Berdorf again...

August was cursed. At least that's what we thought. On the first of September exactly the skies cleared up and rain stopped to fall. After waiting for a dry spell for weeks, Koen, Frans and I didn't waste any time and drove to Berdorf, our moods lightened up by the good weather forecasts and a happy Vienna. When we arrived just after midday however, everything looked suspiciously wet. Although it was sunny now, it turned out that it had rained heavily for four hours straight in the morning. Ironically, it had all fallen from a cloud that was so small that it was barely visible on the precipitation radar. Apparently the August curse didn't limit itself to August as much as we thought it did...

It took us some time to accept the fact that all routes - including the overhangs - were wet and to set our minds to easier climbing. Failing to climb a 6a+ warmup route wasn't exactly the start I had hoped for... Stubbornly I fumbled around a bit in a hard combination on sector Nikita, but got shut down by the hard roof boulder of Ayrton. The crucial pinch was wet and despite attempts to dry it, water kept seeping through the rock as if it were a sponge. Switching to easier climbing made the trip very enjoyable though. I even managed to do the last 7a I had left in Berdorf ('La Sans Nom') in my first attempt on sunday afternoon. Save for a final few 6th grade routes (6 to be precise), there's only really hard stuff left for me in Berdorf now... Time to visit some other climbing areas!

I'll miss the superb campground next to the crag, pizzeria 'Venezia' in Echternacherbrück, the 'Kebab House' in Echternach, the enchanting forest of the Müllerthal and running through all the little canyons and rock formations during my morning walks with Vienna though. Maybe we'll go back soon after all. There are still some very good hard routes waiting to be climbed... Who knows!

I can only hope September and October will be dry. A few more opportunities to add some ascents to this sports climbing season would be great. I'll check in here soon again, either to write about more rock trips, or to share the second part of the nutrition series. So stay tuned!

Holiday recap

Just a few more days and the summer holidays are over. Due to several reasons I didn't get to climbing outdoors nearly as much as I'd wanted, but other things in life sometimes get in the way of our desires... On the bright side, I'm paving the way to a nearby future that gives me the flexibility to climb more and achieve my goals. If that means a little less rock climbing now, I consider it a good investment. That said, I did get out a bit and in particular two days in Berdorf with Frans stand out. I finally climbed an old Nemesis that somehow slipped through my fingers on a few occasions when I tried it at the end of previous visits: the beautiful 'Kaffisdous'. It's the final 7a+ I hadn't yet climbed in Berdorf and with an easy start and a hard 12 move power endurance finish it should be right up my alley, but long story short it turned out to be a real pain in the neck to climb it. Consequently, I was very happy to do it now with Frans. Followed by an unexpectedly quick ascent of the vertical 'Tapis Roulant' 7b+ with a very fingery boulder crux on my second attempt (while putting up the quickdraws...) and an ascent of the vertical technotour 'Superschlup' 7b (generously graded 7b+ in the guide with an ambiguous definition) on my first attempt, the results of this trip are the highlights of the holiday. Other short excursions to rock unfortunately didn't give the desired results. I've been puzzled by a bit of a summer dip similar to the one I experienced last year and started to suspect that food and sleep could play a big role in it. So I made some alterations in my diet and I'll write more on that soon! Additionally I'm implementing changes in the way I train, with more attention for general fitness, injury prevention and flexibility. Also more on that soon... Now, I'll set my mind to the next year of work, getting back behind the school desks myself and I'll dream about the places I'd like to visit while saving for a van that can get me there with the dogs. Meanwhile, I'll be training my ass off to shine whenever it's time again.

Terug!

Ik heb mijzelf weer een beetje terug gevonden! Het keerpunt was een bezoek aan de Ith op een bloedhete dag. Door het weer waren de verwachtingen laag, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om even langs het blok 'Heulboje' in Holzen te gaan en een poging te wagen in 'Geheime Liebe', de moeilijkere uitklim van 'Geheime Blitzaktion' die ik er de vorige keer klom. Geheime Blitzaktion heeft een duidelijke, moeilijke crux in de onderste helft en is daarna technisch, maar makkelijk. Geheime Liebe daarentegen klimt dezelfde crux, maar plakt daar dan een tweede lastige sectie bij aan waar veel lichaamsspanning en (vinger)kracht voor nodig is. Hoewel volgens sommigen de eerste crux duidelijk de hardste blijft, had ik nog vijf pogingen nodig, waarin ik over het algemeen eenvoudig door de eerste crux kwam, maar strandde in de tweede. Voor mij voelt Geheime Liebe daarom zeker een plus moeilijker dan Geheime Blitzaktion en dat rechtvaardigt het voor mij om (net als de opener van de route, Arne Grage) de Duitse 9-/9 waardering te vertalen naar 7c. De opluchting was groot toen ik hem ondanks het warme, klamme weer uitklom: eindelijk, na 14 maanden, weer een 7c. De vloek is doorbroken!

In 'Geheime Liebe' (9-/9). Links de crux van 'Geheime Blitzaktion', rechts vanaf een ondergreepje ver doorgrijpen naar een klein kommetje in de lastige uitklim die 'Geheime Liebe' eraan toevoegt.

Ontspannen gaan Matt en ik daarna naar Brunkensen, waar Matt beloofd heeft een aantal verkochte t-shirts af te leveren aan Jona. We treffen er een koele beek waar Cash en Vienna dankbaar in duiken om af te koelen. Zelf gebruiken we de gelegenheid ook maar even om met de voeten in de koude stroom te gaan staan. Het klimmen gaat lekker erna. Ik kan zonder moeite een 7a flashen en we voelen even in de technische 7b+ waarin Jona aan het werk is. Die voelt goed te doen, maar de vrienden van Jona staan ervoor in de rij en we laten hem voor wat het is. Daar gaan we nog een keer voor terug!

Dat de opleving van klimniveau niet eenmalig is, blijkt als Koen me meevraagt naar Berdorf. Ik wil de kans om mijzelf nog eens met een 7c te meten niet laten lopen en ga mee. Op de eerste dag klim ik in de tweede poging 'Undercover Angel' al uit. Het voelt solide en beheerst. Koen werkt in 'Hermann Buhl' 8a+ om de moeilijke passen erin te slijten. In de loop van het weekend boekt hij een mooi stuk vooruitgang. Aan het eind van de zondag zijn we er allebei van overtuigd dat hij hem kan klimmen en dat het puur nog een kwestie van tijd, verfijnen en pogingen trekken is. Het hele weekend is de sfeer ontspannen en ongedwongen en klimmen we vooral waar we op dat moment zin in hebben. Een mooie waslijst van tot nu toe ongeklommen routes - vooral in de zesde graad - is de beloning, naast een bijzonder voldaan gevoel natuurlijk. Een paar bewegende beelden van de moeilijkere routes zijn verwerkt in het onderstaande filmpje. Het filmen van sportklimmen is lastig zonder derde man en meer dan een statisch beeld vanaf een statief op de grond zit er dan helaas niet in. Een leuk doel voor de toekomst is om eens te proberen ook een sportklimroute mooi vast te leggen!

Als ik minder dan een week later met Erik in de Ith de route '3 Tage Juist' 9- (7b+) in de tweede poging uitklim (in de flash poging klim ik door de crux heen!), weet ik het zeker: ik ben weer terug en voel me sterker dan vorig jaar. Is het tijd om weer te proberen het stapje omhoog te maken en een plusje dichter bij 8a te komen?

De 7c vloek

Mijn geduld wordt stevig op de proef gesteld in mijn pogingen om weer een 7c te klimmen. Ruim een jaar terug klom ik in Berdorf met 'Apocalypse' mijn enige tot nu toe. Een nuancering daarbij is dat die route voor mijn gevoel meer een 7b+ is dan een 7c, zeker nu ik er een aantal serieus heb geprobeerd te klimmen. Nadat 'Geheime Liebe' in de Ith twee keer net niet lukte (gevallen op laatste, niet supermoeilijke pas), voegde ik er in de afgelopen weken nog drie aan toe...

