No Rest for the Obsessed!

De laatste sessie in het Pliseetal was een ware aanfluiting: de 6c+ 'No Hand Rest' lukte tot drie maal toe niet. Het had vooral met mentale zwakte te maken: bij het minst of geringste gaf ik op. Motivatie en vechtlust om door te klimmen kon ik niet vinden. Als het aan het tropische weer lag, zal het vandaag niet beter gaan. Het is misschien nog wel warmer... Desalniettemin zijn Erik en ik vol goede moed naar het Teutoburgerwald gereden voor nog een avondje in het Pliseetal. We willen opwarmen in wat een makkelijke 5c moet zijn, maar Erik stapt in de verkeerde route en we beginnen met een pittige 6a+ met een bouldercrux op kleine randjes direct onderin en een enge mantelbeweging - natuurlijk een stuk boven de laatste haak - verderop. Eenmaal terug op de grond vinden we onszelf opgewarmd en stap ik No Hand Rest weer in. In tegenstelling tot de andere routes onder het grote dak van sector 'Monster' is ook het lagere deel van de route lastig. De technische crux zit al halverwege met een paar grote bewegingen aan kleine greepjes, waarbij de juiste voetplaatsing cruciaal zijn. Hij gaat soepel vandaag. Even uitschudden en daarna zet ik aan om over de zijkant van het grote dak te mantelen. Klaar! Was dat nou zo moeilijk de vorige keer?

Aangemoedigd door dit succes probeer ik samen met Erik 'No Rest for the Wicked' te klimmen. Het is een variatie op No Hand Rest die na de technische crux daarvan niet via de zijkant van het dak 'ontsnapt', maar er recht doorheen gaat om tot slot over een ronde buik het dak uit te klimmen (altijd lastig, omdat je je voeten en treden niet meer kan zien als je om zo'n buik heen gevouwen staat). Matt opende de route een paar weken geleden en suggereerde 7a/7a+ als waardering. In Teuto is dat over het algemeen niet makkelijk en het pofverbod helpt daarbij niet. In de eerste poging lukt de route me dan ook niet. De (voor Teuto) lange aaneenschakeling van moeilijke beweging op vooral ronde grepen blijkt niet geheel onverwacht flink verzurend te zijn en het zoeken naar de juiste grepen en bewegingen kost me de kop. Poging twee gaat echter onverwacht goed en ik klim No Rest for the Wicked al uit. Erik doet vlak voor mij hetzelfde en voelt daarna nog even voorzichtig in de knetterharde combinatie 'Stamina' die diagonaal door het volledige dak heen gaat, ook weer vanuit de crux van No Hand Rest. Het lijkt erg moeilijk, onmogelijk haast bij deze hoge temperaturen en omdat het alweer donker begint te worden, laten we het erbij. Ik ben dik tevreden, de zwakke vorige sessie is vandaag mooi rechtgezet!

Een andere tropische avond neem ik de honden nog een keer mee boulderen. Echt moeilijk boulderen wil met de hitte niet, maar het is heerlijk om een avond buiten te zijn en rots te voelen. Waarom zou ik nu in hemelsnaam plastic gaan trekken in een minstens zo warme, stoffige hal? Ik heb er een klein filmpje van gemaakt:

Meer genieten!

Het weer is eindelijk zomers geworden! Hoewel dat ook betekent dat het eigenlijk te warm is om echt moeilijke dingen te klimmen, is op zijn minst de rots droog. Een avondje met Erik in het Pliseetal in Teuto bleek echter een absoluut dieptepunt te worden, waarin ik een 6c+ in drie pogingen niet uit wist te klimmen. Hoewel ik daarbij veel last had van de combinatie van zweethanden en het pofverbod dat in Teuto geldt, merkte ik ook dat ik mentaal zwakker dan ooit was. Als het even tegenzat en ik en bijvoorbeeld ontdekte een verkeerde voetplaatsing te hebben, gaf ik de poging direct op. Dat moet natuurlijk anders! Gauw nog een keer terug dus om dit recht te zetten...

Om ook weer eens mentaal ongecompliceerd en met pof te klimmen, ben ik ook nog een keer de grens over gereden om even te boulderen. Een beetje maximaalinspanning zal me daarnaast ongetwijfeld goed doen, ik heb dat de laatste tijd te weinig gedaan. Het was heerlijk! Omdat ik me weer mee heb laten slepen in het routeklimmen, ben ik al lang niet meer alleen wezen boulderen. Grappig hoe ik me er niet van bewust kan zijn dat ik iets mist, tot ik het weer doe. Bij deze spreek ik dus het voornemen uit om ook af en toe lekker alleen met de honden naar de rotsen te rijden en even helemaal tot rust te komen en ongecompliceerd te geniet van het tussen de rotsen zijn. Bovendien heb ik dan weer de kans om met de camera te spelen en kan ik hier nog eens een plaatje posten. Een video volgt!

