toprope. Jan Martin repeated it later, also on toprope. It is listed without a name in the topo as a 10- and I later learned that Jan Martin and Peter referred to the route as 'Boerenjongens'. Whether they climbed the direct or easier left start of Alien I do not know. In the meantime the routes on Schinder have been rebolted and a lead ascent became possible. Nevertheless, to my best knowledge the route never saw a repeat or a lead ascent. Not until yesterday.

New season!

I still don't really know why I didn't write a decent wrap up for the last season, because in the end it wasn't really that bad. Although I didn't get outdoors nearly as much as I had wanted to, I climbed enough to discover that the disciplined training I've put myself through this winter is paying off and I am getting stronger again. Honestly, that's quite a relief after the absolute lack of results since April last year. After the initial (and undeniable) gains of installing my woody I got stuck in doing the same bouldering routine over and over again, which turned out to be equally effective as flogging a dead horse. Totally unnecessarily though, because essentially I have a luxury version (it has a window) of the dark and damp training dungeons that got British pioneers like Ben Moon and Jerry Moffatt to the top of their game 20 years ago. It feels like only now I'm learning to use it properly with the help of some fancy training books offering the latest insights in climbing training. Somehow it seems though that said heroes like Moon and Moffatt were doing awkwardly similar things long before these books were written...

Ode to old school! Released in 1996, 'The Real Thing' was the first ever real bouldering movie.

Don't forget to watch parts 2 and 3!

Anyway, let's talk about me. I still haven't bragged about the last Teuto session halfway March and it's already a while ago since I shared how far my ego drifted off during the preceding session. It's baffling how little is needed to feed it! During the last session, my confidence got another boost. By failing. Now that's a rare thing. Usually failure frustrates me beyond reason, but this time I had no expectations whatsoever and got surprised by falling on the last hard move of my intended summer project. Twice! Reality check: the last move is a real bitch. It's a very powerful, technical deadpoint that requires accuracy. Although I can do it consistently when rested, it's horribly hard to do when fatigued and it's right at the end of a 16 move power endurance sequence. There can be a really long way between falling on the last move and doing the last move here… Nevertheless it's right on top of my goal list for the next season!

Fast forward to today: as I am writing this, over a month of the second training cycle has past already. The mentally draining strength phase is done and I've started working on power already. I carefully logged my trainings again and the results are quite insightful. I've described the training before, so I'll go straight to the results. Below are the graphs displaying the data from both season 1 and 2.

Time under tension (T.U.T., i.e. total time spent hanging) and Volume (integral of total load over time).

Added load per grip position (negative load implies weight was substracted). Grip positions are listed in chronological training order. The 'front 2' grip position (middle and index finger) has been added to the routine in season 2. The plateau on the 'Big Sloper' position is deliberate as the purpose is to warm up the elbows and shoulders (and not injure them).

Total load equals body weight plus added load and is used to calculate training volume.

Boring details (skip to Summary for the conclusions):
Having to build on a previous season brings the difficult choice of the starting loads of the first training. In the nearly three months between strength cycle 1 and strength cycle 2 detraining occurs: some strength is lost and it's unrealistic to expect to pick up right where I stopped. The aim is to surpass the previous highpoint at the end of the cycle though. Having no real clue what to choose, I varied the drop a bit per grip position: on the '4 finger open' hang I didn't drop weight at all, on 'front 3' I dropped 8 kg, on '4 finger half crimp' 6 kg and on 'mid 2' 4 kg.

To explain the additional drop for the last three after two trainings, I have to admit to making the stupid mistake of neglecting the advice of sticking to a 30 day regime of hangboarding exclusively. I broke the discipline already after the first training by squeezing in an outdoor bouldering session in Avalonia. I climbed six 7's in a day, but payed for it during hangboard trainings 2 and 3. They were terrible and I felt so weak that I decided to drop weight on the mentioned hangs after training 2.

Based on the results, it seems that dropping more weight is better: for the '4 finger half crimp' and 'mid 2' positions the weight drop was small and I only matched the highpoint of season 1. I wonder if I would have surpassed it if I hadn't gone out to Avalonia though… 'Back 3' had a slightly bigger drop (6 kg) and surpassed the previous season by 2 kg, 'front 3' had the biggest drop (8 kg) and the biggest gains (6 kg). The '4 finger open' positions seems to contradict the trend with no drop and a progression of 6 kg as well, but I think this particular grip position did benefit a lot from the campus training I did after the first strength cycle. With that in mind, it's spectacular that the 'front 3' grip has progressed 6 kg as well, especially since I did complete the 'front 3' hang on training 10 and failed to complete the '4 finger open' hang.

Because of the drop in load, a corresponding drop in training volume is expected at the start of a new cycle. It doesn't show up here, because the T.U.T. was increased by adding a new grip position to the routine. On this position ('front 2') I hit a brick wall during the last five trainings and wasn't able to progress anymore. I have no idea why. Next season I'll start with an even lower load and see what that does.

Summary:
The implications now, for those interested in hangboard training themselves and for future me, who should really, really read this before starting the third hangboard season:

• Stick to the program, don't do anything that interferes with the hangboard trainings. That means no hard climbing: the forearms get two full rest days between trainings. I did an hour of crossfit training for arm, core and shoulder strength and injury prevention on every first rest day, which seemed to work fine.
• Drop back in load significantly from the end of the previous cycle. Make sure it's high enough to be able to surpass the previous high point at the end of the cycle. Next season I'll try to drop back 10 kg. With a possible progression of 2 kg per training, it should be possible to match the previous highpoint during training 6. That leaves 4 trainings to try and surpass it.