Berdorf
Bijna negen maanden na het laatste weekendje Berdorf begin ik het na een winter lang boulderen te missen. Als Frans de laatste hand aan zijn thesis heeft gelegd, laten we er dan ook geen gras over groeien en karren we erheen. De verwachtingen zijn laag: Frans is leeg van het uitputtende schrijfproces, ik ben vermoeid door de hoge druk van mijn eigen werk. Al zouden we enkel op zaterdagavond traditiegetrouw een 'große Calzone auf Stein' eten en verder uit elke route komen vallen, teleurstelling is uitgesloten. 

Na drie opwarmers zoeken we toch wat moeilijks op. Ik heb mijn oog laten vallen op 'Hypertonus' 7b, een combinatie die na de boulderachtige inklim van 'Sisyphe' 8a+ in het dak van 'Parapluie' 7a traverseert. Hoewel er nergens een echt moeilijke pas in zit, blijkt het geheel nog verrassend verzurend te zijn. Na het uitwerken van het begin trek ik een poging en tot mijn eigen verbazing strand ik pas op de laatste lastige beweging over dakrand van Parapluie, omdat ik niet zie waar ik heen moet en te vermoeid ben om nog te kunnen blijven hangen en zoeken. Ik had dus toch het dakje even moeten uitwerken... Het is al twee jaar terug dat ik de route klom (toen mijn tweede 7a) en ik blijk veel vergeten te zijn. De pogingen die volgen, gaan slechter en ik kom niet weer op hetzelfde punt. Als ik de volgende dag de route zonder veel moeite in de eerste poging klim, is het duidelijk dat ik dus - alweer - teveel pogingen in te korte tijd heb proberen te trekken.

Frans - die de eerste dag gebruikt heeft om eerst Parapluie maar weer eens te herhalen - stort zich tijdens de tweede dag ook op Hypertonus. In zijn laatste poging (eigenlijk niet zo toevallig als je er even over nadenkt...) klimt hij hem ook uit. In de tussentijd heb ik een verlenging uitgewerkt die er een extra stukje verzurend overhangklimmen voor plakt: 'Crosstown Traffic' 7c. De bewegingen gaan allemaal vrij makkelijk, maar als ik vervolgens probeer het hele ding door te linken, merk ik al vrij snel dat het scherpe er bij mij al af is en ik er de energie niet voor over heb. Projectje voor een andere keer dus, zeer zeker goed te doen! In plaats van nog een vermoeiende poging te doen, stap ik in 'Undercover Angel' 7c, een boulderachtige route die al vaak mijn aandacht getrokken heeft. Na wat puzzelen en stoeien heb ik alle bewegingen gemaakt en ben ik boven. Wat een fantastisch ding! Een serieuze poging zit er niet in, maar de eerst volgende keer dat ik terug ben, staat Undercover Angel bovenaan de to-do lijst. Voordat we vertrekken, komen twee locals langs om Sisyphe te bekijken. Ze vertellen dat zo'n twee weken terug een cruciaal randje uit de crux is gebroken. Of de route nog klimbaar is, moet dus weer blijken... Makkelijker zal hij niet geworden zijn. Is mijn droomproject misschien niet meer?

Teruggaan gebeurt sneller dan verwacht, het volgende weekend al. Michelle, Esther en de honden komen ditmaal mee om te wandelen in het prachtige Müllertal. Het is meteen een prima gelegenheid om onze nieuwe megatent te testen. Zaterdag begint zonnig en Frans en ik warmen kort op, voordat we ons richting Undercover Angel begeven. Het uithangen van de setjes gaat moeizaam. Na een aantal meters overhang klimmen volgt de eerste crux en het kost mij heel wat pogingen om er weer doorheen te komen. Frans geeft na een paar pogingen al op en richt zich in plaats daarvan op Crosstown Traffic, aanzienlijk minder moeilijk in de bewegingen, maar meer continu. Als ik uiteindelijk toch op het kleine balkonnetje halverwege Undercover Angel beland (erop komen is de crux), lukt de rest van de route vrij eenvoudig. De dyno vanaf het balkon (meer eng dan moeilijk) lukt direct en de krachtige, boulderachtige passen door de overhang erna gaan ook goed.

Maar als het tegen het einde van de middag gaat onweren, hebben Frans en ik allebei onze route nog niet geklommen. Zondag is Berdorf verlaten, er is - behalve Frans en ik - geen klimmer te vinden. Jammer dat het er wel bij regent... Dat blijft het de hele dag doen en de routes worden klammer en klammer. Een grote greep onderin Uncercover Angel - net voor de crux - is zelfs zijknat en de crux blijkt met klamme grepen en natte handen bijna onmogelijk om te doen. Teleurgesteld halen we onze routes leeg en keren we vroeger dan ooit terug naar Nederland.

Teuto

Vorig jaar klom ik met 'Alien' Teuto's moeilijkste bekende route (er zijn enkele combinaties, variaties en verboden routes die even moeilijk of moeilijker zijn) en op deze blog bracht ik al even de bestaande discussie op over de waardering van de route: volgens sommigen een 7c (Duitse 9) die moeilijk voor de graad is, volgens anderen een 7b+ (Duitse 9-). Ik gaf de route vorig jaar een 7b+, maar klom daarbij via de linker zijkant van de wand naar de crux. Dit ligt enigszins buiten de hakenlijn en een directe inklim strak over de hakenlijn is beduidend moeilijker. Mijn vermoeden is dat de onenigheid over de waardering van Alien vooral gerelateerd is aan de definitie van de route die men hanteert. Via de linker zijkant bestaat de moeilijkheid van de route uit twee knetterharde passen met een goede rust ervoor. Een directe inklim voegt een aantal moeilijkere passen toe die - nu zonder rust - naar de crux leiden.

Hoewel in mijn topo geen definitie staat vermeld, staat in de oudere topo expliciet 'direkt über Hakenlinie' vermeld. Teuto local Andreas (die veel moeilijks geklommen heeft en over het algemeen strak en laag waardeert) schrijft in een discussie in een Duitse database verder dat Alien zonder de linker zijkant 'ein glatter Neuner' is. Mijn gok is dat klimmers die een moeilijke 7c claimen de directe inklim hebben geprobeerd en dat klimmers die 7b+ claimen net zoals ik vorig jaar langs de linker zijkant zijn geklommen. Hoog tijd om het zelf maar eens te gaan vergelijken dus! Dat doe ik samen met Erik, die - na een aantal jaren amper rotsen aangeraakte te hebben - graag weer eens iets echt moeilijks wil voelen. We klimmen warm (en vermoeid...) op de Königstein, waar ik weer twee toffe variaties rond 7a+ aan mijn lijst van beklimmingen toe weet te voegen.

We begeven ons naar Alien en bekijken hoe een directe variant gedefinieerd zou moeten zijn. Ter hoogte van de derde haak ontspringt uit de linker zijkant nog een horizontale barst met wat greepjes. Omdat ook deze duidelijk buiten de hakenlijn ligt en met wat fantasie deel uitmaakt van de zijkant, elimineren we deze uit de route. Via twee grote sloper gaten moet je dan de crux inklimmen. Een klein zijgreepje net linksboven zo'n gat hoort voor mijn gevoel wel bij deze lijn, Erik gaat echter zo ver dat hij ook deze nog elimineert en in plaats daarvan kiest hij ervoor een slechter randje rechts van de beide gaten te gebruiken. De oplossing lijkt wat moeilijker, maar voelt voor hem puurder. De passen erna blijven in beide gevallen echter duidelijk de crux: hoog opkomen in een ondergreep (erg krachtig) en een klein rotrandje vastpakken met rechts. In deze positie moeten de voeten omhoog naar treden die eigenlijk net op de verkeerde plek zitten om de noodzakelijke sprong te maken en over te kruizen naar een dikke bak, die toch wel erg ver weg zit. Na wat prutsen kunnen we allebei de bewegingen maken, maar we klimmen de route allebei niet meer uit.

Een tweede sessie - drie dagen later - wordt voor mij een ramp. Erik klimt Alien in zijn eerst poging uit en kan in de crux met zijn sterke vingers en lange lijf zo ver doortrekken aan het kleine greepje dat hij de kruispas bijna statisch kan maken. Ik mis die vingerkracht en moet voldynamisch gaan. Ik val. En ik val weer. Tot overmaat van ramp verlies ik de focus en verpruts ik de inklim een aantal keer. Ik verkramp bij het inklippen van het setje vlak voor de crux, bang voor de val. Met links heb ik een sloper vast waarin ik hoog op moet komen om te klippen. Ik voel de hand langzaam glijden en de wetenschap dat ik op het moment van klippen genoeg touw uitneem om een val tot de grond te kunnen maken, blokkeert me. Mijn linkerarm is al volgelopen voordat ik aan de crux begin... Als de focus weer terugkeert en de bewegingen (en het klippen) weer strak en snel lopen, is het stukje pure kracht dat nodig is voor de crux op en kom ik er niet meer doorheen. 

