In the meantime, part 1: training

In a previous post I made the promise to fix some flaws in my training routine and to focus more on volume and fun outdoors. Whether that was a pledge to you or myself I'm not really sure, but either way I somehow felt obliged to keep it. And so I've been doing! There's enough to write about to fill several posts, but I'll try to keep it down to two.

Focussing on fun outdoors!

Let's start with the training and leave the outdoor fun for last. Most importantly, I abandoned the quite strictly linear training programme based on the Rock Climbers Training Manual by the Anderson brothers. I've been following it for more than a year now and came to realize that for me it has a few flaws. Three, to be precise. Firstly, the very predictable performance peaks that a linear periodized schedule produces may be very desirable for competition climbers or for training towards a big climbing holiday, it is far less ideal for the recreational outdoor climber that wants to get out whenever time and the weather allow, i.e. me. High peaks come with big troughs and when peaks coincide with bad weather or limited time that's rather frustrating. It is uncanny how much rain fell during my performance peaks.

Secondly, some phases of the programme have a strict planning that favors training over outdoor climbing. I want to be flexible enough to go out whenever I can, which doesn't happen nearly as often as I'd like to. A training schedule shouldn't be another limiting factor to outdoor time when having a job and grown up responsibilities already are. Thirdly, I felt the training programma neglected maintenance of the performance aspects trained during other phases. For example, it provides little maintenance of strength during the power and power endurance phase. Most of the gains made during a strength fase evaporated during the rest of a training cycle.

So I started reading a lot again and set out to design a schedule that is less linearly periodized, includes more maintenance and always offers the flexibility to go out. I opted for a combination of classical and non-linear periodization (no periodization at all will result in plateau for sure: been there, done that) that cycles rather quickly between a focus on strength, power, power endurance and endurance while maintaining the other aspects. I'll have to stick a bit longer with it to tell whether it's an improvement or not, so I'll leave the description of the schedule for a future blog post. What I can say already, is that I can handle a bigger training volume in the new schedule.

Slowly all T-nuts on my homeboard are getting filled with climbing holds. The latest additions: Core mini jugs (grey) and Core Font micro jugs (dark green).

I also fixed a major flaw of my homeboard. So far, I've only invested in small holds to set hard boulders. Although it allowed me to do relatively short power endurance circuits (~20 move circuits in the 7b-7c route range were the easiest thing I could set), there was absolutely no way at all to train endurance in the aerobic energy system. So I asked my friend Matt from Flow Climbing Equipment to set me up with a new set of climbing holds and he did a great job again. There are 36 'mini' and 'micro' jugs from Core Climbing on my home board now (they really don't do those names justice, they're massive) and I started training on them. Although I aim for exercises around the aerobic threshold, I quickly noticed gains in power endurance as well. It's a bit unexpected (and may imply that the intensity of the exercise is actualy too high), but I'm not complaining.

Core Font micro jugs: extremely positive 2-pad jugs 

Surprisingly (and rather unexpectedly), the jugs provided a new challenge: skin management. Having climbed mainly on small 1-pad (and occasionally 2-pad) holds, my callusses are getting beaten up completely by the bigger holds. They get irritated, deep red and feel like they are about to turn into blisters or even flappers quickly. After a few sessions I figured out that if I climb on them at the end of a session (having well warmed up skin), not longer than 15 minutes and sand down my callusses agressively, I can train on them without getting debilitating skin injuries. It's enough to get quite a lot of moves done (about 200). Let's see if I can increase the volume as my skin slowly adapts to the torture I put it through...


A final fix in my training addresses my flexibility. I've always known that I don't have an impressively flexible body and that with my build genetics aren't exactly in my favor on this. The biggest mistake (the one I've been making for years) is to embrace this as an excuse, accept the weakness as it is and focus on strengths instead. Weaknesses provide the biggest potential for improvement and can be conquered with relatively little investment. So after getting shut down by a high foot placement on an otherwise easy boulder on the competition I joined in Februari, I finally decided to attack my flexibility weakness. At the end of every training I take between 10 and 15 minutes for stretching exercises, primarily for the hamstrings and hips. I'm getting noticably better at using high feet already and will try to keep stretching a part of my training routine.

Enough about training for now! In the future I'll sit down to write about some details of the training for those interested. First I'll stick with it for a while and see what it brings me! Time to write about my modest outdoor endeavours now, stay tuned!

Boulders, routes, rotsen en een wedstrijd

Na 222 dagen geen klimgordel of -touw te hebben aangeraakt, is het vandaag zover: de eerste sportklimdag van 2013! De lente lijkt zich eindelijk losgerukt te hebben uit de koude vingers van de langste winter in tijden en met 15 graden en zon rijden Frans en ik naar de oude zandsteengroeve van Isenberg, wederom in het Ruhrtal. Anderhalve week geleden kon ik nog eenmaal het winterse weer benutten en had ik in groot Duits-Nederlands gezelschap een sterke dag in Avalonia. Vijf zevendegraads boulders wist ik weg te drukken, waaronder de felbegeerde eerste 7A flash. Wellicht kreeg ik het benodigde extra beetje motivatie omdat het de laatste 7A in Avalonia was die ik nog niet had aangeraakt... Er waren die dag zoveel mensen en er gebeurde zoveel tegelijk, dat ik besloot niets te filmen. Misschien kon ik daardoor wel zoveel boulders klimmen: ik hoefde ze nu eens niet eindeloos te herhalen om ze uit verschillende hoeken te kunnen filmen.

