Ups and downs

I promised to write again when there's something to write about. There is - or rather has been - already a week ago. Within a day after the last rain and quite literaly in the first rays of sunlight I went back to Teuto on Thursday evening. Belayed by Matt I managed to climb 'Banane ohne Rampe' (7c+), after almost four weeks of waiting to get back on it. It was very satisfying and like often on a hard readpoint it didn't feel very hard anymore when I climbed it. It's easy to forget how often I've fallen off and discredit the accomplishment... I shouldn't though, this is my second route higher than 7c and another confirmation I've breached that ceiling!

I didn't film my ascent of Banane ohne Rampe (it was quite dark), but here's a screenshot of a video I made while working it on the previous session. The picture shows the onset of the final hard move.

Last weekend the weather forecasts were incredibly good for the Twente/NRW region and Matt and I ventured to Ith for another day of rock climbing. Matt convinced me to visit the Bisperoder Klippen, which offers lots of easy climbing and a few interesting butresses with a selection of high quality harder routes. It's a quiet area, probably because of the long approach walk: about an hour. We were told about a shorter (but tricky to find) way though and decided to give that a shot. It ended up taking us over 80 minutes of wandering, but on the way back we were much more efficient. Let's consider it an investment in future visits. And there will be a future visit: as it turned out, the weather in Ith wasn't quite as good as it was nearer to home. After a failed onsight attempt on the first serious route - 'Zingulum' 9- (7b+) - it started raining quite heavily. It didn't stop for the rest of the day and although it's overhanging, the route got very damp. I'd like to blame the conditions for not sending Zingulum, but in all honesty I felt weak the entire day. I may not have done it in good conditions either... On top of that it turned out that there is an easier sequence than the one we used. I'll go back later to give it a shot! I guess I can't expect to peak on every day outside...

But right now, I'll have to wait. My students have finished their final exams and I'm busy correcting their work for the next two weeks. I'd be surprised if there's much time left for climbing. 

One down

Matt and I (and three dogs very happy dogs) went back to Elefantenbäuche determined to get something done this time. As it happened to be quite warm and particularly humid, we thought that holding on to the very friction dependent sloper on Strontium 90 would be impossible and we focussed on Opium fürs Volk instead. To be honest, I expected to do it in two, maybe three attempts. It took more. Moving into the big undercut was much harder than I remembered and I fell twice on that move. The top crux spit me off twice as well, one time literally with a half pad of my fingertips on the jug over the lip... In the meantime, Matt wasn't more successful and we both started to feel the redpoint pressure, contemplating the painful option of having to go home without ticking off Opium fürs Volk.

Finishing the crux of Opium fürs Volk: one more bump up to go to the redeeming jug. Photo taken by Erik during the previous session.

Fifth attempt. Watching my fingers dry after applying the canned magic named 'Friction+' seemed an eternity. With no positions to chalk up on the route, starting with perfectly dry skin makes a big difference. I started concentrated and climbed through the start and the weird, balancy moves on the edges. Moving up to the undercut, my body position was slightly off though and I struggled to catch the hold, but lost my focus in the process. Instead of moving my left foot up first to push myself closer to the undercling, I immediately moved up my other hand, putting myself in a very strenuous position. Wasting even more energy, I corrected my mistake and stepped up. Making the foot moves to prepare for the crux, suddenly 'the flow' returned: I forgot about my tired forearms and focussed on the moves ahead. Almost unconsciously I executed the crux, that suddenly felt awkwardly easy. With a yell of relief I clipped the chains (actually there are just single bolts without backup and no chains in Ith - no 'Deutsche Grundlichkeit' here - but you get the point, right?). Strange how easy hard redpoints often feel on the successful ascent...

Folding up and fiddling with edges halfway up Opium fürs Volk.
Another photo taken by Erik during the previous session.

My success put some additional redpoint pressure on Matt, who usually deals better with the anxiety than I do and wraps ups projects a bit quicker. Not today though and he kept things exciting until his very last attempt. Having nearly given up he reluctantly forced himself to go up one final time. Somewhere he found the perseverance to hold on and sent Opium fürs Volk as well. The first hard(ish) route of the season is down at last! According to plan, more will follow. In the past week though I already missed two opportunities to go back to my 8a project in northern France. I hope I'll have another one soon. In the meantime, I'll try to make some more meters in the upper 7th grade to prepare myself for the 8th grade...

Three old men on the rocks

Having an unclimbed project gets on my nerves. I've managed to deal with the fact that there's an 8a closely within my reach waiting for me in Grotte du Brotsch for more than half a year now. Yet I'm obsessed enough with it to still be able to visualize every single move, hold and foothold on the route. Adding 'Strontium 90' to the project collection though was a bit too much to handle: I simply had to get back to it. Luckily, Matt is just as impatient as I am. This time Erik, psyched by the photo's and stories of our previous visit, came along as well, eager to try a 9+ that doesn't realy look that hard from the ground... Somehow that it deceived Matt and me yet again despite knowing how hard both cruxes felt on our previous attempts. Optimistically we shared Eriks hope of ticking off Strontium 90 today.

I'll spoil the ending: instead of finishing one project, we all ended up going home with two. To make things worse: I know I should have climbed the new project - 'Opium fürs Volk' (7c) - on my second attempt, but I wasted the power required for the crux move on an unnecessary clip...

Matt tackling the top crux of 'Strontium 90'. Note his fashionable hair band, doesn't he look just like Patrick Edlinger?