Na twee sessies is Alien direkt nog steeds een project. Wat betreft de waardering: moeilijk is het zeker... Vergeleken met Undercover Angel, Crosstown Traffic en Geheime Liebe kan het zeker een 7c zijn. Crosstown Traffic en Geheime Liebe zijn zonder meer makkelijker, Undercover Angel is wellicht een tandje moeilijker, al is de cruxpas van Alien de lastigste. Wat ze alle vier gemeen hebben, is dat ik ze niet heb kunnen uitklimmen en moest afdruipen met het gevoel dat dat in iedere poging had kunnen (moeten?) gebeuren. 7c is moeilijk en mijn tweede 7c laat nog even op zich wachten. De wetenschap dat er vier zijn binnen een paar uur rijden die ik goed heb uitgewerkt, goed binnen de mogelijkheden liggen en in principe in de eerste poging al kunnen lukken doet mijn vingers jeuken...

Het plastic dieet

Verschrikkelijk, wat heb ik al lang niets meer op mijn blog geschreven! Erger nog is misschien wel dat er in al die tijd ook bijna niets te melden is geweest... In een laatste bezoek aan Berdorf met Frans heb ik Cima Ovest niet kunnen klimmen, de dyno bleek nog een veel te laag succespercentage te hebben. Gelukkig heb ik er wel met veel plezier nog een paar mooie lagere 7's kunnen klimmen (l'Écossaise bleek een bijzondere 7a te zijn en kostte me evenveel moeite als een aantal 7b's in Berdorf en Rocky Horror Friction Show 7a+ had een mooie, technische cruxpassage). Sindsdien heb ik geen rotsen meer aangeraakt. Dat is bijna drie maanden zonder inmiddels! Onwil is het zeker niet geweest, maar beschikbare tijd en het weer gooien al een tijdje roet in het eten. Naast mijn promotiewerk - dat over een jaar af moet zijn - volg ik een paar vakken om een tweede Master ('Science Communication & Education') binnen te halen en sta ik als invulling van een bijbehorende stage nu een aantal uren in de week voor VWO bovenbouw klassen als docent Natuurkunde. Ik heb nog nooit zoveel plezier in mijn werk gehad, maar tijd om uitgebreid de rotsen op te zoeken blijft op het moment niet echt over. Vrijnemen was nog nooit zo lastig en het lukt me sinds kort pas weer om met enige regelmaat ouderwets drie trainingen per week uit te voeren.

Nieuwe wanden, een uitstekende basis voor een plastic dieet. Foto: HVPhotography.nl

Een aangename troost is dat Cube in de tussentijd grondig verbouwd is en ik nu een van de mooiste hallen van het land naast de deur heb. Fit blijven moet zeker lukken in deze periode en hopelijk kan ik deze winter toch nog wat groeien als klimmer. In januari keert de Hard Moves competitie weer terug en dat zal zeker een goede motivator zijn om hard mijn best te doen. Vorig jaar heeft het mijn niveau zeker verhoogd! Mijn streven is om de komende tijd in ieder geval af en toe een update te plaatsen over de voortgang van mijn training en wie weet - als een lage werkdruk, een vrij moment en goede weersomstandighede nog eens samenvallen - kan ik binnenkort weer schrijven over een bezoek aan rots! Voorlopig neem ik maar even genoegen met een plastic dieet...

Terugblikken, relativeren en weer doorgaan!

Wat is er veel gebeurd in de afgelopen drie maanden! Eind mei klom ik met 'Gincobiloba' in Berdorf onverwacht mijn eerste 7b route. Al snel had ik de smaak van het routeklimmen weer te pakken en inmiddels heb ik 6 keer 7b, 2 keer 7b+ en 1 keer 7c geklommen. Sinds mijn vorige bericht heb ik een dag doorgebracht in de Ith en twee weekenden in Berdorf en weer een aantal mooie beklimmingen gedaan. Belangrijker nog misschien: ik heb in mijn beoogde 7c+ project gehangen en heb er vertrouwen in gekregen dat ik hem kan klimmen!

In de Ith (om precies te zijn: de Holzener Klippen) belandde ik op uitnodiging van Matt, die daar graag de 'Drachenwand' wou bekijken. Het zou één van de mooiere (en hogere) wanden van de Ith moeten zijn. Om weer eens wat anders te beklimmen dan zandsteen, heb ik me over mijn vooroordelen heen gezet en het kalksteen van de Ith een eerlijke kans gegeven. De Drachenwand bleek in ieder geval hoog te zijn en stond door zijn zuidelijke ligging vol te bakken in de zon. Eigenwijs zijn we toch gaan klimmen, opwarmend in een historische klassieker: 'Drachentöter' (6b). En zoals het een klassieker betaamt, was Drachentöter moeilijker dan verwacht en moest ik ervoor werken om hem onopgewarmd onsight te klimmen. Ik stortte me vervolgens op 'Tänzerin im sturm' (7b), Matt op 'Via Ferrata' (7a) er direkt naast. De eerste tien meter was technisch, verticaal klimmen op kleine greepjes en werd gevolgd door een bouldercrux met langere passen tussen eveneens kleine greepjes op een overhangende buik. Een paar makkelijker meters balansklimmen gaven daarna gelegenheid om te herstellen voor het afsluitende dak met een paar lastige passen over de dakrand. In de brandende zon voelden de eerste twee pogingen vrij hopeloos aan en Matt had eveneens ruzie met zijn route. Toen na 6 uur echter de schaduw de Drachenwand bereikte, klom ik Tänzerin im Sturm volledig onverwacht in de derde poging zonder veel moeite en kon Matt Via Ferrata ook toppen. Ik besloot er ook een poging in te trekken. Het bleek een mooiere, gevarieerdere versie van Tänzerin im Sturm te zijn en voor ik het doorhad, was ik boven. Flash en wat een genot! Ik ben Matt dankbaar voor de uitnodiging, klimmen in de Ith blijkt ook erg mooi te kunnen zijn en ik heb opeens een groot reservoir aan nieuwe routes niet al te ver van huis erbij!

Opwarmen in Willy (6c)

En dan weer twee weekenden in Berdorf... Ik kan er beter een huis kopen, denk ik. Voorlopig ben ik er nog niet uitgespeeld. De eerste dag van het eerste weekend (met Koen, Frans en Roelien) heb ik gebruikt om te voelen in een paar project kandidaten. 'Scramasax' (7c) voelde erg haalbaar, maar hakte door een aantal zware passen op mono's flink om mijn vingers in. Na twee pogingen kon ik tot vlak onder de top komen, maar moest ik het uitwerken met een pijnlijke vinger staken. 'Kaffisdous' (7a+) bleek een harde crux te hebben die nog niet in één keer wou lukken en aan het eind van de dag besloot ik daarom maar eens te gaan voelen in 'de' 7c+ op mijn verlanglijst: 'Cima Ovest'. Koen klom hem deze middag na veel werk in eerdere weekenden stijlvol uit en het is een prachtige route om te zien. Voor mij voelde het echter kansloos: de instapboulder lukte niet, de meters overhang ernaar voelden loodzwaar, de flinke dyno lukte niet en de lengtepas erna ook niet. Op dag twee zette ik Cima Ovest dus uit mijn hoofd en sloot ik me bij Roelien aan om de verticale, technische 'Judd mat Gaardebounen' (7b) te proberen. Na een hoop waarschuwingen (volgens velen is het een typische 'vrouwenroute', Frans trok er een vinger in stuk en wil er nooit meer in hangen en Koen noemde het een lastige, 'echte' 7b) wist Roelien de route met wat tips van twee behulpzame Nederlanders te flashen. Mijn eerste poging strandde midden in de crux toen mijn middelvinger niet in een cruciale mono bleek te passen. Uit focus gebracht verloor ik direct het vertrouwen in de piepkleine voettreden en kwam ik eruit vliegen. Gelukkig bleek daarna de top van mijn ringvinger wel te passen en kon ik de rest van de priegelpasjes uitwerken. Wat een prachtige route: mooie, subtiele bewegingen op piepkleine treden en met al even kleine greepjes! Spierballen zijn zinloos, techniek en vertrouwen in de voeten zijn alles. Niet mijn sterkste punt en daarom des te leerzamer om te doen. In de derde poging lukte het me om zonder vallen boven te komen.