Vandaag sleep ik naar Isenberg wel een camera mee, ik heb immers net een nieuwe gekocht met de ambitie om de kwaliteit van mijn videos flink te verhogen en meer te laten zien van alle locaties waar het klimmen mij brengt. Met een overdaad aan instellingen en volledig handmatige belichtingsmogelijkheden heb ik nog een hoop te leren. Maar eenmaal in Isenberg aangekomen, blijkt de plek in de verste verte niet te lijken op de veelbelovende foto's die ik er online van heb gezien. De steengroeve is laag, mossig en in het midden van de wand is een groot stuk afgezet, omdat een enorme rotspartij is uitgebroken (een prettig idee ook dat dat hier kan gebeuren). Ik besluit me er daarom niet druk te gaan maken om het maken van filmopnames. Het resultaat is het eerste foto- en videoloze blogbericht in lange tijd... 

Gelukkig zit de boeg met de route die ik hoop te kunnen klimmen er gewoon nog in en ziet de route er interessant uit, ondanks het feit dat hij korter is dan verwacht. 'Dachelkante' is met een waardering van IX- (7b+) de moeilijkste route hier en leidt over een paar kleine greepjes langs de kant van een sterk overhangende boeg: een hoge boulder met drie haken en een eenvoudige uitklim. We warmen op door gauw een makkelijke route te klimmen en daarna direct te gaan voelen in Dachelkante. Frans begint en strandt al op de tweede beweging op de boeg. Mijn eerste poging gaat niet veel beter. Ik hijs me dus op aan een setje en werk eerst de rest van de passen uit. De laatste blijkt een volwaardige sprong te zijn, waarbij ik ver moet overkruisen vanaf een zijgreepje naar een grote platte band. Omdat ik van ver opzij aan kom springen, vlieg ik er net zo hard weer uit. Zonder een positieve greep is er weinig uitzwaai op te vangen... Na wat oefenen lukt het om in de sprong gauw met de tweede hand bij te pakken en zo blijkt de zwaai net te houden te zijn. Als Frans in zijn de volgende poging ook een oplossing vindt voor de eerste pas (geheel on-Frans met een mooi geplaatst hakje!), zijn we klaar voor het trekken van serieuze pogingen. De sprong gaat bij ons allebei nog een aantal keer mis, maar even daarna klimmen we allebei Dachelkante uit. Het routeseizoen is geopend!

Omdat we er nu toch zijn, klimmen we nog de 7a+ die direct naast Dachelkante omhoog gaat. Veel meer dan een bouldercruxje door een dakje is het niet (hard afblokken en een voetverklemming doen trouw hun truc weer goed). We klimmen er allebei verschrikkelijk lelijk doorheen: Frans maakt 100% misbruik van zijn niet geringe lengte en ik 'los het op' met een sprong en een agressieve uitzwaai. We kijken tevergeefs nog eens om ons heen naar iets interessants om te klimmen. De boulders die Isenberg ook zou moeten hebben zijn of helemaal groen en glibberig (en worden dus duidelijk niet vaak geklommen...) of liggen in het deel waar de halve steengroeve naar beneden is gekomen. Met het gevoel veel te weinig gedaan te hebben, rijden we daarom nog even langs Nangijala, dat precies op de route ligt. We blijken daar aanzienlijk vermoeider te zijn dan we dachten en tot overmaat van ramp splijt ik mijn vingertop al in de tweede poging op de kleine, scherpe randjes van mijn openstaande project. Zonder succes druipen we weer af. Maar de eerste routes van het jaar zijn geklommen. Spoedig volgen er meer! En de filmopnames met de nieuwe camera houden jullie te goed, ik zal er binnenkort zeker mee gaan knoeien.

Drie dagen later is mijn gespleten vingertop weer dicht genoeg om te klimmen en stort ik mij in iets heel anders: een wedstrijd. Ik ben geen wedstrijdklimmer, voel me niet sterk op plastic en kan slecht omgaan met de druk van een serieuzer wedstrijdformat. En laat dat serieuzere wedstrijdformat nu net dit jaar doorgevoerd zijn in de Nederlandse bouldercompetitie. De tweede wedstrijd van het jaar is in Cube in Enschede en hanteert het strakke format van acht gejureerde kwalificatieboulders met maximaal vijf pogingen per boulder. Omdat het zo dichtbij huis is, heb ik besloten mezelf in het diepe te gooien en gewoon eens mee te doen. Toen ik het deelnemersveld zag dat zich niet door het format af heeft laten schrikken - klein en vooral erg sterk - begon ik me al achter de oren te krabben. Maar na het nodige twijfelen en zoeken naar excuses om niet te gaan, vind ik mijzelf op de dag van de wedstrijd toch in klimtenue in Cube en wordt opeens het startsignaal van de twee uur durende kwalificatie gegeven.