After a couple of attempts on Strontium 90 I felt fatigued again and my fingers were getting sore of the powerful, steep moves on the unergonomic pockets and edges of the first crux. I peeled off a layer of skin from my fingertips by trying the top crux just once. Wanting to do some different moves on different holds, I turned my attention to Opium fürs Volk, half a grade easier but steeper and more sustained, with the hardest move right at the end. After working my way up doing all the moves, I was blown away by its beauty. Every single move is interesting, technical and demanding, feeling much more like bouldering than typical sports climbing. Athletic throws, delicate balancing on small sidepulls (in an overhang!), pinching, beefy undercuts, heel hooks, compression moves and a deep lock-off are all packed within just 12 meters of rock.

Steep power endurance climbing in 'Opium fürs Volk'. Photo taken by Erik.

I completely forgot about Strontium 90 and gave it a serious attempt. I arrived at the crux near the top and still felt strong. An unclipped quickdraw dangled before my nose and the big undercling in my hands was the last good hold until after the crux. I decided to clip, but underestimated the steepness of the wall and as I wasted a few precious seconds on the clip, I felt the energy being drained from my forearms. I struggled to do the first crux move, heard myself scream and managed to do the second. But then I fell, empty. The next attempt was weaker, but (after a small midways rest) I climbed the top without clipping: much better! While Matt and Erik burned away their last energy by failing to climb an apparently silly hard old-school 8 (in Ith 7a's can be hard...), I rested to prepare for a final attempt. As soon as I set off, I found a good rhythm, moving fast, steady and precise. Within moments I found myself at the big undercut again. I skipped the clip, positioned my feet and made the big, dynamic lunge to catch a small, slopey dish with my left hand. I repositioned again and moved my right hand up into the compression position. My feet cut loose, but somehow I managed to hold the swing and get my right foot into the heel hook. With empty forearms, I bumped up my right hand. To my surprise, it caught the small two finger crimp and I didn't feel the weightless sensation of falling. I bumped up again, to the sloper. Again, I stuck it, not knowing where the strength still came from. One more move. Just one more bump up, less than 30 cm, to the redeeming jug. When I released my right hand to move up, if felt my body going down instead. On the last centimeters it failed on me and I started to fall into the void beneath me.

Compression climbing and heel hooking in the crux of 'Opium fürs Volk'. Photo taken by Erik.

Instead of being frustrated by another day without any successful attempts, I felt pleased again. Coming so close at the end of the day after being beaten up already by Strontium 90, I know I can do the route when I get back fresh and well-rested. Opium fürs Volk made me experience the battle to hold on for life when all muscles want to let go, to fight gravity when all the body wants to be pulled down again. After half a year of bouldering and trying to do the hardest possible moves, I had forgotten how indescribably intense and addictive the feeling is. For me, it's the essence of sports climbing and it's exactly for this reason that only climbing hard gives me the satisfaction that I seek. That said, a sustained sequence of 15 to 20 committing moves is enough for me. I like power endurance climbs and I'll leave the 30 meter pumpfests to others... I found a perfect one today and it's a treat to have this project to come back for!

Boulderers on a leash

Cautiously I scrutinize my knot and show it to Matt for a second opinion.

'Is this what it is supposed to look like?'

Matt shrugs his shoulders.

'Maybe... I does look familiar.'

I agree it does, so it's probably good. I chalk up my fingers. They are sweaty, betraying my nerves. I chalk them up again. There's no way back, I cannot chicken away anymore from the route in front of me on this dauntingly high wall.

'Ready?'

'Ready.'

I'm not. But off I go. One move. Two moves. Two becomes four, and four becomes eight. It feels like an eternity and it's hard to concentrate on so many movements.

'I'm so pumped!'

I yell down. I'm at least three meters above the ground when I pass the first bolt. One more move and the fear kicks in: I'm above the quickdraw... One little mistake and the fall could obviously kill me. But bravely I battle on reach the second bolt. And the third. And the fourth. A big rockover move follows, of course above the quickdraw again. Suddenly I face the terrifying runout that leads to the top. It's a slab that requires nerves of steel and precise footwork on footholds that are only just 30 centimeters deep... I keep my cool though and clip the chains of the first route of the day: a 6a+.

The last time I climbed on a rope was August 31, just over half a year ago. Yesterday Matt and I finally tied in again after a winter of exclusively bouldering. The days are getting longer, it's mostly sunny and temperatures are gradually rising above 10 degrees: it's time to try and translate this winters bouldering gains to more power endurance oriented climbs. And in what nearby place better to this than Ith? With a lot of gear and Vienna packed, we drove to 'Elefantenbäuche'. We've both never been there before but the name clearly points out what to expect and the Elefantenbäuche did not disappoint. It's one of the few remaining crags in Ith with a high concentration of hard routes.

The Elefantenbäuche deliver exactly what the name suggest: two 15m high impressive, bulging overhangs offering a selection of hard routes.

According to our guide book, a route called 'Strontium 90' is the best of the crag. At a grade of 7c+ it's not too off-putting to scare us away and we decided to give it a closer look. Long story short: it kicked our asses, bruised our egos and - weirdly - inspired us greatly. The route starts steep and as soon as your feet lift off the ground the climbing is hard. Powerful moves on small edges and strangely shaped pockets that look good but feel terrible lead to easier and less steep terrain. In a big hole a no hands rest is possible using a knee bar. The second part of the route is nearly vertical with a hard crux around two razor sharp mini crimps (just a few millimeters deep) and a perfectly beautiful, very bad sloper. Despite the availability of some good footholds, the sloper felt nearly impossible to hold on to, let alone make a move from. The crimps appeared to be hungry skin eaters, limiting the available amount of attempts drastically. Both cruxes are of similar difficulty (about 7A+/7B boulder I'd say), but they couldn't be any more different.