Voleurs de Spits (7a+) gauw nog een keer, want er is een camera mee...

Tijdens het tweede weekend komen Michelle en onze honden mee, allemaal om hun kampeerexamen af te leggen. In Nederland wordt het 36 graden - veel te warm voor de honden - en in de bossen rond Berdorf zal het altijd iets koeler zijn. Voor Vienna is het liefde op het eerste gezicht, waar we ook lopen of zitten met haar, ze gaat helemaal uit haar dak van enthousiasme. Ze vindt het maar wat gezellig dat Berdorf sinds het verschijnen van de nieuwe topo zoveel klimmers aantrekt. Voor Cash is het allemaal wat spannender, maar hij houdt zich kranig en langzaamaan ontspant hij meer en begint de nieuwsgierigheid vaker de overhand te krijgen. Frans heeft het vorige weekend al flink gewerkt in Cima Ovest en wil daar na het opwarmen mee verder. Ik besluit toch maar mee te doen en tot mijn grote verrassing gaat het nu een stuk beter! De instapboulder lukt al in de tweede poging, de overhang erna is nu goed te doen. De dyno die volgt is een groter probleem. Maar na een beetje zoeken, voelen en proberen lukt het te om de sprong te maken. Het is ver, erg ver, maar past precies. En voor de lengtepas erna vind ik nu ook een oplossing: met een extra beweging kan ik via een mono voor links ook omhoog komen. Dat biedt hoop! In een tweede poging lukken alle passen weer, maar kost het meer moeite. De warmte begint zijn tol te vragen, ik heb er last van. Dat merk ik ook als ik daarna de flashpoging in 'Mike' (7a) verknal door op de laatste lastige pas met de verkeerde hand door te gaan. In de tweede poging doe ik het goed, maar voel ik ook dat er geen energie voor meer over is. Tijd voor de pizzeria dus.

Hard werken in Cima Ovest (7c+)

Op dag twee beproef ik mijn geluk opnieuw. Na een moeizame onsight beklimming van 'Bleausard' (6c) volg ik Frans in Cima Ovest. Halverwege de instapboulder merk ik het al: het wil niet. Ik laat los, het gebeurt voordat ik het doorheb. Ik voel geen motivatie, geen wil en geen kracht om het te doen. Sinds de hitte van Mallorca eind vorig jaar heb ik dit gevoel van mentale zwakte niet meer ervaren. Om mezelf een hoop frustratie te besparen, staak ik de poging en verbied ik mezelf om het vandaag weer te proberen. Frans' poging gaat beter, maar hij valt uit de sprong. Als ik 's middags mijn pijlen richt op een makkelijker route - 'Takla Makan' (7a) - blijft hij volharden in Cima Ovest. En het wordt beloond, halverwege de middag klimt hij er doorheen. Ik moet de verleiding onderdrukken om het toch weer te proberen. Beter kan ik mijn energie gebruiken voor Takla Makan, waarvan ik wederom de eerste poging heb verprutst halverwege de route. Zoekend naar de juiste grepen (overal zit pof!) ben ik er verzuurd uit gevallen. Tot overmaat van ramp val ik in de tweede poging tijdens het inclippen van de laatste haak doordat mijn voet wegschiet. De hoop zinkt me in de schoenen - ik lijk wel niets te kunnen vandaag - maar toch laat ik de setjes koppig hangen voor een laatste poging voordat we het gebied moeten verlaten om weer naar huis te rijden. Die poging lukt verrassend zonder moeite en spontaan is mijn gemoed weer hersteld. Ik laat me de kebab in Echternach - vaste stek - goed smaken als we met zijn allen op het stadsplein zitten na te genieten van een heerlijk weekend buiten tussen de rotsen, ver van het benauwde Nederland. Cash, Vienna en Michelle hebben hun kampeerbrevet met glans gehaald en dat biedt perspectief: er is bijvoorbeeld geen enkele reden meer om de volgende keer niet mee te gaan naar Fontainebleau!

Frans springt mis in Cima Ovest (7c+)

De laatste twee weekenden in Berdorf waren niet de beste klimdagen van het jaar, maar door het vlotte binnenhalen van alle projecten van de afgelopen maanden ben ik gretig geworden, te gretig. Hoge verwachtingen zijn de grootste dooddoener in klimprestaties. Ze maken me gevoeliger voor frustratie en het gebrek aan mentale kracht dat daarop volgt. Motivatie is cyclisch. Wanneer ik het niet verwacht, breek ik door nieuwe niveaus heen en schieten de verwachtingen voor de volgende keer omhoog, net zolang tot ze niet meer waar te maken zijn. Tegenvallers zijn dan onvermijdelijk en zetten me weer met twee voeten op de grond: ik moet er gewoon hard voor blijven werken. Uiteindelijk wordt de inspanning beloond, vaak weer op een onverwacht moment. Eén ding weet ik zeker na de afgelopen weken: Cima Ovest ligt binnen de mogelijkheden. Ik zal er hard mijn best voor moeten doen, ik zal er nog vaak uit komen vallen, maar ik kan hem klimmen. Hopelijk kan ik het in de komende anderhalve maand met wat koeler weer nog eens proberen. Een straf zal het niet zijn, het is de mooiste route waar ik ooit in heb gehangen.

Nieuwe beklimmingen, een zondvloed en een video

Als ik in de verte gerommel hoor, begin ik direkt mijn spullen in te pakken. Het onweer is pas later op de dag voorspeld, maar ik weet dat het een flink front moet zijn. Ik pak de beide crashpads, mijn tas en de cameraspullen en met Cash aan de korte lijn struikel ik de helling af naar het wandelpad. Het druppelt al licht en de lucht wordt donker. Ik zet de pas erin om de wandeling het dal uit zo kort mogelijk te maken. Cash lijkt de noodzaak van het doorlopen niet te zien en vindt het vooral belangrijk om tegen zoveel mogelijk struikjes aan te plassen. Vrolijk wappert zijn staart alle kanten op. Vijfhonderd meter verder verandert dat. Binnen dertig seconden verdwijnt al het licht uit het dal, steekt een storm op en scheuren de wolken open. Ik weet niet wat me overkomt, de bomen buigen ver door en een gordijn van water slaat bijna horizontaal tegen ons aan. Het onweer is overal om ons heen. Cash maakt zich klein, laat zijn staart hangen en vouwt zijn oren dicht voor al het water. Als ik even stop om de crashpads steviger vast te klemmen in de harde wind, rolt hij zich gauw op in de berm. Maar we moeten door. Voor ons waait een boom om. We klimmen er overheen en worstelen ons omhoog over het pad dat inmiddels een kleine beek geworden is. Het water staat zo hoog, dat het over mijn voeten stroomt. Eindelijk bereiken we de bosrand bovenop de heuvel. Een imposante bliksem verlicht de hemel en nog voordat ik kan beginnen met tellen volgt een oorverdovende donderslag. Cash komt met vier poten van de grond en mijn hart zit in mijn keel. Nog honderd meter naar de auto. Als ik het portier open zwaai, weet Cash niet hoe snel hij op de achterbank moet springen. Het is een opwindende afsluiting van een dagje klimmen in Nideggen...