Een slappe zomer?

De dagen verstrijken en worden langzaam weken. De zomermaanden zullen vooral in het teken staan van werken en het afronden van mijn promotie en ik zal moeten accepteren dat mijn niveau daardoor even wat lager ligt dan ik zou willen. Maar tussen de bedrijven door probeer ik in bescheiden vorm toch mijn rotsmeters te maken. Lange trips zitten er niet in en daarom zal ik me tevreden moeten stellen met de rotsen dichtbij huis. Vanwege de tegenvallende vorm zet ik ook minder in op moeilijke projecten op de grens van mijn kunnen. Liever maak ik wat meters in iets makkelijkere routes. Het is leuker om regelmatig nog iets uit te klimmen... In de afgelopen paar weken ben ik zo nog twee keer in het Teutoburger Wald geweest en een keer in de Hallelujahsteinbruch in Bielefeld, ditmaal zonder een oehoe die roet in het eten gooit.

Teutoburger Wald 1
Het is een warme (boven de 30 graden), klamme dag, maar Erik overtuigt me om toch een avondje weg te gaan. 'In Thailand is het warmer,' is zijn argument. Wat kan ik daar nog tegenin brengen? Op de Königstein klim ik de laatste paar routes die ik er nog niet heb gedaan. De fraaie 6a+ 'K.M.' en 6b 'Eisberg' lijken erg op elkaar en zijn bovenal erg Duits: spannend afgezekerd met de eerste haak net te hoog, griezelige passen ruim boven de haken en een flinke runout op de afsluitende plaat (met grounder potential in K.M.). Het zijn zeker geen aanraders al 6b ook je maximale niveau is... De laatste route, 'Gaukler' 7a, is gelukkig beter behaakt, met uitzondering van de tweede haak: veel te ver boven de eerste en een val net eronder zal zonder meer op de grond eindigen. Ik hang daarom vanaf boven (tijdens het afdalen van Eisberg) een flink verlengd setje erin en benut de kans meteen om alle verborgen grepen over de dakrand en op de plaat te vinden en te poetsen. Erik en ik kunnen de route daardoor allebei flash klimmen, een mooie prestatie in dergelijk tropisch weer! Een bezoek aan sector Schinder om daar Alien nog eens te proberen is echter veel te hoog gegrepen: de rots voelt door de warme, zwoele lucht zo klam dat ik de cruxpas niet eens kan maken...

Teutoburger Wald 2
Om Alien even los te laten en in plaats daarvan iets nieuws te klimmen, ga ik met Matt naar het Plisseetal, waar net een aantal nieuwe haken zijn geplaatst om een paar moeilijke, nieuwe lijnen (vooral variaties op bestaande routes) beklimbaar te maken. Eerst klim ik een route die ik een paar jaar terug geprobeerd heb, maar toen niet kon klimmen: 'Sleeper in Metropolis' 6c+. Het is een plaat die relatief makkelijk, maar door een slechte afzekering spannend begint en daarna in het steilste (net niet verticale) deel een moeilijke crux heeft. Er zijn geen grepen: via een paar voetbewegingen op piepkleine, aflopende treden is de enige weg omhoog. Een les in staan dus... In de eerste poging loop ik muurvast, omdat ik niet voldoende op mijn voeten durf te vertrouwen. In de tweede poging klim ik erdoor. Tijd voor één van de nieuwe routes: een directe inklim van Sleeper in Metropolis. Een 6B+ boulder leidt naar de rand van de plaat. Door de kleine treetje als grepen te gebruiken, kan je erop werken en beland je direct ik de crux van Sleeper in Metropolis. Een leuk, divers geheel dat goed is voor ongeveer 7a+. Ik mis de eerste twee bewegingen een paar keer, maar klim de route daarna in één keer uit. We sluiten de avond af op het korte vertical wandje dat direct achter de plaat verstopt ligt. Een nieuwe route midden door de wand heen ziet er onmogelijk uit: slechte onder- en zijgrepen en geen zichtbare treden. De 7a die na 2 meter van deze lijn geklommen te hebben rechtsaf 'ontsnapt' ziet er vriendelijker uit. De treden zijn echter klein en groen en glibberig van het mos. Schoonpoetsen levert geen zichtbaar resultaat op. De traverse naar rechts wordt er een stuk spannender van en het uitstekende blok dat precies in de valzone staat helpt daarbij niet. Na twee niet geheel ongevaarlijke vallen van de gladde treden die dankzij goed zekerwerk van Matt goed aflopen ben ik het zat. Ik boulder de route wel een keer als ik een crashpad bij me heb! In het vallende duister lopen we terug naar onze auto's.