While struggling my way up Strontium 90 on top rope, I eventually managed to do all the moves. Matt did all but one (moving away from the sloper). Although it would most likely have been a better idea to work the moves some more on top rope, I felt a strong urge to try and make links on lead and get into that mindset again. I haven't even reached the second crux. I got scared on a move at the end of the first where you have to bump up dynamically from a mono to a high two-finger pocket, high enough above the quickdraw to give the feeling of a ground fall potential.  I know rationally that's not the case with a good belayer such as Matt, but nevertheless it shut me down. After convincing myself to man up I tried again. But I felt battered, beaten into submission by the uncompromising limestone overhang and couldn't pull off the moves anymore. Matt experienced exactly the same. Dusk set in and our bodies failed us. We had to pack our gear and start the long, steep walk back to reach the car before dark.

We were beaten up but somehow very satisfied at the same time. The limestone felt completely alien, the types of movement felt awkward and lead climbing felt almost uncomfortable. A typical first session of a new season. What did we expect? Cruising up the hardest route we've both ever done? As strong as I feel bouldering, as weak I felt on a rope yesterday. Route climbing is indeed a whole different game than bouldering, requiring a different set of skills. Should we have started the season with something easier? I think not. We got our asses kicked, we got humbled and above all we got inspired to sink our teeth into a hard project that will make us much better climbers than we are now. We will be back!

Terug!

Ik heb mijzelf weer een beetje terug gevonden! Het keerpunt was een bezoek aan de Ith op een bloedhete dag. Door het weer waren de verwachtingen laag, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om even langs het blok 'Heulboje' in Holzen te gaan en een poging te wagen in 'Geheime Liebe', de moeilijkere uitklim van 'Geheime Blitzaktion' die ik er de vorige keer klom. Geheime Blitzaktion heeft een duidelijke, moeilijke crux in de onderste helft en is daarna technisch, maar makkelijk. Geheime Liebe daarentegen klimt dezelfde crux, maar plakt daar dan een tweede lastige sectie bij aan waar veel lichaamsspanning en (vinger)kracht voor nodig is. Hoewel volgens sommigen de eerste crux duidelijk de hardste blijft, had ik nog vijf pogingen nodig, waarin ik over het algemeen eenvoudig door de eerste crux kwam, maar strandde in de tweede. Voor mij voelt Geheime Liebe daarom zeker een plus moeilijker dan Geheime Blitzaktion en dat rechtvaardigt het voor mij om (net als de opener van de route, Arne Grage) de Duitse 9-/9 waardering te vertalen naar 7c. De opluchting was groot toen ik hem ondanks het warme, klamme weer uitklom: eindelijk, na 14 maanden, weer een 7c. De vloek is doorbroken!

In 'Geheime Liebe' (9-/9). Links de crux van 'Geheime Blitzaktion', rechts vanaf een ondergreepje ver doorgrijpen naar een klein kommetje in de lastige uitklim die 'Geheime Liebe' eraan toevoegt.

Ontspannen gaan Matt en ik daarna naar Brunkensen, waar Matt beloofd heeft een aantal verkochte t-shirts af te leveren aan Jona. We treffen er een koele beek waar Cash en Vienna dankbaar in duiken om af te koelen. Zelf gebruiken we de gelegenheid ook maar even om met de voeten in de koude stroom te gaan staan. Het klimmen gaat lekker erna. Ik kan zonder moeite een 7a flashen en we voelen even in de technische 7b+ waarin Jona aan het werk is. Die voelt goed te doen, maar de vrienden van Jona staan ervoor in de rij en we laten hem voor wat het is. Daar gaan we nog een keer voor terug!

Dat de opleving van klimniveau niet eenmalig is, blijkt als Koen me meevraagt naar Berdorf. Ik wil de kans om mijzelf nog eens met een 7c te meten niet laten lopen en ga mee. Op de eerste dag klim ik in de tweede poging 'Undercover Angel' al uit. Het voelt solide en beheerst. Koen werkt in 'Hermann Buhl' 8a+ om de moeilijke passen erin te slijten. In de loop van het weekend boekt hij een mooi stuk vooruitgang. Aan het eind van de zondag zijn we er allebei van overtuigd dat hij hem kan klimmen en dat het puur nog een kwestie van tijd, verfijnen en pogingen trekken is. Het hele weekend is de sfeer ontspannen en ongedwongen en klimmen we vooral waar we op dat moment zin in hebben. Een mooie waslijst van tot nu toe ongeklommen routes - vooral in de zesde graad - is de beloning, naast een bijzonder voldaan gevoel natuurlijk. Een paar bewegende beelden van de moeilijkere routes zijn verwerkt in het onderstaande filmpje. Het filmen van sportklimmen is lastig zonder derde man en meer dan een statisch beeld vanaf een statief op de grond zit er dan helaas niet in. Een leuk doel voor de toekomst is om eens te proberen ook een sportklimroute mooi vast te leggen!

Als ik minder dan een week later met Erik in de Ith de route '3 Tage Juist' 9- (7b+) in de tweede poging uitklim (in de flash poging klim ik door de crux heen!), weet ik het zeker: ik ben weer terug en voel me sterker dan vorig jaar. Is het tijd om weer te proberen het stapje omhoog te maken en een plusje dichter bij 8a te komen?

De 7c vloek

Mijn geduld wordt stevig op de proef gesteld in mijn pogingen om weer een 7c te klimmen. Ruim een jaar terug klom ik in Berdorf met 'Apocalypse' mijn enige tot nu toe. Een nuancering daarbij is dat die route voor mijn gevoel meer een 7b+ is dan een 7c, zeker nu ik er een aantal serieus heb geprobeerd te klimmen. Nadat 'Geheime Liebe' in de Ith twee keer net niet lukte (gevallen op laatste, niet supermoeilijke pas), voegde ik er in de afgelopen weken nog drie aan toe...