Vorig weekend spendeerde ik in Berdorf in de hoop daar te kunnen werken aan het vullen van mijn piramide. Slechts drie uur voor vertrek haalde Frans mij over om erheen te gaan. Ondanks een aantal onweersbuien had ik een prima eerste dag. Nog voor de eerste regendruppels kon ik de superklassieker 'Willy' (6c) klimmen. Wat een genot. De overhangen bleven droog en ik gebruikte de gelegenheid om het steile power-endurance teststuk 'Daiwel' te klimmen. Dat lukte vrij vlot, de 7b/7b+ waardering in de topo bleek vrij royaal te zijn. Later lukte het me bijna de route 'Marguerite' (7a+) te flashen, maar na een eeuwigheid te spenderen in de rust onder de crux - zoekend naar een manier om de enorme afstand naar de volgende greep te overbruggen - won de vermoeidheid het uiteindelijk en viel ik uit de laatste moeilijke pas. Na een half uurtje rusten was het klimmen van Marguerite in de tweede poging eenvoudig. Ondanks het motiverende gezelschap (Koen, Roelien, Enzo en Ima hebben zich bij ons gevoegd en Peter, Iris en een stel sterke groningers loopt ook rond) heb ik in de rest van het weekend niets moeilijks meer kunnen verzetten. Het bleef bij zwakke pogingen in een aantal lastige routes. Een goede reden om gauw weer terug te gaan dus.

Vandaag ben ik met Cash naar Nideggen gereden met als hoofddoel 'Idefix' aan mijn piramide toe te voegen. Dat is voor de weersomslag gelukt, al was het met meer moeite dan verwacht. Ik moet flink wennen aan het conglomeraat gesteente dat vrij weinig wrijving geeft, maar flink van zich af bijt in mijn vel. De waardering van Idefix is in de database van 8a.nu een onderwerp van discussie en varieert daar van 7b tot 7c. In de Duitse topo krijgt hij 9-, een Franse 7b+, en omdat ik hem aanzienlijk lastiger vind dan de in stijl vergelijkbare Daiwel, kan ik me daar goed in vinden.

Misschien is het je al opgevallen dat de piramide in de basis iets smaller is geworden: omdat er toch wel een flink verschil bleek te zijn tussen 'Banane' en het ernaast gelegen 'Die Hexe', ben ik teruggekomen op de waardering van Banane (de Duitse graad 8+ is breed genoeg om zowel als 7a+ als makkelijke 7b te interpreteren). Vorig jaar beschouwde ik het als mijn eerste 7b en stelde ik daarmee mijn doel voor 2011 veilig, een belangrijke psychologische rugsteun. Door de beklimming van Die Hexe (Duitse 8+/9-, onmiskenbaar een Franse 7b) moet ik daarop terugkomen en er 7a+ van maken. Zo zie je maar hoe misleidend het kan zijn om teveel waarde aan een paar getallen te hechten...

Binnen dat thema passen ook de beklimmingen in Nideggen vandaag. Op de sector Zementwerk bevinden zich een aantal lijnen, slechts een meter of 5-6 hoog en ongeveer even ver overhangend, die vroeger als routes behaakt zijn (ieder met twee haken), maar sinds de introductie van crashpads ook regelmatig geboulderd worden. Daardoor hebben ze zowel een boulderwaardering als een routewaardering. Voeg er een zitstart aan toe en je hebt zonder twijfel een boulder, maar de staande starts bevinden zich precies op de vage scheidslijn van boulders en routes. Ik heb dus maar de vrijheid genomen om de beklimming van 'Idefix' als een 7b+ solo en niet als een 6C+ boulder te noteren, omdat ik hem zo voor mijn piramide kan gebruiken. Evenzo klinkt de opwarmer 'Zappenduster' een stuk beter als 7a (route) onsight dan als 6B (boulder) flash. Maar route of boulder en waarderingen opzij gezet, ik heb weer genoten van een dagje buiten zijn met Cash en heb er een filmpje van gemaakt. Enjoy!

Motivatie!

Mijn 'boulderbreak' is inmiddels een half jaar terug ingezet en ik heb sindsdien geen gordel meer aangehad. De progressie in boulderniveau lijkt duidelijk meetbaar. Voor november vorig jaar klom ik met pijn en moeite mijn moeilijkste boulder met de 6C+ traverse 'Boone' in Teuto. Sinds februari heb ik daar 7 6C+'en, 7 7A's en 4 7A+'en aan toegevoegd en is het tweemaal gelukt om 6C te flashen. In het begin van de maand ben ik met Frans voor vier dagen naar het bouldermekka Fontainebleau gereden om daar met een Enschede's gezelschap te klimmen. Een uitstekende gelegenheid om mijn niveau eens te benchmarken en mijn gevoel voor waarderingen te testen. Het bleek aardig te kloppen (de typische Bleau-horror-plaat-boulders buiten beschouwing gelaten...) en ik heb er een aantal mooie boulders geklommen. 'l'Oblique' (7A) in Roche aux Sabots was het leukste om te doen. Op de laatste dag lukte het me bijna om 'Graviton' (7A) te flashen, ik had de laatste greep al beet en was bijna door de lastige mantelpas heen toen toch mijn hak nog wegschoot. Daarna deed de aanhechting van mijn biceps zoveel pijn (de dag ervoor was net even teveel), dat ik geen goede pogingen meer kon doen voordat een grote onweersbui het einde van onze trip inluidde.

Wat al het boulderen met het mijn sportklimniveau heeft gedaan, stel ik dit weekend op de proef door weer met Frans en Koen mee te gaan naar Berdorf. Ik sloot er vorig jaar het sportklimseizoen af met twee mooie 7a+ beklimmingen en een 6c onsight (hier het blogbericht dat ik er toen over schreef). Het was een bewuste keuze om mijn duurvermogen sindsdien te verwaarlozen (het is immers relatief snel weer terug getraind en was toch al nooit mijn sterkste punt) en ik weet dus niet wat ik van dit weekend kan verwachten. We reizen donderdagavond al naar Berdorf in de hoop dat het er vrijdag nog rustig is. Als we om 1 uur 's nachts op de camping aankomen, blijkt deze zo goed als leeg te zijn, maar bij elke plaats hangt een reserveringskaartje voor het weekend. Ai, dat is onverwacht. We zetten toch maar gauw de tenten op en besluiten de volgende ochtend naar een oplossing te zoeken. Die dient zich dan echter zelf al aan: tegenover ons staat een viertal Nederlanders dat in exact hetzelfde schuitje zit en als ik mijn tent uitkrabbel, staan ze net met 'het campingmeisje' te praten en wordt er besloten een lege stacaravanplaats in te richten als tijdelijk mini bivakveld voor het weekend. Top! Gauw gaan klimmen dus. We warmen op in 'Edelweiss' (6a) en 'Paulette' (6b+). Het onsighten daarvan gaat goed, al voel ik in de lange traverse van Paulette het zuur al branden. De crux bovenin blijkt daarentegen weer erg eenvoudig te zijn. Koen overtuigt Frans om dan zijn vorige project ('Jacques' 7b+) te proberen. Ik kijk eerst maar eens rustig toe hoe Frans zich door de lange, verzurende tour vol lengtepassen heen worstelt en besluit dat dit nu geen goed project voor mij gaat zijn. Als Koen een eigen project kiest ('Tapis Roulant' 7b+), doe ik dat ook maar. Mijn keuze valt op 'Gincobiloba', een relatief korte, steil overhangende 7b met een lastige bouldercrux direct in het begin. Vanaf een klein greepje met rechts is de instap dynamisch naar een redelijke crimper voor links. Dan is het voeten zwaaien naar een trede links (zie de foto hieronder), opblokken, bijpakken met recht, voet nog een keer omhoog en dan een hoge kruispas naar een drievingergat voor links. Net daarboven zit een greep om met rechts bij te pakken en een grote dynamische pas naar een prima bak voor links is dan het einde van de crux. De rest is bakken trekken door een dak en een iets lastigere serie passen over de dakrand. Een uurtje later, in de tweede poging, klim ik goed door de crux en ben ik al snel bij de dakrand. Plotseling zie ik daar een volledige no-hands-rest op een knieverklemming en na een korte rust kan ik probleemloos de laatste passen maken. Dat ging sneller dan verwacht! De rest van de dag levert voor ons weinig op. Frans en Koen klimmen beiden hun project nog niet en ik fris mijn geheugen op door een keer alle bewegingen van 'Infernale' te maken, een lange, verticale 7b die ik vorig jaar al even zonder succes heb geprobeerd.