Hallelujahsteinbruch
Nog een keer met Matt op pad, nu naar de Hallelujahsteinbruch. De vorige keer dat we hierheen reden, hebben we geen rots aangeraakt omdat de steengroeve geclaimd bleek te zijn door een broedende oehoe. Volgens onze 'berekeningen' zou hij nu ruimschoots weg moeten zijn, maar het blijft een beetje spannend: in Duitsland weet je het maar nooit. De zon schijnt en staat vol op de rotsen, dus ik laat de sterk wrijvingsafhankelijke toproute van het gebied, 'Edelweiss' 7b+, voor wat het is. Na snel opwarmen in een 6a met een voor die graad toch best pittige crux probeer ik daarom op 'Hallelujah' 7b+/7c. Onderin zit een bikkelharde, verre cruxpas vanaf een ondergreep die ik niet kan maken. Na een tijdje aanklooien begint mijn pols pijn te doen en vlucht ik naar makkelijker routes. 'Fraktur' 7a, een heuze one-move-wonder, lukt in de tweede poging en met veel moeite weet ik daarna nog de veel moeilijker voelende 6c 'Power Finger' te klimmen. De naam heeft vast te maken met de foeilelijk geboorde mono die erin zit, maar die blijk ik met een dynamische pas over te kunnen slaan. De crux zit er direct na, via slechte slopers over een buikje heen. Volgens onze topo begint de route vanaf een band die op zo'n 5 meter hoogte zit. Heel raar, want je kan er zo'n 20 meter verder pas opklimmen en breed is hij zeker niet. We besluiten het ding dus gewoon maar vanaf de grond te klimmen. Jammer dat daar geen haken in zitten. Extra jammer als ik bij de band aankom en er geen greep te vinden is waaraan ik me erop kan hijsen. Er zit niets anders op dan 'echt' te mantelen op het smalle (30 cm?) bandje en met 5 meter lucht onder me vind ik dat best een beetje spannend. Opgelucht clip ik de eerste haak. Ik blijk de inklim nog een keer te moeten doen nadat de ik herhaaldelijk gefrustreerd uit de crux ben komen vliegen. Ditmaal wordt het wel beloond. Ik verlaat de Hallelujahsteinbruch met een goed gevoel: hier ga ik nog wel een paar keer vaker komen. Hoewel het klein is, de rotsen vrij laag zijn, de waarderingen hard lijken en het er op zonnige dagen eigenlijk meteen te warm is, zien een paar van de moeilijke lijnen (Edelweiss in het bijzonder) er goed uit en lonken ze om geprobeerd te worden.

De 7c vloek

Mijn geduld wordt stevig op de proef gesteld in mijn pogingen om weer een 7c te klimmen. Ruim een jaar terug klom ik in Berdorf met 'Apocalypse' mijn enige tot nu toe. Een nuancering daarbij is dat die route voor mijn gevoel meer een 7b+ is dan een 7c, zeker nu ik er een aantal serieus heb geprobeerd te klimmen. Nadat 'Geheime Liebe' in de Ith twee keer net niet lukte (gevallen op laatste, niet supermoeilijke pas), voegde ik er in de afgelopen weken nog drie aan toe...

Berdorf
Bijna negen maanden na het laatste weekendje Berdorf begin ik het na een winter lang boulderen te missen. Als Frans de laatste hand aan zijn thesis heeft gelegd, laten we er dan ook geen gras over groeien en karren we erheen. De verwachtingen zijn laag: Frans is leeg van het uitputtende schrijfproces, ik ben vermoeid door de hoge druk van mijn eigen werk. Al zouden we enkel op zaterdagavond traditiegetrouw een 'große Calzone auf Stein' eten en verder uit elke route komen vallen, teleurstelling is uitgesloten. 