Berdorf
Bijna negen maanden na het laatste weekendje Berdorf begin ik het na een winter lang boulderen te missen. Als Frans de laatste hand aan zijn thesis heeft gelegd, laten we er dan ook geen gras over groeien en karren we erheen. De verwachtingen zijn laag: Frans is leeg van het uitputtende schrijfproces, ik ben vermoeid door de hoge druk van mijn eigen werk. Al zouden we enkel op zaterdagavond traditiegetrouw een 'große Calzone auf Stein' eten en verder uit elke route komen vallen, teleurstelling is uitgesloten. 

Na drie opwarmers zoeken we toch wat moeilijks op. Ik heb mijn oog laten vallen op 'Hypertonus' 7b, een combinatie die na de boulderachtige inklim van 'Sisyphe' 8a+ in het dak van 'Parapluie' 7a traverseert. Hoewel er nergens een echt moeilijke pas in zit, blijkt het geheel nog verrassend verzurend te zijn. Na het uitwerken van het begin trek ik een poging en tot mijn eigen verbazing strand ik pas op de laatste lastige beweging over dakrand van Parapluie, omdat ik niet zie waar ik heen moet en te vermoeid ben om nog te kunnen blijven hangen en zoeken. Ik had dus toch het dakje even moeten uitwerken... Het is al twee jaar terug dat ik de route klom (toen mijn tweede 7a) en ik blijk veel vergeten te zijn. De pogingen die volgen, gaan slechter en ik kom niet weer op hetzelfde punt. Als ik de volgende dag de route zonder veel moeite in de eerste poging klim, is het duidelijk dat ik dus - alweer - teveel pogingen in te korte tijd heb proberen te trekken.

Frans - die de eerste dag gebruikt heeft om eerst Parapluie maar weer eens te herhalen - stort zich tijdens de tweede dag ook op Hypertonus. In zijn laatste poging (eigenlijk niet zo toevallig als je er even over nadenkt...) klimt hij hem ook uit. In de tussentijd heb ik een verlenging uitgewerkt die er een extra stukje verzurend overhangklimmen voor plakt: 'Crosstown Traffic' 7c. De bewegingen gaan allemaal vrij makkelijk, maar als ik vervolgens probeer het hele ding door te linken, merk ik al vrij snel dat het scherpe er bij mij al af is en ik er de energie niet voor over heb. Projectje voor een andere keer dus, zeer zeker goed te doen! In plaats van nog een vermoeiende poging te doen, stap ik in 'Undercover Angel' 7c, een boulderachtige route die al vaak mijn aandacht getrokken heeft. Na wat puzzelen en stoeien heb ik alle bewegingen gemaakt en ben ik boven. Wat een fantastisch ding! Een serieuze poging zit er niet in, maar de eerst volgende keer dat ik terug ben, staat Undercover Angel bovenaan de to-do lijst. Voordat we vertrekken, komen twee locals langs om Sisyphe te bekijken. Ze vertellen dat zo'n twee weken terug een cruciaal randje uit de crux is gebroken. Of de route nog klimbaar is, moet dus weer blijken... Makkelijker zal hij niet geworden zijn. Is mijn droomproject misschien niet meer?

Teruggaan gebeurt sneller dan verwacht, het volgende weekend al. Michelle, Esther en de honden komen ditmaal mee om te wandelen in het prachtige Müllertal. Het is meteen een prima gelegenheid om onze nieuwe megatent te testen. Zaterdag begint zonnig en Frans en ik warmen kort op, voordat we ons richting Undercover Angel begeven. Het uithangen van de setjes gaat moeizaam. Na een aantal meters overhang klimmen volgt de eerste crux en het kost mij heel wat pogingen om er weer doorheen te komen. Frans geeft na een paar pogingen al op en richt zich in plaats daarvan op Crosstown Traffic, aanzienlijk minder moeilijk in de bewegingen, maar meer continu. Als ik uiteindelijk toch op het kleine balkonnetje halverwege Undercover Angel beland (erop komen is de crux), lukt de rest van de route vrij eenvoudig. De dyno vanaf het balkon (meer eng dan moeilijk) lukt direct en de krachtige, boulderachtige passen door de overhang erna gaan ook goed.

Maar als het tegen het einde van de middag gaat onweren, hebben Frans en ik allebei onze route nog niet geklommen. Zondag is Berdorf verlaten, er is - behalve Frans en ik - geen klimmer te vinden. Jammer dat het er wel bij regent... Dat blijft het de hele dag doen en de routes worden klammer en klammer. Een grote greep onderin Uncercover Angel - net voor de crux - is zelfs zijknat en de crux blijkt met klamme grepen en natte handen bijna onmogelijk om te doen. Teleurgesteld halen we onze routes leeg en keren we vroeger dan ooit terug naar Nederland.

Teuto

Vorig jaar klom ik met 'Alien' Teuto's moeilijkste bekende route (er zijn enkele combinaties, variaties en verboden routes die even moeilijk of moeilijker zijn) en op deze blog bracht ik al even de bestaande discussie op over de waardering van de route: volgens sommigen een 7c (Duitse 9) die moeilijk voor de graad is, volgens anderen een 7b+ (Duitse 9-). Ik gaf de route vorig jaar een 7b+, maar klom daarbij via de linker zijkant van de wand naar de crux. Dit ligt enigszins buiten de hakenlijn en een directe inklim strak over de hakenlijn is beduidend moeilijker. Mijn vermoeden is dat de onenigheid over de waardering van Alien vooral gerelateerd is aan de definitie van de route die men hanteert. Via de linker zijkant bestaat de moeilijkheid van de route uit twee knetterharde passen met een goede rust ervoor. Een directe inklim voegt een aantal moeilijkere passen toe die - nu zonder rust - naar de crux leiden.