De direct heftige instap van Gincobiloba (7b)

Op dag twee is het gebied bij binnenkomst al druk. Ik besluit daarom direct Infernale te proberen. De eerste 15 meters zijn niet moeilijker dan 5c en daarmee voldoende om op te warmen voor wat volgt. De eerste crux is subtiel: vanaf een kleine afloper voor rechts en een ondiepe mono zijgreep voor links moet ik op balans hoog gaan staan en een klein randje pakken. Vanaf daar volgen twee traverseerpassen naar links en dan wordt het klimmen direct weer makkelijk. Een goede rust op een grote, handvatvormige greep volgt. Hier kan ik herstellen voor het aanzienlijk zwaardere slot. Via een aantal kleine greepjes klim ik naar twee enorme passen tussen goede pockets. Beide zijn met de juiste voetplaatsingen statisch te doen. Dan volgt een klein hopje naar twee positieve randjes. Met een hoog geplaatste linkervoet moet ik vanaf hier een volledige handen-en-voeten-los-sprong maken naar een grote bak recht onder de ketting. Ik zet een keer goed aan en geef direct alles. Wat en climax en het gaat goed, de tweede 7b is al binnen!

Als Koen daarna zijn project afrondt en Frans een (helaas mislukkende) poging doet in de zijne, zoek ik een andere onafgeronde route van vorig jaar op: 'Yellow Submarine' (7a). Omdat de route licht overhangend en vrij continu is, heb ik er door mijn gebrek aan duur een beetje een hard hoofd in, maar het blijkt eenvoudiger dan verwacht. In de tweede poging klim ik hem zonder veel moeite.

Koen in Tapis Roulant (7b+)

Aangemoedigd door mijn succes leg ik de lat wat hoger voor mijzelf en ga de middag toewijden aan 'Apocalypse' (7c), een boulderachtige route dwars door een enorm dak. Het begint al goed: de eerste pas lukt niet. Na een tijdje klooien besluit ik hem over te slaan door me aan een setje omhoog te sleuren en eerst de rest van de route te proberen. Tot mijn eigen verbazing kan ik alle passen al vlot maken! Frans, gefrustreerd over Jacques, besluit met me mee te doen en vindt bovendien een oplossing voor de eerste pas. Terwijl Koen zich druk maakt om alle 7a's van Berdorf af te kunnen vinken (het helpt gezien de drukte dat hij alleen de minst populaire routes nog over heeft), werken Frans en ik Apocalypse goed uit en klimmen we er allebei in totaal drie keer met wat blocks doorheen. Het eerste deel van de route heeft een aantal fysieke bewegingen door een steile overhang naar een rustpositie hangend aan een been. Erg comfortabel is het niet, maar genoeg om even uit te schudden voor de tweede, zwaardere helft. Hier begint een horizontaal dak met een grote barst erdoorheen. In de barst zitten een paar slechte, aflopende greepjes. Het moet mogelijk zijn er een handverklemming in te leggen, maar het lukt ons niet. De barst lijkt daarvoor te smal. We gaan dus voor de fysieke oplossing: ver het dak in naar het eerst aflopertje met recht, goed trekken aan een hak en overkruizen met links naar een tweede sloper. Vanaf daar is net de derde (en beste) greep bereikbaar. Nu komt het op lichaamsspanning aan: de hak moet los, maar een zwaai van het lichaam is op deze grepen niet te houden. Heel beheerst moet dus de linkervoet los, mijn hele lichaam van horizontaal links naar horizontaal rechts om vervolgens een voetverklemming te leggen aan het einde van de barst, waar hij veel breder is. Als die verklemming eenmaal zit, is het klaar: bakken trekken over de dakrand en gauw naar het relais. Aan het einde van de dag zijn we moe, maar het project voelt al goed haalbaar!

Hakken trekken en benen zwaaien in Apocalypse (7c)

Op dag drie, na opwarmen in 'Spigolo Giallo' (6a+) en 'Luftikus' (6b, wat een fantastische route!), klim ik Apocalypse in de eerste poging uit. Frans maakt een fout in zijn eerste poging, maar beklimt de route vlot daarna in een tweede poging. Koen lijkt gemotiveerd door ons succes en onderbreekt zijn queeste om alle lage 7's te doen voor een tweetal pogingen. Ze bieden goede hoop voor de laatste dag! Frans doet nog een poging in Jacques, maar het mag nog niet baten. Inmiddels hebben Roel en Liesbeth zich nog voor anderhalve dag bij ons gevoegd en we kijken toe hoe Roel met tips van Koen en Frans dezelfde route uitwerkt en oefent. Als we ons daarna met zijn drieën op 'Franzi' (7a) storten (voor Koen en nog ongeklommen 7a en voor Frans natuurlijk een must-do vanwege de naam), speelt de eerdere poging in Jacques Frans parten. De eerste helft - een leuke ±6a plaat tot een rust ter grootte van een picknickplaats - gaat goed, maar de licht overhangende hoek die volgt, wint het daarna van hem. Gewaarschuwd door de fout van Frans, kunnen Koen en ik de route flashen. De hoek blijkt erg mooi te zijn om te beklimmen! Frans gooit zich er nog tweemaal tegenaan, maar mist door zijn vermoeidheid de kracht en focus om het af te ronden.

Frans in strijd met Franzi (7a)

Als Frans onze laatste dag aftrapt met een nieuwe, frisse poging, lukt het gelukkig wel. We klimmen nog een 6a'tje vlakbij en dan doet hij nog een poging in Jacques. Het is duidelijk de beste tot nu toe, maar net niet genoeg om de top te halen. Desalniettemin lijkt de beklimming nu erg dichtbij en stemt het Frans vrolijk. Tijdens de volgende trip gaat ie! Op naar het laatste openstaande project, ditmaal voor Koen: Apocalypse. En ook Koen klimt hem nu uit, we hebben hem allemaal! Roel gaat er later op de dag met stijl overheen en flasht de route met de uitgepuzzelde beta. Doorvoor klimt hij Jacques in de tweede poging al uit. Verschil moet er zijn...

Voor Frans, Koen en mij blijft er een dagje 'genotsklimmen' over en ik ga gewoon maar mee met wat Koen uitkiest en aanwijst. Ik had niets beters kunnen doen, want het is pas vandaag dat het besef doordringt dat ik door al het boulderen ook een betere sportklimmer ben geworden. Zonder veel moeite onsight ik achter elkaar 'Locals Only' (6c+), 'Doris' (6c+/7a) en 'Ketteklau' (6c+). Zoiets was me vorig jaar nooit gelukt, laat staan drie keer achter elkaar op de vierde intensieve dag klimmen. Is het weer tijd om de knop om te gooien en ook te gaan trainen voor routes? Regelmatig wisselen is trainingstechnisch zeker het beste. Ik denk er binnenkort nog wel eens over na. Nu ga ik gewoon nog even nagenieten van een fantastisch lang weekend Berdorf waarin ik mezelf volledig onverwacht verrast heb met een nieuw, hoger klimniveau. Ik betrap mezelf erop nu al na te denken over wat ik de volgende keer in Berdorf wil klimmen...

Een goed afgesloten sportklimseizoen

Het is 1 oktober en ik ben samen met Koen en Frans in Berdorf (Luxemburg) aan het klimmen met beter weer dan we in de hele zomer hebben gezien. De zomer is laat dit jaar... Tegen alle verwachtingen in is er dan toch deze laatste kans om een in het water gevallen sportklimseizoen goed af te sluiten. Ik had het nodig na een seizoen dat niet volledig voldeed aan de gehoopte bevestiging van mijn ego!

Twee weken terug was ik nog met Floris op Mallorca, in de hoop daar wel een klimondersteunend klimaat te treffen. Daar was de zon dus gebleven! Zes dagen lang was het ruim boven de 30 graden en hebben we amper een wolk gezien. Dat is niet lekker projecten kan ik je vertellen (het magnesiumcarbonaat was werkelijk niet aan te slepen om mijn zweethanden droog te houden en zelfs van stilzitten in deze atmosfeer werd ik moe) en voor het eerst heb ik tijdens een klimtrip totaal geen behoefte gevoeld om veel pogingen in een uitdagend project te spenderen. De helft van de tijd hebben we besteed aan deep water solo klimmen en het lekkerste daarvan was het vallen in de zee. Kort samengevat was het een ontspannen week met veel mooie (pogingen tot) beklimmingen, maar over het algemeen niet zwaarder dan hoog in de 6e graad. Mijn enige grensverleggende prestatie was de flash/onsight van 'Big XXL', een 7a deep water solo dwars door een steil overhange grot vol enorme stalactieten. Daarmee heb ik mijn onsight doel voor 2011 (6c+) verzilverd, maar toch heb ik na de trip een deels onbevredigd gevoel door het gebrek aan aantoonbare vooruitgang. Ben ik wel zo goed als ik aan het einde van dit jaar had willen zijn?