Teuto again

Here's a video of a few boulders I climbed during two visits to Teuto in the past weeks, ranging from approximately 6B to 7B. The most interesting ascent was that of 'Quicky' for sure, which was anything but quick. I tried this heinous sitstart from two terrible sidepulls quite a few times in the past two years, but never managed to even get my butt off the ground. This time I found the way to do it and it took only a few more attempts to catch the next hold. After that the climbing is much easier, about 6C boulder. I also made good progress in a very cool - archetypal Teuto - traverse project, not shown in the video. It's long, steep, crimpy and very sustained. I hope to get back on it soon and I'll try to make a video of it! First I'll be in Berdorf this weekend though. I hope it hasn't gotten too crowded there, but I fear the worst... On the other hand: enough hard potential projects left there, one must be free for sure!

Ups and downs

I promised to write again when there's something to write about. There is - or rather has been - already a week ago. Within a day after the last rain and quite literaly in the first rays of sunlight I went back to Teuto on Thursday evening. Belayed by Matt I managed to climb 'Banane ohne Rampe' (7c+), after almost four weeks of waiting to get back on it. It was very satisfying and like often on a hard readpoint it didn't feel very hard anymore when I climbed it. It's easy to forget how often I've fallen off and discredit the accomplishment... I shouldn't though, this is my second route higher than 7c and another confirmation I've breached that ceiling!

I didn't film my ascent of Banane ohne Rampe (it was quite dark), but here's a screenshot of a video I made while working it on the previous session. The picture shows the onset of the final hard move.

Last weekend the weather forecasts were incredibly good for the Twente/NRW region and Matt and I ventured to Ith for another day of rock climbing. Matt convinced me to visit the Bisperoder Klippen, which offers lots of easy climbing and a few interesting butresses with a selection of high quality harder routes. It's a quiet area, probably because of the long approach walk: about an hour. We were told about a shorter (but tricky to find) way though and decided to give that a shot. It ended up taking us over 80 minutes of wandering, but on the way back we were much more efficient. Let's consider it an investment in future visits. And there will be a future visit: as it turned out, the weather in Ith wasn't quite as good as it was nearer to home. After a failed onsight attempt on the first serious route - 'Zingulum' 9- (7b+) - it started raining quite heavily. It didn't stop for the rest of the day and although it's overhanging, the route got very damp. I'd like to blame the conditions for not sending Zingulum, but in all honesty I felt weak the entire day. I may not have done it in good conditions either... On top of that it turned out that there is an easier sequence than the one we used. I'll go back later to give it a shot! I guess I can't expect to peak on every day outside...

But right now, I'll have to wait. My students have finished their final exams and I'm busy correcting their work for the next two weeks. I'd be surprised if there's much time left for climbing. 

The 7c ceiling

I've been held down by the 7c ceiling for quite a while now. My bouldering level suggests I should be able to climb harder routes and when I climb at 7c level I feel it's not the limit. But somehow it just doesn't happen. Two years ago I climbed my first 7c with 'Apocalypse', a short, bouldery roof climb in Berdorf. It was completely unexpected and just two days after climbing my first 7b. Now I think that Apocalypse is rather 7b+, which partly explains why I wasn't able to climb my next 7c for more than a year. Over ambitiously I tried to climbed 'Cima Ovest' 7c+ over two weekends in Berdorf, but logically failed to deliver. When I topped out three more 7c's last year, I tried something harder again: 'Traité de Deversification' 8a in Grotte du Brotsch. For 5 days I threw myself against it and came very close to an ascent, but ultimately I had to go home without success.

When I kicked off the present rope season a good month ago, I briefly tried 'Strontium 90' 7c+ in Ith. The friction of the sloper in the top crux turned out to be extremely conditions dependent, so I climbed (the eventually much more beautiful) 'Opium fürs Volk' instead. Closer to home in Teuto I quickly dispatched the direct start to 'Alien', yet another 7c. Last year I failed to climb it repeatedly, surprised by how much harder the two move crux felt after a slightly harder start without a resting position. Seeing Erik make quick progress in 'Banane ohne Rampe', I started trying it too. I expected it to be extremely hard as it gets 8a+ in the topo guide, but quickly discovered it was within my reach. It was given 7c+ by the first ascentionists (Peter and Jan Martin from Enschede) and provides just the challenge I need at this stage. I came back once on a brief evening session with Erik and fell twice on the last hard move. Last weekend I received a very last minute invitation from Matt to climb just two hours in the morning. After repeatedly falling of the last hard move again, I started arriving there progressively stronger and less fatigued. And then I stuck the move! Feeling a rush of anxiety, I grabbed the rope to clip the quickdraw between my knees only to find out that I somehow moved my leg between the rope and the draw. Confused, I let go and briefly considered skipping the clip altogether. Realising I'd risk a fatal fall to the ground then, I tried clipping again, this time awkwardly reaching underneath my leg and tangling the rope around it. Trying to get my leg out again, my feet cut loose. I still held on and readjusted my feet, but I felt all the strength flowing away. When I tried to reposition my hand to prepare for the final (easy) move, I finally fell...

Again I failed to break the 7c plateau. I know now that I am capable of doing it. It will happen soon. I'll get back on Banane ohne Rampe whenever I can and next week Koen and I will return to Grotte du Brotsch for two days and I will try Traité de Deversification once more. I'm scared to fail again and excited to get another chance to try it. It is a mental game and I love it. It simply isn't fun when it's easy!

So stay tuned for an update. Soon I might climb 7c+ or even 8a. In the meantime enjoy this video of my doing a chalkless (!) ascent of Alien direkt, 'just' another 7c:

Old project down, new project added...