Hoewel in mijn topo geen definitie staat vermeld, staat in de oudere topo expliciet 'direkt über Hakenlinie' vermeld. Teuto local Andreas (die veel moeilijks geklommen heeft en over het algemeen strak en laag waardeert) schrijft in een discussie in een Duitse database verder dat Alien zonder de linker zijkant 'ein glatter Neuner' is. Mijn gok is dat klimmers die een moeilijke 7c claimen de directe inklim hebben geprobeerd en dat klimmers die 7b+ claimen net zoals ik vorig jaar langs de linker zijkant zijn geklommen. Hoog tijd om het zelf maar eens te gaan vergelijken dus! Dat doe ik samen met Erik, die - na een aantal jaren amper rotsen aangeraakte te hebben - graag weer eens iets echt moeilijks wil voelen. We klimmen warm (en vermoeid...) op de Königstein, waar ik weer twee toffe variaties rond 7a+ aan mijn lijst van beklimmingen toe weet te voegen.

We begeven ons naar Alien en bekijken hoe een directe variant gedefinieerd zou moeten zijn. Ter hoogte van de derde haak ontspringt uit de linker zijkant nog een horizontale barst met wat greepjes. Omdat ook deze duidelijk buiten de hakenlijn ligt en met wat fantasie deel uitmaakt van de zijkant, elimineren we deze uit de route. Via twee grote sloper gaten moet je dan de crux inklimmen. Een klein zijgreepje net linksboven zo'n gat hoort voor mijn gevoel wel bij deze lijn, Erik gaat echter zo ver dat hij ook deze nog elimineert en in plaats daarvan kiest hij ervoor een slechter randje rechts van de beide gaten te gebruiken. De oplossing lijkt wat moeilijker, maar voelt voor hem puurder. De passen erna blijven in beide gevallen echter duidelijk de crux: hoog opkomen in een ondergreep (erg krachtig) en een klein rotrandje vastpakken met rechts. In deze positie moeten de voeten omhoog naar treden die eigenlijk net op de verkeerde plek zitten om de noodzakelijke sprong te maken en over te kruizen naar een dikke bak, die toch wel erg ver weg zit. Na wat prutsen kunnen we allebei de bewegingen maken, maar we klimmen de route allebei niet meer uit.

Een tweede sessie - drie dagen later - wordt voor mij een ramp. Erik klimt Alien in zijn eerst poging uit en kan in de crux met zijn sterke vingers en lange lijf zo ver doortrekken aan het kleine greepje dat hij de kruispas bijna statisch kan maken. Ik mis die vingerkracht en moet voldynamisch gaan. Ik val. En ik val weer. Tot overmaat van ramp verlies ik de focus en verpruts ik de inklim een aantal keer. Ik verkramp bij het inklippen van het setje vlak voor de crux, bang voor de val. Met links heb ik een sloper vast waarin ik hoog op moet komen om te klippen. Ik voel de hand langzaam glijden en de wetenschap dat ik op het moment van klippen genoeg touw uitneem om een val tot de grond te kunnen maken, blokkeert me. Mijn linkerarm is al volgelopen voordat ik aan de crux begin... Als de focus weer terugkeert en de bewegingen (en het klippen) weer strak en snel lopen, is het stukje pure kracht dat nodig is voor de crux op en kom ik er niet meer doorheen. 

Na twee sessies is Alien direkt nog steeds een project. Wat betreft de waardering: moeilijk is het zeker... Vergeleken met Undercover Angel, Crosstown Traffic en Geheime Liebe kan het zeker een 7c zijn. Crosstown Traffic en Geheime Liebe zijn zonder meer makkelijker, Undercover Angel is wellicht een tandje moeilijker, al is de cruxpas van Alien de lastigste. Wat ze alle vier gemeen hebben, is dat ik ze niet heb kunnen uitklimmen en moest afdruipen met het gevoel dat dat in iedere poging had kunnen (moeten?) gebeuren. 7c is moeilijk en mijn tweede 7c laat nog even op zich wachten. De wetenschap dat er vier zijn binnen een paar uur rijden die ik goed heb uitgewerkt, goed binnen de mogelijkheden liggen en in principe in de eerste poging al kunnen lukken doet mijn vingers jeuken...

Blitse aktie, maar geen geheime liefde...

Van nachtvorst in begin mei, zijn we naar vooral regen in de rest van de maand gegaan... Misschien helemaal wel niet verkeerd, gezien de beperkte tijd die ik heb. De kansen die zich voordoen, pak ik in ieder geval. Zo was afgelopen zondag droog voorspeld en ben ik met Matt naar de Ith gereden om weer eens op kalksteen te klimmen. Ondanks een waarschuwing van local Olli dat vooral de pockets waarschijnlijk te klam zouden zijn om echt iets moeilijks te klimmen, waagden we het erop en gingen we naar 'Heulboje' (Duits voor brulboei, zeer toepasselijk), een vrij klein, overhangend wandje vol knetterharde routes. Perfect voor een boulderaar zonder duur!