Deep water solo in de route Bisexual (6c+)

Over de dakrand van Sostre den Burotet (6c+)

In het eerstvolgende weekend ging ik hopend op het halen van mijn boulderdoel (6C+) naar het Teutoburger Wald, waar ik nog twee projecten open had staan op de kleine, goed verstopte sector Boone. Michelle en de honden hielden mij gezelschap en wellicht heeft dat me de benodigde extra energie gegeven. Het eerste project, 'Mills' (6C), viel al in de tweede poging. Het is een korte, steile boulder die draait om twee passen vanaf een heel klein slopertje en een al even kleine crimper. Voor het project waar ik eigenlijk voor kwam, de lange traverse 'Boone' (6C+), had ik meer pogingen nodig. Hij viel me zwaar, ondanks de twee sessies die ik er al heb geinvesteerd. Beide keren moest ik stoppen nadat ik een vingertop tot bloedens toe had opengetrokken op de gemeen scherpe crimpers in de crux. Ditmaal had ik minder moeite met de zware cruxpassen, maar viel ik tot twee keer toe voorbij de crux door uitputting uit de boulder. Pure power endurance dit en wat zoog het me snel leeg. Al vrij vlot kwam het besef dat ik wellicht nog energie had voor een enkele goede poging en dat succes zeker niet gegarandeerd was. Na een goede rust stapte ik op een moment van focus en vastberadenheid nog eenmaal in en klom ik snel en sterk door de crux. Nu kwam het aan op doorbijten. Razendsnel liepen mijn onderarmen leeg in de laatste meters, maar dankzij een flinke hoeveelheid adrenaline wist ik nu op mijn tandvlees het einde wel te halen. Tevreden en blij met mijzelf kon ik nu gaan om samen met Michelle en de honden nog even te ontspannen in het nabijgelegen Tecklenburg. Topdag!

Goed, genoeg flashbacks en veren in mijn eigen reet, ik ben in Berdorf nu en heb het voor mijn gevoel van eigenwaarde nodig om me nog een keer te bewijzen voor het einde van het sportklimseizoen. Ik kan me daarvoor geen beter gezelschap wensen dan Koen en Frans, die beiden boven mijn niveau klimmen en een even groot gebrek hebben aan respect voor lichamelijke signalen van vermoeidheid en pijn. Dat verhoogt de kans op persoonlijke toppresaties flink. Voor het weekend heb ik verder mijn haar gemillimeterd, alle beetjes gewichtsverlies helpen! Aan voorbereiding dus ook geen gebrek. We beginnen met het opwarmen in een mooie 6a ('Lionell Terray') met een pittige instap die eigenlijk veel te blessuregevoelig is voor een opwarmer. Direct erna stappen we in een openstaand project van Frans en Koen, de prachtige route 'Arrête, Paulette!' (7a+). Na zo'n 20 meter razend oppompend duurklimmen (prima tweede opwarmer, toch?) volgt een goede rust. De laatste meters over de karakteristieke, licht overhangde arrête zijn de crux: een aantal lange passen op erg kleine randjes, gevolgd door een paar passen op pockets waar veel lichaamsspanning voor nodig is. Goede voetentechniek vereist... Koen klimt de route in zijn tweede poging, maar Frans en ik moeten na de derde poging opgeven. De beste vingerkracht is op. Bakken trekken is nu een beter idee en daarom verhuizen we naar 'Voleur de Spits' (7a+). Deze steil overhangende hoek is de meest voor de hand liggende en wellicht de mooiste lijn van Berdorf. Frans en Koen hebben de route al eens geklommen en doen hem voor: een uitgelezen kans om voor een flash te gaan. Ik begin goed, al zeg ik het zelf: zonder al teveel moeite klim ik met grote passen vrij snel door tot de eerste rust, ongeveer halverwege de route. Het steilste deel van de route is daarmee overbrugd! Een klein cruxje leidt naar de tweede rust, die moeilijker is om te benutten en dat lukt me dan ook niet goed. Tot overmaat van ramp verdwaal ik te ver links van de hoek, moet ik weer terugklimmen en nogmaals omhoog, nu meer naar rechts. Als ik bij de laatste twee passen nog een keer alles moet geven, ben ik zo opgepompt dat ik val met het relais op ooghoogte. Frustrerend! We concluderen dat we allemaal de beste energie wel verbruikt hebben vandaag (Koen heeft tussendoor zelfs nog een poging in een lastige 7b+ getrokken) en we sluiten af met een leuke 6b en een wat minder geslaagde 6a met een bizar routeverloop. Resultaten van de eerste dag: twee 6a's en een 6b, niet bepaald de bevestiging die ik zocht.

Dag twee, de laatste kans van dit seizoen om te presteren. We warmen weer op in een 6a ('Korallenpfeiler', een naam die mij al had moeten vertellen dat ik deze route niet leuk ging vinden) en stappen dan in een van de twee klassieke endurance 6c's van Berdorf: 'Heinz'. Zijn buurman 'Willy' heb ik tijdens mijn vorige bezoek dit voorjaar geprobeerd en de onsightpoging daarvan mislukte. Ben ik nu beter in vorm? Voorbereid op een vergelijkbare worsteling begin ik en neem ik het advies van Koen ter harte: snel klimmen. Voor ik het weet ben ik boven, bijna zonder verzuring. Dat voelt goed! Vasthouden dat gevoel en snel terug naar Arrête, Paulette!. Het mag baten, want ik klim er in één keer doorheen, zonder dat de crux me heel veel moeite kost. Was dat gisteren nou echt zo moeilijk? De proef op de som is een poging in Voleur de Spits en ja hoor, ook daar klim ik nu direct doorheen. We sluiten de dag af in 'Bibi' (6b+), de langste route van Berdorf en er komt werkelijk geen eind aan. Dat is geen probleem, want het is een mooie route die leuk klimt en nergens te moeilijk wordt. Wat een topdag!

Het eerste deel van Arrette, Paulette!: verzurend doorklimmen

Koen, net onder de crux van Arrette, Paulette!

De onderste, steile helft van Voleur de Spits: doorklimmen!

Ben ik tevreden met het afgelopen sportklimseizoen? Ik denk het wel, ondanks een gebroken enkel en gescheurde enkelbanden direct aan het begin ervan, heb ik mijn gestelde doelen gehaald en ben ik absoluut een stuk verder dan ik vorig jaar was. Dat seizoen sloot ik af met een enkele 7a, een 6c+ die werkelijk niets te maken had met 6c+ en tweemaal een 6c onsight. Dit jaar staan er 4 6c+'en en 8 routes 7a en hoger op de redpointlijst, maar het onsightniveau lijkt niet enorm omhoog gegaan. 6c kost me nog steeds geregeld moeite, maar eerlijk is eerlijk: die twee 6c onsight's van vorig jaar waren erg, erg soft. Waar ik vorig jaar zo'n 50% succes had in 6b+ onsight pogingen, lukt dat me nu consequent en zonder veel moeite. Ik ben zonder twijfel vooruit gegaan en daar moet ik na mijn blessure al blij mee zijn. Op naar het volgende sportklimseizoen en ik laat het gestelde doel ervoor gewoon staan: 7c redpoint en 7a+ onsight. We zullen wel zien! Nu is het tijd voor boulderen en ik heb er zin in! Zouden deze winter de eerste 7e graads boulders al geklommen worden?