The day started with a disappointment: due to time constraints we didn't go to Ettringen as planned... But Erik and I did find the time to drive to the Teutoburger Wald and climb there. Now that we can circumvent the strict no-chalk policy with a can of 'Friction+', we can try the hard routes there without worrying about getting finger injuries snapping of slippery holds. We walked straight to sector Schinder, which offers the hardest climbing of the area. Last year I tried the direct start to 'Alien' (making it 7c) and fell of the crux moves at least 20 times without climbing it. Although I knew I could do the powerful dynamic move, I got mentally blocked on it and failed to commit over and over again. Today - about eight months later - I made quick work of it though. It's good to feel powerful!

A screenshot from a video of me in Alien, after executing the crux move (yes, there is a chalkbag on my harness, but it's closed and I did not use any chalk. I carried it up to have a brush for cleaning the holds)

In the meantime Erik started unlocking the sequence of 'Banane ohne Rampe', a logical eliminate of Banane leaving out a big block for the feet, forcing you to climb a much harder line about one meter higher up. According to the first ascentionists Peter and Jan Martin the grade is about 7c+. Erik made good progress while I checked out a crazy combination of Alien and Banane (which involves a very hard slightly down-climbing traverse right after the crux of Alien) and discovered it was a bit harder than I expected. When I noticed that I could do the impossible looking top moves of Banane ohne Rampe relatively easily, I joined Erik on his quest to climb the route. Taking turns, Erik started making serious redpoint attempts while I got completely shut down by a move on small edges before the supposed crux. Lacking the mutant finger strength of Erik, I needed many attempts to find a solution that worked for me: a tricky deadpoint to a crimper. It took all energy that I had left. Eriks dedication paid off though and on an impressive attempt forcing him to dig deep he climbed Banane Ohne Rampe, his hardest ascent in 8 years. Inspiring for sure and very motivating!

A screenshot from a video of Erik looking strong on Banane Ohne Rampe.

No Rest for the Obsessed!

De laatste sessie in het Pliseetal was een ware aanfluiting: de 6c+ 'No Hand Rest' lukte tot drie maal toe niet. Het had vooral met mentale zwakte te maken: bij het minst of geringste gaf ik op. Motivatie en vechtlust om door te klimmen kon ik niet vinden. Als het aan het tropische weer lag, zal het vandaag niet beter gaan. Het is misschien nog wel warmer... Desalniettemin zijn Erik en ik vol goede moed naar het Teutoburgerwald gereden voor nog een avondje in het Pliseetal. We willen opwarmen in wat een makkelijke 5c moet zijn, maar Erik stapt in de verkeerde route en we beginnen met een pittige 6a+ met een bouldercrux op kleine randjes direct onderin en een enge mantelbeweging - natuurlijk een stuk boven de laatste haak - verderop. Eenmaal terug op de grond vinden we onszelf opgewarmd en stap ik No Hand Rest weer in. In tegenstelling tot de andere routes onder het grote dak van sector 'Monster' is ook het lagere deel van de route lastig. De technische crux zit al halverwege met een paar grote bewegingen aan kleine greepjes, waarbij de juiste voetplaatsing cruciaal zijn. Hij gaat soepel vandaag. Even uitschudden en daarna zet ik aan om over de zijkant van het grote dak te mantelen. Klaar! Was dat nou zo moeilijk de vorige keer?

Aangemoedigd door dit succes probeer ik samen met Erik 'No Rest for the Wicked' te klimmen. Het is een variatie op No Hand Rest die na de technische crux daarvan niet via de zijkant van het dak 'ontsnapt', maar er recht doorheen gaat om tot slot over een ronde buik het dak uit te klimmen (altijd lastig, omdat je je voeten en treden niet meer kan zien als je om zo'n buik heen gevouwen staat). Matt opende de route een paar weken geleden en suggereerde 7a/7a+ als waardering. In Teuto is dat over het algemeen niet makkelijk en het pofverbod helpt daarbij niet. In de eerste poging lukt de route me dan ook niet. De (voor Teuto) lange aaneenschakeling van moeilijke beweging op vooral ronde grepen blijkt niet geheel onverwacht flink verzurend te zijn en het zoeken naar de juiste grepen en bewegingen kost me de kop. Poging twee gaat echter onverwacht goed en ik klim No Rest for the Wicked al uit. Erik doet vlak voor mij hetzelfde en voelt daarna nog even voorzichtig in de knetterharde combinatie 'Stamina' die diagonaal door het volledige dak heen gaat, ook weer vanuit de crux van No Hand Rest. Het lijkt erg moeilijk, onmogelijk haast bij deze hoge temperaturen en omdat het alweer donker begint te worden, laten we het erbij. Ik ben dik tevreden, de zwakke vorige sessie is vandaag mooi rechtgezet!

Een andere tropische avond neem ik de honden nog een keer mee boulderen. Echt moeilijk boulderen wil met de hitte niet, maar het is heerlijk om een avond buiten te zijn en rots te voelen. Waarom zou ik nu in hemelsnaam plastic gaan trekken in een minstens zo warme, stoffige hal? Ik heb er een klein filmpje van gemaakt:

Meer genieten!

Het weer is eindelijk zomers geworden! Hoewel dat ook betekent dat het eigenlijk te warm is om echt moeilijke dingen te klimmen, is op zijn minst de rots droog. Een avondje met Erik in het Pliseetal in Teuto bleek echter een absoluut dieptepunt te worden, waarin ik een 6c+ in drie pogingen niet uit wist te klimmen. Hoewel ik daarbij veel last had van de combinatie van zweethanden en het pofverbod dat in Teuto geldt, merkte ik ook dat ik mentaal zwakker dan ooit was. Als het even tegenzat en ik en bijvoorbeeld ontdekte een verkeerde voetplaatsing te hebben, gaf ik de poging direct op. Dat moet natuurlijk anders! Gauw nog een keer terug dus om dit recht te zetten...