Het was inderdaad een beetje klam, maar zeker niet onklimbaar. De dag leverde één van mijn beste klimprestaties tot nu toe op: het flashen van de Ith klassieker 'Geheime Blitzaktion' 9- (7b+). De route is net zo oud als ik en één van de eerste routes in deze graad in Noord Duitsland. Na een fysieke, stijle start (ongeveer een 6C/6C+ boulder met een knijpgreep, een fantastische hak en een raar rotgreepje ergens tussen een knijper, een pocket, een randje en een slopertje in) volgt een balanserige, maar niet zo moeilijke uitklim (5C boulder). Twee maal viel ik daarna nog uit een direkte uitklim (een fysiekere 6B boulder in plaats van de subtielere 5C), op de allerlaatste pas. Ik kan de pas zelf eenvoudig maken, maar het aan elkaar rijgen van het geheel - 'Geheime Liebe' 9-/9 (7c) - is me niet meer gegund. Reden om terug te gaan dus, deze route kan ik vlot afmaken. Mijn dag is hoe dan ook goed met mijn moeilijkste flash tot nu toe!

Bij gebrek aan beeldmateriaal uit de Ith, is hier nog een korte video van een bezoekje aan Avalonia enkele weken terug. Michelle en de honden waren weer mee en hoewel ik niet veel heb geklommen, is het genoeg voor een kort filmpje met twee leuke boulders.

Terugblikken, relativeren en weer doorgaan!

Wat is er veel gebeurd in de afgelopen drie maanden! Eind mei klom ik met 'Gincobiloba' in Berdorf onverwacht mijn eerste 7b route. Al snel had ik de smaak van het routeklimmen weer te pakken en inmiddels heb ik 6 keer 7b, 2 keer 7b+ en 1 keer 7c geklommen. Sinds mijn vorige bericht heb ik een dag doorgebracht in de Ith en twee weekenden in Berdorf en weer een aantal mooie beklimmingen gedaan. Belangrijker nog misschien: ik heb in mijn beoogde 7c+ project gehangen en heb er vertrouwen in gekregen dat ik hem kan klimmen!

In de Ith (om precies te zijn: de Holzener Klippen) belandde ik op uitnodiging van Matt, die daar graag de 'Drachenwand' wou bekijken. Het zou één van de mooiere (en hogere) wanden van de Ith moeten zijn. Om weer eens wat anders te beklimmen dan zandsteen, heb ik me over mijn vooroordelen heen gezet en het kalksteen van de Ith een eerlijke kans gegeven. De Drachenwand bleek in ieder geval hoog te zijn en stond door zijn zuidelijke ligging vol te bakken in de zon. Eigenwijs zijn we toch gaan klimmen, opwarmend in een historische klassieker: 'Drachentöter' (6b). En zoals het een klassieker betaamt, was Drachentöter moeilijker dan verwacht en moest ik ervoor werken om hem onopgewarmd onsight te klimmen. Ik stortte me vervolgens op 'Tänzerin im sturm' (7b), Matt op 'Via Ferrata' (7a) er direkt naast. De eerste tien meter was technisch, verticaal klimmen op kleine greepjes en werd gevolgd door een bouldercrux met langere passen tussen eveneens kleine greepjes op een overhangende buik. Een paar makkelijker meters balansklimmen gaven daarna gelegenheid om te herstellen voor het afsluitende dak met een paar lastige passen over de dakrand. In de brandende zon voelden de eerste twee pogingen vrij hopeloos aan en Matt had eveneens ruzie met zijn route. Toen na 6 uur echter de schaduw de Drachenwand bereikte, klom ik Tänzerin im Sturm volledig onverwacht in de derde poging zonder veel moeite en kon Matt Via Ferrata ook toppen. Ik besloot er ook een poging in te trekken. Het bleek een mooiere, gevarieerdere versie van Tänzerin im Sturm te zijn en voor ik het doorhad, was ik boven. Flash en wat een genot! Ik ben Matt dankbaar voor de uitnodiging, klimmen in de Ith blijkt ook erg mooi te kunnen zijn en ik heb opeens een groot reservoir aan nieuwe routes niet al te ver van huis erbij!

Opwarmen in Willy (6c)

En dan weer twee weekenden in Berdorf... Ik kan er beter een huis kopen, denk ik. Voorlopig ben ik er nog niet uitgespeeld. De eerste dag van het eerste weekend (met Koen, Frans en Roelien) heb ik gebruikt om te voelen in een paar project kandidaten. 'Scramasax' (7c) voelde erg haalbaar, maar hakte door een aantal zware passen op mono's flink om mijn vingers in. Na twee pogingen kon ik tot vlak onder de top komen, maar moest ik het uitwerken met een pijnlijke vinger staken. 'Kaffisdous' (7a+) bleek een harde crux te hebben die nog niet in één keer wou lukken en aan het eind van de dag besloot ik daarom maar eens te gaan voelen in 'de' 7c+ op mijn verlanglijst: 'Cima Ovest'. Koen klom hem deze middag na veel werk in eerdere weekenden stijlvol uit en het is een prachtige route om te zien. Voor mij voelde het echter kansloos: de instapboulder lukte niet, de meters overhang ernaar voelden loodzwaar, de flinke dyno lukte niet en de lengtepas erna ook niet. Op dag twee zette ik Cima Ovest dus uit mijn hoofd en sloot ik me bij Roelien aan om de verticale, technische 'Judd mat Gaardebounen' (7b) te proberen. Na een hoop waarschuwingen (volgens velen is het een typische 'vrouwenroute', Frans trok er een vinger in stuk en wil er nooit meer in hangen en Koen noemde het een lastige, 'echte' 7b) wist Roelien de route met wat tips van twee behulpzame Nederlanders te flashen. Mijn eerste poging strandde midden in de crux toen mijn middelvinger niet in een cruciale mono bleek te passen. Uit focus gebracht verloor ik direct het vertrouwen in de piepkleine voettreden en kwam ik eruit vliegen. Gelukkig bleek daarna de top van mijn ringvinger wel te passen en kon ik de rest van de priegelpasjes uitwerken. Wat een prachtige route: mooie, subtiele bewegingen op piepkleine treden en met al even kleine greepjes! Spierballen zijn zinloos, techniek en vertrouwen in de voeten zijn alles. Niet mijn sterkste punt en daarom des te leerzamer om te doen. In de derde poging lukte het me om zonder vallen boven te komen.