Drie redenen om terug te gaan naar Berdorf

Alleen het binnenlopen van het klimgebied bij het Luxemburgse Berdorf maakt de reis al de moeite waard. Vanaf de hooggelegen vlakte dalen we af in het bos en al snel bevinden we ons in een steeds smaller wordende kloof tussen wild gevormde zandsteenrotsen. Als de kloof zich weer opent, sta ik tussen indrukwekkende, ruim 30 meter hoge rotsplaten, vooral licht overhangend. De eerste klimmers zijn al in actie. Het zal wel druk worden dit paasweekend... Het is mijn eerste bezoek aan Berdorf en ik ben Frans, Roel, Liesbeth en Peter nu al dankbaar voor de uitnodiging. Erg groot is het gebied niet, maar ik zal al snel ontdekken dat elke route die ik er klim, de moeite waard is. Wat een kwaliteit! In de drie dagen die volgen probeer ik tevergeefs mijn persoonlijke grens te verleggen door mij aan het niveau van Frans op te trekken. Hoewel ik mijn moeilijkste projecten niet uit weet te klimmen, verras ik mijzelf met hoe dichtbij ik weet te komen. Ik mag dan wel geen persoonlijk record vestigen, ik zal zeker als een betere klimmer en gemotiveerder dan ooit naar huis gaan!

De beste prestatie van het weekend lever ik al op de eerste dag: Parapluie, een 7a met als duidelijke crux een groot dak. Een makkelijke inklim (5c) leidt naar een rust direct onder het dak en dan volgt een sequentie van tien passen om over de dakrand te komen. De uitklim is weer verticaal, biedt volop mogelijkheid tot rusten en is vrij eenvoudig (5c). In de eerste twee pogingen is het vooral zoeken naar de juiste bewegingen en voetplaatsingen. Poging drie verknoei ik zelf en in poging vier klim ik Parapluie zonder al teveel moeite uit. Frans klimt de route in de poging erna ook. Waar ik een krachtige, dynamische oplossing voor de cruxpassage kies, lost hij het statisch op door zijn hak boven zijn linkerhand (!) te haken en zich daaraan af te blocken. Bizar! Eerder op de dag mislukt mijn onsight-poging in Willy (6c), een absolute gebiedsklassieker. Het mag de pret niet drukken, want het is een schitterende route: mooi gelegen, erg divers, technisch en vooral behoorlijk lang en continu. Ik sta niet ver genoeg boven het niveau van de route om te compenseren voor alle energie die ik verlies door mijn fouten en het zoeken naar de juiste bewegingen. Ergens in de bovenste helft beeindigt de zwaartekracht abrupt mijn poging.

In de twee dagen die volgen klim ik wel tweemaal een 6b+ onsight, eerst La Plage en later Les deux Secrétaires. Hoewel ik in de laatste meters van La Plage even moet vechten tegen de verzuring, gaan beide routes relatief makkelijk en dat geeft me het gevoel dat ik meer moet kunnen. Dit weekend zal het echter niet gebeuren. Frans en ik zoeken de populaire route Yellow Submarine (7a) op en om een lang verhaal kort te maken vergooien we er vooral veel energie in. We doen veel teveel pogingen veel te snel achter elkaar en blijven door de vermoeidheid en veel technisch prutswerk vallen, danwel in de hooggelegen crux, danwel net erna. Ik trek mijn vingertop bovendien tot bloedens toe open op een klein greepje in de cruxpassage. Omdat we beiden het geduld niet op kunnen brengen om tussen de pogingen te herstellen (het lukt immers steeds net niet!), klimmen we de route tot overmaat van ramp niet uit en sparen we vooral veel airmiles. Ik probeer er het voordeel maar van te zien: op deze manier is het trainingseffect zonder meer het grootst. Enigszins gefrustreerd laten we de route na een groot aantal pogingen achter en besluiten we er tijdens dit bezoek ook niet weer terug te komen. Hoewel het een mooie, technische route is, lijkt het ons beter hier tijdens een volgende bezoek pas naar terug te keren om ons verdere frustratie te besparen.


Het grootste deel van zowel de tweede als de derde dag besteden we aan Deiwel en Infernale, respectievelijk gewaardeerd op 7b+ en 7b (beide lijken ze mij persoonlijk een halve graad lichter). In stijl kunnen de routes haast niet meer van elkaar verschillen en beide bieden ze mij een flinke uitdaging. Deiwel is kort en erg fysiek in een flinke overhang, terwijl Infernale lang, verticaal en veel meer op balans is. Pas aan het einde van de 26 meter lange route zitten vier fysieke passen, waarvan de laatste een volledige dyno. Twee schitterende routes! De meeste tijd besteed ik aan het uitwerken van Deiwel. Vanuit een bizarre zitstart (staan kan er niet) volgen 18 zware passen tot het einde van de overhang. De uitklim erna is eenvoudig. Na een flink aantal pogingen kan ik alle passen uitgerust zonder veel moeite maken, maar blijkt een het linken van alle 18 een brug te ver. Structureel moet ik stoppen en rusten op de 13e pas. Voor de afwisseling klim ik de route Choco Prince, vlak naast Deiwel en eveneens door de overhang. Ik heb de cruxpassage niet snel genoeg door en mis de onsight. In een tweede poging top ik Choco Prince vrij eenvoudig. De waardering van de route stond ooit op 7a en is inmiddels verlaagd tot 6b+. Voor een 7a is het inderdaad te eenvoudig, maar 6b+ doet de route in mijn ogen ook geen recht. Laat ik het een 6c noemen. Als Frans daarna Deiwel uitklimt in een prachtig solide en beheerste poging, besluit ik met hem mee te verhuizen en de laatste middag te spenderen in Infernale. Voor Deiwel mis ik een stukje krachtuithoudingsvermogen en ik ben vastberaden dit in de overhangen van Arque te gaan trainen. Tijdens een volgend bezoek stap ik er zeker weer in!


Infernale blijkt een aangename verrassing te zijn. Bang voor een technisch monster (verticaal, 26 meter en 7b...) verbaas ik mezelf met mijn eerste poging waarin ik met slechts twee blocks boven kom. Na een prettige inklim volgt een lastige plaat-crux met een paar technische, lange passen. Ik ben net niet lang genoeg om de slechtste grepen over te kunnen slaan en dat maakt het een erg technische passage. Direct erna volgt echter weer een eenvoudig stukje klimmen en een joekel van een rustpositie waar ik met een vuistverklemming bijna volledig in kan herstellen. De laatste meters van Infernale blijken daarna de moeilijkste te zijn. Vanaf een aantal kleine randjes moet ik een enorme pas maken naar een groot drievingergat. Daarin kan ik mijn voeten hoger plaatsen en nog zo'n lange pas maken naar een vergelijkbaar gat, ditmaal net goed voor twee vingers en een stuk slechter te belasten. Ver boven mij zie ik een bandje: daar moet ik naartoe. Nadat ik mijn voeten zo hoog mogelijk heb gezet, mis ik net vijf centimeter om erbij te kunnen. Springen dus... Ik grijp naar heb bandje en blijk niets in handen te hebben en val. In de tweede poging vind ik een beter greepje en ernaast blijkt er nog een te zitten voor de andere hand. Met mijn linkervoet in het tweevingergat waar ik vandaag kwam, kan ik nu de laatste pas maken: een volledige sprong van krap anderhalve meter naar een emmer van een greep. Erboven zit het relais. De sprong blijkt mee te vallen, maar ik vraag me af hoe moeilijk hij is als ik de voorgaande 25 meter zonder blocks zou hebben afgelegd. In mijn tweede poging klim ik de route amper beter dan de eerste en Frans verrast ons allebei door Infernale in zijn derde poging al uit te klimmen. Wat een geweldige beloning voor het compromisloze volhouden dat we deze drie dagen hebben gedaan! Het is inmiddels al laat en ik doe mijn derde poging in Infernale om de setjes er weer uit te halen. Misschien helpt deze ongedwongen mindset me, want ik klim voorbij de plaatcrux naar de rust, herstel daar en haal zonder moeite het eerste gat bovenin de route. De pas naar het tweede gat gaat eveneens goed, maar dan verpruts ik het. Ik zoek tevergeefs naar een manier om de greep beter te belasten ter voorbereiding van de sprong naar het bandje. Het kost me teveel energie en ik val als ik hem uiteindelijk alsnog probeer te maken. Zonder al te lang te wachten sleep ik me er weer naartoe en maak ik de sprong naar het relais. Zo dichtbij en zo onverwacht! Het is te laat om te rusten en herstellen voor nog een poging, maar ik weet zeker dat ik Infernale snel kan uitklimmen. Nog een reden om terug te gaan naar Berdorf!