Om ook weer eens mentaal ongecompliceerd en met pof te klimmen, ben ik ook nog een keer de grens over gereden om even te boulderen. Een beetje maximaalinspanning zal me daarnaast ongetwijfeld goed doen, ik heb dat de laatste tijd te weinig gedaan. Het was heerlijk! Omdat ik me weer mee heb laten slepen in het routeklimmen, ben ik al lang niet meer alleen wezen boulderen. Grappig hoe ik me er niet van bewust kan zijn dat ik iets mist, tot ik het weer doe. Bij deze spreek ik dus het voornemen uit om ook af en toe lekker alleen met de honden naar de rotsen te rijden en even helemaal tot rust te komen en ongecompliceerd te geniet van het tussen de rotsen zijn. Bovendien heb ik dan weer de kans om met de camera te spelen en kan ik hier nog eens een plaatje posten. Een video volgt!

Een slappe zomer?

De dagen verstrijken en worden langzaam weken. De zomermaanden zullen vooral in het teken staan van werken en het afronden van mijn promotie en ik zal moeten accepteren dat mijn niveau daardoor even wat lager ligt dan ik zou willen. Maar tussen de bedrijven door probeer ik in bescheiden vorm toch mijn rotsmeters te maken. Lange trips zitten er niet in en daarom zal ik me tevreden moeten stellen met de rotsen dichtbij huis. Vanwege de tegenvallende vorm zet ik ook minder in op moeilijke projecten op de grens van mijn kunnen. Liever maak ik wat meters in iets makkelijkere routes. Het is leuker om regelmatig nog iets uit te klimmen... In de afgelopen paar weken ben ik zo nog twee keer in het Teutoburger Wald geweest en een keer in de Hallelujahsteinbruch in Bielefeld, ditmaal zonder een oehoe die roet in het eten gooit.

Teutoburger Wald 1
Het is een warme (boven de 30 graden), klamme dag, maar Erik overtuigt me om toch een avondje weg te gaan. 'In Thailand is het warmer,' is zijn argument. Wat kan ik daar nog tegenin brengen? Op de Königstein klim ik de laatste paar routes die ik er nog niet heb gedaan. De fraaie 6a+ 'K.M.' en 6b 'Eisberg' lijken erg op elkaar en zijn bovenal erg Duits: spannend afgezekerd met de eerste haak net te hoog, griezelige passen ruim boven de haken en een flinke runout op de afsluitende plaat (met grounder potential in K.M.). Het zijn zeker geen aanraders al 6b ook je maximale niveau is... De laatste route, 'Gaukler' 7a, is gelukkig beter behaakt, met uitzondering van de tweede haak: veel te ver boven de eerste en een val net eronder zal zonder meer op de grond eindigen. Ik hang daarom vanaf boven (tijdens het afdalen van Eisberg) een flink verlengd setje erin en benut de kans meteen om alle verborgen grepen over de dakrand en op de plaat te vinden en te poetsen. Erik en ik kunnen de route daardoor allebei flash klimmen, een mooie prestatie in dergelijk tropisch weer! Een bezoek aan sector Schinder om daar Alien nog eens te proberen is echter veel te hoog gegrepen: de rots voelt door de warme, zwoele lucht zo klam dat ik de cruxpas niet eens kan maken...

Teutoburger Wald 2
Om Alien even los te laten en in plaats daarvan iets nieuws te klimmen, ga ik met Matt naar het Plisseetal, waar net een aantal nieuwe haken zijn geplaatst om een paar moeilijke, nieuwe lijnen (vooral variaties op bestaande routes) beklimbaar te maken. Eerst klim ik een route die ik een paar jaar terug geprobeerd heb, maar toen niet kon klimmen: 'Sleeper in Metropolis' 6c+. Het is een plaat die relatief makkelijk, maar door een slechte afzekering spannend begint en daarna in het steilste (net niet verticale) deel een moeilijke crux heeft. Er zijn geen grepen: via een paar voetbewegingen op piepkleine, aflopende treden is de enige weg omhoog. Een les in staan dus... In de eerste poging loop ik muurvast, omdat ik niet voldoende op mijn voeten durf te vertrouwen. In de tweede poging klim ik erdoor. Tijd voor één van de nieuwe routes: een directe inklim van Sleeper in Metropolis. Een 6B+ boulder leidt naar de rand van de plaat. Door de kleine treetje als grepen te gebruiken, kan je erop werken en beland je direct ik de crux van Sleeper in Metropolis. Een leuk, divers geheel dat goed is voor ongeveer 7a+. Ik mis de eerste twee bewegingen een paar keer, maar klim de route daarna in één keer uit. We sluiten de avond af op het korte vertical wandje dat direct achter de plaat verstopt ligt. Een nieuwe route midden door de wand heen ziet er onmogelijk uit: slechte onder- en zijgrepen en geen zichtbare treden. De 7a die na 2 meter van deze lijn geklommen te hebben rechtsaf 'ontsnapt' ziet er vriendelijker uit. De treden zijn echter klein en groen en glibberig van het mos. Schoonpoetsen levert geen zichtbaar resultaat op. De traverse naar rechts wordt er een stuk spannender van en het uitstekende blok dat precies in de valzone staat helpt daarbij niet. Na twee niet geheel ongevaarlijke vallen van de gladde treden die dankzij goed zekerwerk van Matt goed aflopen ben ik het zat. Ik boulder de route wel een keer als ik een crashpad bij me heb! In het vallende duister lopen we terug naar onze auto's.