Voleurs de Spits (7a+) gauw nog een keer, want er is een camera mee...

Tijdens het tweede weekend komen Michelle en onze honden mee, allemaal om hun kampeerexamen af te leggen. In Nederland wordt het 36 graden - veel te warm voor de honden - en in de bossen rond Berdorf zal het altijd iets koeler zijn. Voor Vienna is het liefde op het eerste gezicht, waar we ook lopen of zitten met haar, ze gaat helemaal uit haar dak van enthousiasme. Ze vindt het maar wat gezellig dat Berdorf sinds het verschijnen van de nieuwe topo zoveel klimmers aantrekt. Voor Cash is het allemaal wat spannender, maar hij houdt zich kranig en langzaamaan ontspant hij meer en begint de nieuwsgierigheid vaker de overhand te krijgen. Frans heeft het vorige weekend al flink gewerkt in Cima Ovest en wil daar na het opwarmen mee verder. Ik besluit toch maar mee te doen en tot mijn grote verrassing gaat het nu een stuk beter! De instapboulder lukt al in de tweede poging, de overhang erna is nu goed te doen. De dyno die volgt is een groter probleem. Maar na een beetje zoeken, voelen en proberen lukt het te om de sprong te maken. Het is ver, erg ver, maar past precies. En voor de lengtepas erna vind ik nu ook een oplossing: met een extra beweging kan ik via een mono voor links ook omhoog komen. Dat biedt hoop! In een tweede poging lukken alle passen weer, maar kost het meer moeite. De warmte begint zijn tol te vragen, ik heb er last van. Dat merk ik ook als ik daarna de flashpoging in 'Mike' (7a) verknal door op de laatste lastige pas met de verkeerde hand door te gaan. In de tweede poging doe ik het goed, maar voel ik ook dat er geen energie voor meer over is. Tijd voor de pizzeria dus.

Hard werken in Cima Ovest (7c+)

Op dag twee beproef ik mijn geluk opnieuw. Na een moeizame onsight beklimming van 'Bleausard' (6c) volg ik Frans in Cima Ovest. Halverwege de instapboulder merk ik het al: het wil niet. Ik laat los, het gebeurt voordat ik het doorheb. Ik voel geen motivatie, geen wil en geen kracht om het te doen. Sinds de hitte van Mallorca eind vorig jaar heb ik dit gevoel van mentale zwakte niet meer ervaren. Om mezelf een hoop frustratie te besparen, staak ik de poging en verbied ik mezelf om het vandaag weer te proberen. Frans' poging gaat beter, maar hij valt uit de sprong. Als ik 's middags mijn pijlen richt op een makkelijker route - 'Takla Makan' (7a) - blijft hij volharden in Cima Ovest. En het wordt beloond, halverwege de middag klimt hij er doorheen. Ik moet de verleiding onderdrukken om het toch weer te proberen. Beter kan ik mijn energie gebruiken voor Takla Makan, waarvan ik wederom de eerste poging heb verprutst halverwege de route. Zoekend naar de juiste grepen (overal zit pof!) ben ik er verzuurd uit gevallen. Tot overmaat van ramp val ik in de tweede poging tijdens het inclippen van de laatste haak doordat mijn voet wegschiet. De hoop zinkt me in de schoenen - ik lijk wel niets te kunnen vandaag - maar toch laat ik de setjes koppig hangen voor een laatste poging voordat we het gebied moeten verlaten om weer naar huis te rijden. Die poging lukt verrassend zonder moeite en spontaan is mijn gemoed weer hersteld. Ik laat me de kebab in Echternach - vaste stek - goed smaken als we met zijn allen op het stadsplein zitten na te genieten van een heerlijk weekend buiten tussen de rotsen, ver van het benauwde Nederland. Cash, Vienna en Michelle hebben hun kampeerbrevet met glans gehaald en dat biedt perspectief: er is bijvoorbeeld geen enkele reden meer om de volgende keer niet mee te gaan naar Fontainebleau!

Frans springt mis in Cima Ovest (7c+)

De laatste twee weekenden in Berdorf waren niet de beste klimdagen van het jaar, maar door het vlotte binnenhalen van alle projecten van de afgelopen maanden ben ik gretig geworden, te gretig. Hoge verwachtingen zijn de grootste dooddoener in klimprestaties. Ze maken me gevoeliger voor frustratie en het gebrek aan mentale kracht dat daarop volgt. Motivatie is cyclisch. Wanneer ik het niet verwacht, breek ik door nieuwe niveaus heen en schieten de verwachtingen voor de volgende keer omhoog, net zolang tot ze niet meer waar te maken zijn. Tegenvallers zijn dan onvermijdelijk en zetten me weer met twee voeten op de grond: ik moet er gewoon hard voor blijven werken. Uiteindelijk wordt de inspanning beloond, vaak weer op een onverwacht moment. Eén ding weet ik zeker na de afgelopen weken: Cima Ovest ligt binnen de mogelijkheden. Ik zal er hard mijn best voor moeten doen, ik zal er nog vaak uit komen vallen, maar ik kan hem klimmen. Hopelijk kan ik het in de komende anderhalve maand met wat koeler weer nog eens proberen. Een straf zal het niet zijn, het is de mooiste route waar ik ooit in heb gehangen.