Na drie opwarmers zoeken we toch wat moeilijks op. Ik heb mijn oog laten vallen op 'Hypertonus' 7b, een combinatie die na de boulderachtige inklim van 'Sisyphe' 8a+ in het dak van 'Parapluie' 7a traverseert. Hoewel er nergens een echt moeilijke pas in zit, blijkt het geheel nog verrassend verzurend te zijn. Na het uitwerken van het begin trek ik een poging en tot mijn eigen verbazing strand ik pas op de laatste lastige beweging over dakrand van Parapluie, omdat ik niet zie waar ik heen moet en te vermoeid ben om nog te kunnen blijven hangen en zoeken. Ik had dus toch het dakje even moeten uitwerken... Het is al twee jaar terug dat ik de route klom (toen mijn tweede 7a) en ik blijk veel vergeten te zijn. De pogingen die volgen, gaan slechter en ik kom niet weer op hetzelfde punt. Als ik de volgende dag de route zonder veel moeite in de eerste poging klim, is het duidelijk dat ik dus - alweer - teveel pogingen in te korte tijd heb proberen te trekken.

Frans - die de eerste dag gebruikt heeft om eerst Parapluie maar weer eens te herhalen - stort zich tijdens de tweede dag ook op Hypertonus. In zijn laatste poging (eigenlijk niet zo toevallig als je er even over nadenkt...) klimt hij hem ook uit. In de tussentijd heb ik een verlenging uitgewerkt die er een extra stukje verzurend overhangklimmen voor plakt: 'Crosstown Traffic' 7c. De bewegingen gaan allemaal vrij makkelijk, maar als ik vervolgens probeer het hele ding door te linken, merk ik al vrij snel dat het scherpe er bij mij al af is en ik er de energie niet voor over heb. Projectje voor een andere keer dus, zeer zeker goed te doen! In plaats van nog een vermoeiende poging te doen, stap ik in 'Undercover Angel' 7c, een boulderachtige route die al vaak mijn aandacht getrokken heeft. Na wat puzzelen en stoeien heb ik alle bewegingen gemaakt en ben ik boven. Wat een fantastisch ding! Een serieuze poging zit er niet in, maar de eerst volgende keer dat ik terug ben, staat Undercover Angel bovenaan de to-do lijst. Voordat we vertrekken, komen twee locals langs om Sisyphe te bekijken. Ze vertellen dat zo'n twee weken terug een cruciaal randje uit de crux is gebroken. Of de route nog klimbaar is, moet dus weer blijken... Makkelijker zal hij niet geworden zijn. Is mijn droomproject misschien niet meer?

Teruggaan gebeurt sneller dan verwacht, het volgende weekend al. Michelle, Esther en de honden komen ditmaal mee om te wandelen in het prachtige Müllertal. Het is meteen een prima gelegenheid om onze nieuwe megatent te testen. Zaterdag begint zonnig en Frans en ik warmen kort op, voordat we ons richting Undercover Angel begeven. Het uithangen van de setjes gaat moeizaam. Na een aantal meters overhang klimmen volgt de eerste crux en het kost mij heel wat pogingen om er weer doorheen te komen. Frans geeft na een paar pogingen al op en richt zich in plaats daarvan op Crosstown Traffic, aanzienlijk minder moeilijk in de bewegingen, maar meer continu. Als ik uiteindelijk toch op het kleine balkonnetje halverwege Undercover Angel beland (erop komen is de crux), lukt de rest van de route vrij eenvoudig. De dyno vanaf het balkon (meer eng dan moeilijk) lukt direct en de krachtige, boulderachtige passen door de overhang erna gaan ook goed.

Maar als het tegen het einde van de middag gaat onweren, hebben Frans en ik allebei onze route nog niet geklommen. Zondag is Berdorf verlaten, er is - behalve Frans en ik - geen klimmer te vinden. Jammer dat het er wel bij regent... Dat blijft het de hele dag doen en de routes worden klammer en klammer. Een grote greep onderin Uncercover Angel - net voor de crux - is zelfs zijknat en de crux blijkt met klamme grepen en natte handen bijna onmogelijk om te doen. Teleurgesteld halen we onze routes leeg en keren we vroeger dan ooit terug naar Nederland.

Teuto

Vorig jaar klom ik met 'Alien' Teuto's moeilijkste bekende route (er zijn enkele combinaties, variaties en verboden routes die even moeilijk of moeilijker zijn) en op deze blog bracht ik al even de bestaande discussie op over de waardering van de route: volgens sommigen een 7c (Duitse 9) die moeilijk voor de graad is, volgens anderen een 7b+ (Duitse 9-). Ik gaf de route vorig jaar een 7b+, maar klom daarbij via de linker zijkant van de wand naar de crux. Dit ligt enigszins buiten de hakenlijn en een directe inklim strak over de hakenlijn is beduidend moeilijker. Mijn vermoeden is dat de onenigheid over de waardering van Alien vooral gerelateerd is aan de definitie van de route die men hanteert. Via de linker zijkant bestaat de moeilijkheid van de route uit twee knetterharde passen met een goede rust ervoor. Een directe inklim voegt een aantal moeilijkere passen toe die - nu zonder rust - naar de crux leiden.