Hallelujahsteinbruch
Nog een keer met Matt op pad, nu naar de Hallelujahsteinbruch. De vorige keer dat we hierheen reden, hebben we geen rots aangeraakt omdat de steengroeve geclaimd bleek te zijn door een broedende oehoe. Volgens onze 'berekeningen' zou hij nu ruimschoots weg moeten zijn, maar het blijft een beetje spannend: in Duitsland weet je het maar nooit. De zon schijnt en staat vol op de rotsen, dus ik laat de sterk wrijvingsafhankelijke toproute van het gebied, 'Edelweiss' 7b+, voor wat het is. Na snel opwarmen in een 6a met een voor die graad toch best pittige crux probeer ik daarom op 'Hallelujah' 7b+/7c. Onderin zit een bikkelharde, verre cruxpas vanaf een ondergreep die ik niet kan maken. Na een tijdje aanklooien begint mijn pols pijn te doen en vlucht ik naar makkelijker routes. 'Fraktur' 7a, een heuze one-move-wonder, lukt in de tweede poging en met veel moeite weet ik daarna nog de veel moeilijker voelende 6c 'Power Finger' te klimmen. De naam heeft vast te maken met de foeilelijk geboorde mono die erin zit, maar die blijk ik met een dynamische pas over te kunnen slaan. De crux zit er direct na, via slechte slopers over een buikje heen. Volgens onze topo begint de route vanaf een band die op zo'n 5 meter hoogte zit. Heel raar, want je kan er zo'n 20 meter verder pas opklimmen en breed is hij zeker niet. We besluiten het ding dus gewoon maar vanaf de grond te klimmen. Jammer dat daar geen haken in zitten. Extra jammer als ik bij de band aankom en er geen greep te vinden is waaraan ik me erop kan hijsen. Er zit niets anders op dan 'echt' te mantelen op het smalle (30 cm?) bandje en met 5 meter lucht onder me vind ik dat best een beetje spannend. Opgelucht clip ik de eerste haak. Ik blijk de inklim nog een keer te moeten doen nadat de ik herhaaldelijk gefrustreerd uit de crux ben komen vliegen. Ditmaal wordt het wel beloond. Ik verlaat de Hallelujahsteinbruch met een goed gevoel: hier ga ik nog wel een paar keer vaker komen. Hoewel het klein is, de rotsen vrij laag zijn, de waarderingen hard lijken en het er op zonnige dagen eigenlijk meteen te warm is, zien een paar van de moeilijke lijnen (Edelweiss in het bijzonder) er goed uit en lonken ze om geprobeerd te worden.

De 7c vloek

Mijn geduld wordt stevig op de proef gesteld in mijn pogingen om weer een 7c te klimmen. Ruim een jaar terug klom ik in Berdorf met 'Apocalypse' mijn enige tot nu toe. Een nuancering daarbij is dat die route voor mijn gevoel meer een 7b+ is dan een 7c, zeker nu ik er een aantal serieus heb geprobeerd te klimmen. Nadat 'Geheime Liebe' in de Ith twee keer net niet lukte (gevallen op laatste, niet supermoeilijke pas), voegde ik er in de afgelopen weken nog drie aan toe...

Berdorf
Bijna negen maanden na het laatste weekendje Berdorf begin ik het na een winter lang boulderen te missen. Als Frans de laatste hand aan zijn thesis heeft gelegd, laten we er dan ook geen gras over groeien en karren we erheen. De verwachtingen zijn laag: Frans is leeg van het uitputtende schrijfproces, ik ben vermoeid door de hoge druk van mijn eigen werk. Al zouden we enkel op zaterdagavond traditiegetrouw een 'große Calzone auf Stein' eten en verder uit elke route komen vallen, teleurstelling is uitgesloten. 

Na drie opwarmers zoeken we toch wat moeilijks op. Ik heb mijn oog laten vallen op 'Hypertonus' 7b, een combinatie die na de boulderachtige inklim van 'Sisyphe' 8a+ in het dak van 'Parapluie' 7a traverseert. Hoewel er nergens een echt moeilijke pas in zit, blijkt het geheel nog verrassend verzurend te zijn. Na het uitwerken van het begin trek ik een poging en tot mijn eigen verbazing strand ik pas op de laatste lastige beweging over dakrand van Parapluie, omdat ik niet zie waar ik heen moet en te vermoeid ben om nog te kunnen blijven hangen en zoeken. Ik had dus toch het dakje even moeten uitwerken... Het is al twee jaar terug dat ik de route klom (toen mijn tweede 7a) en ik blijk veel vergeten te zijn. De pogingen die volgen, gaan slechter en ik kom niet weer op hetzelfde punt. Als ik de volgende dag de route zonder veel moeite in de eerste poging klim, is het duidelijk dat ik dus - alweer - teveel pogingen in te korte tijd heb proberen te trekken.

Frans - die de eerste dag gebruikt heeft om eerst Parapluie maar weer eens te herhalen - stort zich tijdens de tweede dag ook op Hypertonus. In zijn laatste poging (eigenlijk niet zo toevallig als je er even over nadenkt...) klimt hij hem ook uit. In de tussentijd heb ik een verlenging uitgewerkt die er een extra stukje verzurend overhangklimmen voor plakt: 'Crosstown Traffic' 7c. De bewegingen gaan allemaal vrij makkelijk, maar als ik vervolgens probeer het hele ding door te linken, merk ik al vrij snel dat het scherpe er bij mij al af is en ik er de energie niet voor over heb. Projectje voor een andere keer dus, zeer zeker goed te doen! In plaats van nog een vermoeiende poging te doen, stap ik in 'Undercover Angel' 7c, een boulderachtige route die al vaak mijn aandacht getrokken heeft. Na wat puzzelen en stoeien heb ik alle bewegingen gemaakt en ben ik boven. Wat een fantastisch ding! Een serieuze poging zit er niet in, maar de eerst volgende keer dat ik terug ben, staat Undercover Angel bovenaan de to-do lijst. Voordat we vertrekken, komen twee locals langs om Sisyphe te bekijken. Ze vertellen dat zo'n twee weken terug een cruciaal randje uit de crux is gebroken. Of de route nog klimbaar is, moet dus weer blijken... Makkelijker zal hij niet geworden zijn. Is mijn droomproject misschien niet meer?