Een weekend boulderen in de Ith

Dat de maand maart ondanks een hoge werkdruk niet onverdienstelijk verliep, beschreef ik al voordat ik in het laatste weekend van de maand naar de Ith vertrek met een flinke vertegenwoordiging van boulderend Enschede. Samen met René, Irene, Jeroen, Thijs, Maria, Wiep en Frans reis ik naar het grote kalkstenen dak 'Pferdestall' om er nog een aantal mooie beklimmingen aan toe te voegen. In de eerste indruk lijkt het massief weinig gelegenheid voor halfbakken 'genotsklimmen' te bieden en een blik in de topo bevestigt dat vermoeden: naast een paar verdwaalde 5'jes en 6'en begint de pret bij 7A. Na wat vlot opwarmen in een drietal makkelijker boulders zet ik mijn zinnen op 'Extra', een 6C door een minder lang deel van het dak met een stevige schouderpas aan het einde. Dat kan ik, dus ik lees goed in en ga voor de flash. En die lukt, zonder veel moeite zelfs! Het succes moedigt me aan om de grens op te zoeken en ik probeer de direkte inklim van dezelfde boulder: 'Extra direkt' 7A+. Via een lastige, lange pas vanaf een slechte ondergreep naar de dakrand gaat deze lijn naar de uitklim van Extra. Tien minuten later heb ik de boulder geklommen en doet Frans het dunnetjes over. Erg leuk, motiverend ook, maar in mijn boekje echt geen 7A+. Ongeveer tegelijkertijd maakt Jeroen - in een opwarmer - een ongelukkige val en komt met zijn voet tussen twee crashpads. Zijn enkel klapt dubbel en de snel opkomende zwelling verraadt al gauw dat zijn enkelbanden een tik hebben gekregen. Boulderen zit er voor hem niet meer in dit weekend. Een jaar terug overkwam mij hetzelfde en ik weet nog goed hoe ellendig ik me toen voelde... Jeroen blijkt echter een optimist te zijn en we zullen hem de rest van het weekend geen moment horen klagen.

Ik verhuis een aantal crashpads naar 'Haschisch Royal' 7A, volgens de topo een must do met een mooie dyno. Het blijkt een mooie, pure lijn te zijn: vanuit de instap direct ver het dak in op een kleine zijgreep, overkruizen naar een redelijke twee-vinger pocket en dan schrap zetten voor de sprong naar de dakrand. Mijn eerste poging valt me niet tegen, maar ik faal - zoals verwacht - in de sprong. Springen zit nu eenmaal niet zo lekker in het repetoir van een klimmer die veel te statisch beweegt... In de derde poging heb ik hem echter bijna, maar glijd ik door de zwaai van mijn lichaam met mijn hand weer uit de greep. Met een beetje jaloezie kijk ik daarna toe hoe Frans de pas daarna met zijn lange armen min of meer statisch maakt. Mijn pogingen die volgen, worden alleen maar slechter. Gelukkig is er morgen nog een dag, dus ik laat Haschisch Royal even voor wat het is en we proberen de boulder ernaast: 'Sonnenschien im Paradies' 7A. Deze blijkt weer een stuk makkelijker te zijn en in mijn derde poging klim ik hem. De rest van de dag heeft voor mij en de rest geen output meer en we verplaatsen ons naar het bivakveld voor een avond kampvuur-hangen. Gezien hoe hard het 's avonds nog af kan koelen in maart, is zo'n kampvuur zo gek nog niet en neem ik de onuitroeibare stank in mijn kleren graag voor lief. Hoe verder de avond vordert, hoe groter het vuur wordt (Thijs blijkt in zijn element te zijn als hij dingen mag verbranden) en hoe verder mijn zitplek bijna door de vlammen verzwolgen wordt. Koud heb ik het in ieder geval niet.

Op de tweede dag ben ik als eerste wakker - lastig, een ritme - en wandel ik ruim een uur door het bos langs de Leurdisser Klippen om er bij terugkomst achter te komen dat nog steeds niemand op is. Het wordt dus liggen in de zon, op een crashpad. Na een ochtendritueel van ruim drie uur - inclusief een door Thijs gereanimeerd kampvuur - vertrekken we eindelijk weer naar de rots. Ik warm rap (lees: amper) op en gooi mezelf weer tegen Haschisch Royal aan. Vandaag heb ik wel succes en na een aantal pogingen blijf ik vasthouden na de sprong. De uitklim is gelukkig makkelijk. Hoewel het de derde 7e graads boulder van het weekend is, is het de eerste die ook daadwerkelijk zo voelt en ik ben er dus extra blij mee! De rest van de dag levert geen spectaculaire beklimmingen meer op. Ik speel nog wat in 'Need for Speed' 7A+, 'Nasenbohrer' 7A, 'Kahlslag' 7B+ (kansloze onderneming...), maar verpleur vooral veel teveel energie in een 6C ('Wallflower') die Irene moeiteloos flasht en mij echt, echt niet lukt. Irene troost met mij door het een 'kleine mensen boulder' te noemen, maar Frans slaat dit gevoel al vrij vlot weer stuk door de boulder met zijn aanzienlijk langere lijf te klimmen. Verslagen moet ik Wallflower achter mij laten, zonder beklimming en met gesloopte vingers. Hoogste tijd voor de terugreis dus en ik kan tevreden terugkijken op een weekend met goede resultaten en de beklimming van Haschisch Royal als persoonlijke highlight.