Hoewel in mijn topo geen definitie staat vermeld, staat in de oudere topo expliciet 'direkt über Hakenlinie' vermeld. Teuto local Andreas (die veel moeilijks geklommen heeft en over het algemeen strak en laag waardeert) schrijft in een discussie in een Duitse database verder dat Alien zonder de linker zijkant 'ein glatter Neuner' is. Mijn gok is dat klimmers die een moeilijke 7c claimen de directe inklim hebben geprobeerd en dat klimmers die 7b+ claimen net zoals ik vorig jaar langs de linker zijkant zijn geklommen. Hoog tijd om het zelf maar eens te gaan vergelijken dus! Dat doe ik samen met Erik, die - na een aantal jaren amper rotsen aangeraakte te hebben - graag weer eens iets echt moeilijks wil voelen. We klimmen warm (en vermoeid...) op de Königstein, waar ik weer twee toffe variaties rond 7a+ aan mijn lijst van beklimmingen toe weet te voegen.

We begeven ons naar Alien en bekijken hoe een directe variant gedefinieerd zou moeten zijn. Ter hoogte van de derde haak ontspringt uit de linker zijkant nog een horizontale barst met wat greepjes. Omdat ook deze duidelijk buiten de hakenlijn ligt en met wat fantasie deel uitmaakt van de zijkant, elimineren we deze uit de route. Via twee grote sloper gaten moet je dan de crux inklimmen. Een klein zijgreepje net linksboven zo'n gat hoort voor mijn gevoel wel bij deze lijn, Erik gaat echter zo ver dat hij ook deze nog elimineert en in plaats daarvan kiest hij ervoor een slechter randje rechts van de beide gaten te gebruiken. De oplossing lijkt wat moeilijker, maar voelt voor hem puurder. De passen erna blijven in beide gevallen echter duidelijk de crux: hoog opkomen in een ondergreep (erg krachtig) en een klein rotrandje vastpakken met rechts. In deze positie moeten de voeten omhoog naar treden die eigenlijk net op de verkeerde plek zitten om de noodzakelijke sprong te maken en over te kruizen naar een dikke bak, die toch wel erg ver weg zit. Na wat prutsen kunnen we allebei de bewegingen maken, maar we klimmen de route allebei niet meer uit.

Een tweede sessie - drie dagen later - wordt voor mij een ramp. Erik klimt Alien in zijn eerst poging uit en kan in de crux met zijn sterke vingers en lange lijf zo ver doortrekken aan het kleine greepje dat hij de kruispas bijna statisch kan maken. Ik mis die vingerkracht en moet voldynamisch gaan. Ik val. En ik val weer. Tot overmaat van ramp verlies ik de focus en verpruts ik de inklim een aantal keer. Ik verkramp bij het inklippen van het setje vlak voor de crux, bang voor de val. Met links heb ik een sloper vast waarin ik hoog op moet komen om te klippen. Ik voel de hand langzaam glijden en de wetenschap dat ik op het moment van klippen genoeg touw uitneem om een val tot de grond te kunnen maken, blokkeert me. Mijn linkerarm is al volgelopen voordat ik aan de crux begin... Als de focus weer terugkeert en de bewegingen (en het klippen) weer strak en snel lopen, is het stukje pure kracht dat nodig is voor de crux op en kom ik er niet meer doorheen. 

Na twee sessies is Alien direkt nog steeds een project. Wat betreft de waardering: moeilijk is het zeker... Vergeleken met Undercover Angel, Crosstown Traffic en Geheime Liebe kan het zeker een 7c zijn. Crosstown Traffic en Geheime Liebe zijn zonder meer makkelijker, Undercover Angel is wellicht een tandje moeilijker, al is de cruxpas van Alien de lastigste. Wat ze alle vier gemeen hebben, is dat ik ze niet heb kunnen uitklimmen en moest afdruipen met het gevoel dat dat in iedere poging had kunnen (moeten?) gebeuren. 7c is moeilijk en mijn tweede 7c laat nog even op zich wachten. De wetenschap dat er vier zijn binnen een paar uur rijden die ik goed heb uitgewerkt, goed binnen de mogelijkheden liggen en in principe in de eerste poging al kunnen lukken doet mijn vingers jeuken...