Teruggaan gebeurt sneller dan verwacht, het volgende weekend al. Michelle, Esther en de honden komen ditmaal mee om te wandelen in het prachtige Müllertal. Het is meteen een prima gelegenheid om onze nieuwe megatent te testen. Zaterdag begint zonnig en Frans en ik warmen kort op, voordat we ons richting Undercover Angel begeven. Het uithangen van de setjes gaat moeizaam. Na een aantal meters overhang klimmen volgt de eerste crux en het kost mij heel wat pogingen om er weer doorheen te komen. Frans geeft na een paar pogingen al op en richt zich in plaats daarvan op Crosstown Traffic, aanzienlijk minder moeilijk in de bewegingen, maar meer continu. Als ik uiteindelijk toch op het kleine balkonnetje halverwege Undercover Angel beland (erop komen is de crux), lukt de rest van de route vrij eenvoudig. De dyno vanaf het balkon (meer eng dan moeilijk) lukt direct en de krachtige, boulderachtige passen door de overhang erna gaan ook goed.

Maar als het tegen het einde van de middag gaat onweren, hebben Frans en ik allebei onze route nog niet geklommen. Zondag is Berdorf verlaten, er is - behalve Frans en ik - geen klimmer te vinden. Jammer dat het er wel bij regent... Dat blijft het de hele dag doen en de routes worden klammer en klammer. Een grote greep onderin Uncercover Angel - net voor de crux - is zelfs zijknat en de crux blijkt met klamme grepen en natte handen bijna onmogelijk om te doen. Teleurgesteld halen we onze routes leeg en keren we vroeger dan ooit terug naar Nederland.

Teuto

Vorig jaar klom ik met 'Alien' Teuto's moeilijkste bekende route (er zijn enkele combinaties, variaties en verboden routes die even moeilijk of moeilijker zijn) en op deze blog bracht ik al even de bestaande discussie op over de waardering van de route: volgens sommigen een 7c (Duitse 9) die moeilijk voor de graad is, volgens anderen een 7b+ (Duitse 9-). Ik gaf de route vorig jaar een 7b+, maar klom daarbij via de linker zijkant van de wand naar de crux. Dit ligt enigszins buiten de hakenlijn en een directe inklim strak over de hakenlijn is beduidend moeilijker. Mijn vermoeden is dat de onenigheid over de waardering van Alien vooral gerelateerd is aan de definitie van de route die men hanteert. Via de linker zijkant bestaat de moeilijkheid van de route uit twee knetterharde passen met een goede rust ervoor. Een directe inklim voegt een aantal moeilijkere passen toe die - nu zonder rust - naar de crux leiden.

Hoewel in mijn topo geen definitie staat vermeld, staat in de oudere topo expliciet 'direkt über Hakenlinie' vermeld. Teuto local Andreas (die veel moeilijks geklommen heeft en over het algemeen strak en laag waardeert) schrijft in een discussie in een Duitse database verder dat Alien zonder de linker zijkant 'ein glatter Neuner' is. Mijn gok is dat klimmers die een moeilijke 7c claimen de directe inklim hebben geprobeerd en dat klimmers die 7b+ claimen net zoals ik vorig jaar langs de linker zijkant zijn geklommen. Hoog tijd om het zelf maar eens te gaan vergelijken dus! Dat doe ik samen met Erik, die - na een aantal jaren amper rotsen aangeraakte te hebben - graag weer eens iets echt moeilijks wil voelen. We klimmen warm (en vermoeid...) op de Königstein, waar ik weer twee toffe variaties rond 7a+ aan mijn lijst van beklimmingen toe weet te voegen.

We begeven ons naar Alien en bekijken hoe een directe variant gedefinieerd zou moeten zijn. Ter hoogte van de derde haak ontspringt uit de linker zijkant nog een horizontale barst met wat greepjes. Omdat ook deze duidelijk buiten de hakenlijn ligt en met wat fantasie deel uitmaakt van de zijkant, elimineren we deze uit de route. Via twee grote sloper gaten moet je dan de crux inklimmen. Een klein zijgreepje net linksboven zo'n gat hoort voor mijn gevoel wel bij deze lijn, Erik gaat echter zo ver dat hij ook deze nog elimineert en in plaats daarvan kiest hij ervoor een slechter randje rechts van de beide gaten te gebruiken. De oplossing lijkt wat moeilijker, maar voelt voor hem puurder. De passen erna blijven in beide gevallen echter duidelijk de crux: hoog opkomen in een ondergreep (erg krachtig) en een klein rotrandje vastpakken met rechts. In deze positie moeten de voeten omhoog naar treden die eigenlijk net op de verkeerde plek zitten om de noodzakelijke sprong te maken en over te kruizen naar een dikke bak, die toch wel erg ver weg zit. Na wat prutsen kunnen we allebei de bewegingen maken, maar we klimmen de route allebei niet meer uit.

Een tweede sessie - drie dagen later - wordt voor mij een ramp. Erik klimt Alien in zijn eerst poging uit en kan in de crux met zijn sterke vingers en lange lijf zo ver doortrekken aan het kleine greepje dat hij de kruispas bijna statisch kan maken. Ik mis die vingerkracht en moet voldynamisch gaan. Ik val. En ik val weer. Tot overmaat van ramp verlies ik de focus en verpruts ik de inklim een aantal keer. Ik verkramp bij het inklippen van het setje vlak voor de crux, bang voor de val. Met links heb ik een sloper vast waarin ik hoog op moet komen om te klippen. Ik voel de hand langzaam glijden en de wetenschap dat ik op het moment van klippen genoeg touw uitneem om een val tot de grond te kunnen maken, blokkeert me. Mijn linkerarm is al volgelopen voordat ik aan de crux begin... Als de focus weer terugkeert en de bewegingen (en het klippen) weer strak en snel lopen, is het stukje pure kracht dat nodig is voor de crux op en kom ik er niet meer doorheen. 

Na twee sessies is Alien direkt nog steeds een project. Wat betreft de waardering: moeilijk is het zeker... Vergeleken met Undercover Angel, Crosstown Traffic en Geheime Liebe kan het zeker een 7c zijn. Crosstown Traffic en Geheime Liebe zijn zonder meer makkelijker, Undercover Angel is wellicht een tandje moeilijker, al is de cruxpas van Alien de lastigste. Wat ze alle vier gemeen hebben, is dat ik ze niet heb kunnen uitklimmen en moest afdruipen met het gevoel dat dat in iedere poging had kunnen (moeten?) gebeuren. 7c is moeilijk en mijn tweede 7c laat nog even op zich wachten. De wetenschap dat er vier zijn binnen een paar uur rijden die ik goed heb uitgewerkt, goed binnen de mogelijkheden liggen en in principe in de eerste poging al kunnen lukken doet mijn vingers jeuken...

De oehoe van Lüerdissen

Het is bijna zes uur als Matt en ik de heuvel op wandelen richting de rotsen. De rit naar Bielefeld duurde langer dan verwacht. Ik ben nog niet eerder in de Hallelujahsteinbruch geweest, maar het aanbod van een hoge concentratie boulderachtige zevendegraads routes die mooier schijnen te zijn dan ze eruit zien heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt. Matt hoefde niet hard zijn best te doen om me te overtuigen er de avond door te brengen, zeker nu ik in de twee weken meivakantie veel minder heb geklommen dan ik me voorgenomen had en nog geen enkele nieuwe locatie heb bezocht. 

De onthutsing is dan ook vrij groot als een opvallend rood lint de ingang van de oude steengroeve verspert. Matt tilt net eigenzinnig een voet op om over het lint te stappen, als een Duitser met een hoop stampij uit de bosjes komt stappen. Ik weet werkelijk niet hoe ze het doen, maar de Kletterpolizei ligt in het land van de overvloedige regels altijd op de loer. Meestal zeuren ze over onzinnigheden en staat het ze vooral niet aan als je een sterkere klimmer bent, maar deze man blijkt een uiterst goede reden te hebben om ons staande te houden. Zoals het een ambassadeur van het magnesiumvrije hoofddopjesgilde betaamt, begint hij zijn gesprek met een buitengewoon slecht humeur en een belerende toon. We weten immers toch dat er een oehoe in de steengroeve broedt! Hij is heel groot en heeft drie eieren! Met vriendelijk woorden blijkt de vogelvriend snel te sussen en als hij hoort dat wij niet uit de buurt komen, neemt het begrip voor onze onwetendheid direct toe. Het wordt al vlot een prima gesprek. De Hallelujahsteinbruch is klein en ligt op slechts een uurtje van de (veel interessantere) Ith en trekt daardoor zelden bezoekers van buitenaf. Deze man lijkt te vermoeden dat een aantal locals het klimverbod tijdens vogelbroed aan hun laars lappen. Een duidelijk bord met het dringende verzoek de broedende oehoe met rust te laten, bleek vorige week zelfs gejat te zijn. Maar eerlijk is eerlijk: linten voor rotsen zouden ook bij ons direct het vogelbroedbelletje moeten doen rinkelen. Matt en ik dachten er op dit moment allebei niet aan en het is dus maar goed dat deze held-met-sokken-in-zijn-klimschoenen in de struikjes lag te wachten op onverlaten die de steengroeve stiekem wilden betreden.

Maar balen is het wel! Weer geen nieuwe bestemming en een roteind voor niets gereden. Teleurgesteld lopen we de heuvel weer af en deel ik met Matt de anekdote dat alle rotsen van Lüerdissen - anders dan normaal - alweer zijn opgesteld, omdat de oehoe zich daar dit jaar niet heeft genesteld... Waar zou hij toch gebleven zijn? We besluiten maar terug te rijden naar Teuto om daar de laatste uurtjes voor het donker te klimmen. Als we om kwart over zeven eindelijk het Bocketal inrijden, regent het er. Omdat we er inmiddels drie uur voor gereden hebben, wandelen we toch maar richting de rotsen. Het levert ons het eerste - inmiddels felbegeerde - stukje voorspoed van de dag op: de Königstein blijkt droog te zijn en het stopt met regenen.

Ik warm op door 'Cirkus' 7a te klimmen en stort me vervolgens op de lastige 7b rechts ervan. Na een 6B boulder (de crux van de 7a route die daar loopt), volgt een knalharde crux: dynamisch naar een platte ondergreep, heel hard drukken op een kleine tree om er niet weer uit te schieten, een voet binnendoor bijna op heuphoogte plaatsen en vervolgens dat been helemaal uitdrukken om vanuit de ondergreep volledig gestrekt naar een hoog, klein greepje te gaan. Omdat de ondergreep rechts van alle treden zit, is het een continu gevecht om een 'draaideur' te voorkomen. Het voelt als een 7A boulder, veel te moeilijk voor een 7b route en ik val er vaak uit. De frustratie loopt rap op. Na een aantal pogingen - ik ben de tel al kwijt - lukt het dan toch en verschuif ik mijn aandacht nog gauw naar een directe uitklimvariant. Door heel diep af te blokken vanaf een tweevinger pocket blijkt dit ook mogelijk te zijn. Ik gok 7a+, misschien 7b. De passen lukken snel, maar ik besluit de route te bewaren voor een volgend bezoek. Het dreigt donker te worden, dus ik probeer gauw nog een combinatie van Cirkus en Form-indikator te klimmen. Het levert een moeilijkere inklim in de crux van Form-indikator op, die daardoor nog weer wat lastiger wordt. In de crux aangekomen, is het echter al zo donker dat ik de juiste treden niet meer kan zien... Het lijkt erop dat ik ook deze route voor een volgende keer moet bewaren! Hoewel het oorspronkelijke plan om te klimmen in de Hallelujahsteinbruch in het water is gevallen en we veel te lang gereden hebben voor een korte sessie op de Königstein, ben ik blij met mijn beklimming en de 'ontdekking' van nog twee nieuwe, lastige variaties. De komende maand zit de oehoe van Lüerdissen nog in Bielefeld te broeden en is de kans dus groot dat ik nog eens aan de Königstein kom te hangen. Geen bezwaar!

Omdat de bestaande topo alleen de lijnen Cirkus en Route 16 vermeldt en totaal geen duidelijkheid biedt over de gedefinieerde aard van beide routes (ongedefinieerd overlappen de routes veel en zouden ze beide eerder 6c dan 7a zijn), heb ik - voor iedereen die graag wat moeilijkers probeert - een poging gedaan om wat duidelijkheid te scheppen in onderstaande tekening.

Uitdeuken

Het deukje waar ik vorig weekend over schreef, is weer uitgedeukt. De avond van onze allerlaatste koninginnedag heb ik toepasselijk met Matt aan de Königstein doorgebracht. Ditmaal kon in Form-indikator snel klimmen, de moeilijke cruxpas lukte direct. De 7a route rechts op het massief ging ook goed. In de flash poging klom ik door de crux en strandde ik op de voorlaatste pas. In de tweede poging lukte de route met gemak. Een 7b uitklimvariant van dezelfde route kon ik er niet meer uit persen. Verkleumd door de kille wind die steevast langs de Königstein blies, hielden we het voor gezien. Ik was al tevreden: de mindset om weer routes te gaan klimmen begint terug te komen.

Ook fysiek zal ik het accent moeten verschuiven om goed te presteren in routes. Van korte, krachtige uitbarstingen moet ik de overstap maken naar langere, efficiënte aaneenschakelingen van bewegingen. Om alvast een beetje te oefenen, besloot ik tijdens een tweede bezoek aan Teuto een aantal traverses te proberen. Michelle en de honden waren mee en samen hebben we tussen mijn beklimmingen door de toerist uitgehangen en genoten van het prachtige, opbloeiende Teutoburger Wald. Ik kon vrij vlot de traverses 'Boone' 7A (er bestaan 3 variaties, een 6C+, een 7A en een 7B) en 'Patscherquergang' 7A+ klimmen. Zo slecht is het krachtuithoudingsvermogen nog niet dus!

Met mijn nieuwe camera heb ik geprobeerd de beide boulders te filmen. Ik heb nog heel wat te leren nu ik de belichting handmatig regelen wil en thuis bleken een aantal opnames zelfs onbruikbaar door een te kleine scherptediepte. Desalniettemin heb ik een video kunnen monteren. Boone staat er niet volledig op, maar Patscherquergang is in zijn geheel te zien. Eindelijk kan ik in full HD werken en mijn best doen er wat moois van te maken! Vergeet dus vooral niet om die full-screen knop (rechts onderin) in te drukken:

Deukje

Het lijkt wel een vloek: de meivakantie begint en abrupt zakken de weersvoorspellingen in. Een spontaan besluit om de warme, zonnige donderdagavond ervoor naar het Teutoburger Wald te rijden en daar met Matt af te spreken, was dus snel genomen. Onderweg ernaartoe realiseerde ik me dat ik er al negen maanden niet meer geklommen heb. Hoog tijd dus om weer iets anders te voelen dan de kenmerkende rotsvormen van het Ruhrtal. Omdat het zandsteen in Teuto natuurlijk verweerd is, is de vorm niet te vergelijken met het afgegraven zandsteen in het Ruhrtal: de vormen zijn ronder, diverser en vaak veel subtieler. Het bleek weer flink wennen te zijn!

Na vijf kwartier in mijn eentje geboulderd te hebben op de Siamesische Zwilling (meer dan twee 6B+ traverses kon ik er niet uitklimmen) trof ik Matt bij de Königstein. Vanwege de warme, klamme lucht besloten we routes te klimmen. Het bleef er bij één, en ik klom hem niet uit... Met de routenaam 'Form-indikator' was dat een flinke dis naar mijn vorm op dat moment. Naar mijn mening is de cruxpas (een dynamische kruisbeweging vanaf een klein, raar, ondiep tweevingergreepje zelf al een 6B+/6C boulder, maar desondanks krijgt de route een XIII- waardering, ruwweg 6c+ op de Franse schaal. Pijnlijke ervaring dit... Ik houd het er maar even op dat ik me al leeg heb getrokken tijdens het boulderen ervoor. Desalniettemin zal ik toch snel naar de Königstein terug moeten gaan om dit deukje in mijn ego recht te zetten. Zou mijn routevorm echt zo slecht zijn? In dat geval is er - met een gesteld jaardoel van 8a - werk aan de winkel!

In de crux van Form-indikator (VIII-)