Twee uur later heb ik door slecht time management slechts de helft van het aantal pogingen waar ik recht op had kunnen gebruiken, heb ik het merendeel ervan door stomme fouten en slordigheid verprutst en heb ik slecht een enkele boulder (van de acht!) kunnen toppen. Voor mijn gevoel heb ik ver onder mijn kunnen gepresteerd en ik ben ervan overtuigd dat ik allerlaatste ben geworden. Dat ik uiteindelijk nog een 23e plek heb behaald en daarmee toch twee man achter me heb gelaten, is dus een (schrale) troost. Leerzaam: ik kan absoluut niet omgaan met de druk om on the spot de knop om te zetten, alles te geven en volledig geconcentreerd geen fouten te maken in de wetenschap dat ik maar vijf pogingen heb en elke poging me bovendien al punten kost. Heel anders dan buiten relaxed een boulder uitwerken, waarbij die focus en inspanning allemaal vanzelf lijken te gaan. Petje af voor de wedstrijdklimmers, het is echt een heel ander soort spelletje! Ik ga binnenkort gauw weer terug naar de rotsen...

Het plastic dieet

Verschrikkelijk, wat heb ik al lang niets meer op mijn blog geschreven! Erger nog is misschien wel dat er in al die tijd ook bijna niets te melden is geweest... In een laatste bezoek aan Berdorf met Frans heb ik Cima Ovest niet kunnen klimmen, de dyno bleek nog een veel te laag succespercentage te hebben. Gelukkig heb ik er wel met veel plezier nog een paar mooie lagere 7's kunnen klimmen (l'Écossaise bleek een bijzondere 7a te zijn en kostte me evenveel moeite als een aantal 7b's in Berdorf en Rocky Horror Friction Show 7a+ had een mooie, technische cruxpassage). Sindsdien heb ik geen rotsen meer aangeraakt. Dat is bijna drie maanden zonder inmiddels! Onwil is het zeker niet geweest, maar beschikbare tijd en het weer gooien al een tijdje roet in het eten. Naast mijn promotiewerk - dat over een jaar af moet zijn - volg ik een paar vakken om een tweede Master ('Science Communication & Education') binnen te halen en sta ik als invulling van een bijbehorende stage nu een aantal uren in de week voor VWO bovenbouw klassen als docent Natuurkunde. Ik heb nog nooit zoveel plezier in mijn werk gehad, maar tijd om uitgebreid de rotsen op te zoeken blijft op het moment niet echt over. Vrijnemen was nog nooit zo lastig en het lukt me sinds kort pas weer om met enige regelmaat ouderwets drie trainingen per week uit te voeren.

Nieuwe wanden, een uitstekende basis voor een plastic dieet. Foto: HVPhotography.nl

Een aangename troost is dat Cube in de tussentijd grondig verbouwd is en ik nu een van de mooiste hallen van het land naast de deur heb. Fit blijven moet zeker lukken in deze periode en hopelijk kan ik deze winter toch nog wat groeien als klimmer. In januari keert de Hard Moves competitie weer terug en dat zal zeker een goede motivator zijn om hard mijn best te doen. Vorig jaar heeft het mijn niveau zeker verhoogd! Mijn streven is om de komende tijd in ieder geval af en toe een update te plaatsen over de voortgang van mijn training en wie weet - als een lage werkdruk, een vrij moment en goede weersomstandighede nog eens samenvallen - kan ik binnenkort weer schrijven over een bezoek aan rots! Voorlopig neem ik maar even genoegen met een plastic dieet...

Een verdienstelijke maand

Alweer bijna een maand sinds mijn laatste bericht, wat vliegt de tijd! Zoals toen al aangekondigd, begon de maand vooral op plastic. Tijdens de (geweldige!) Hard Moves finale in Wuppertal wist ik 23 van de 40 uitgezette boulders te klimmen binnen de tijd en ondanks de drie boulders die net niet lukten ben ik daar dik tevreden mee. Als team hebben we ons doel gehaald: we zijn niet laatste geworden in al het Duitse geweld. We hebben zelfs 4 teams achter ons gelaten!

Kwalificatie Boulder 1 in Cube (foto: Michelle Kruize)

Een week later klom ik mijn tweede wedstrijd, ditmaal op individuele basis. De eerste nationale boulderwedstrijd (Boulder 1) werd in mijn thuisbasis Cube georganiseerd. En als je naar een wedstrijd toe kan fietsen, doe je natuurlijk mee, of je nou kansloos bent of niet! De sfeer tijdens de wedstrijd was goed, ik heb voor mijn doen prima geklommen en wist daarmee een 28e plek te behalen en de finales waren leuk en leerzaam om naar te kijken. Local Bob deed het buitengewoon goed en haalde zelfs een vijfde plaats! Door het ongewoon (en dus onverwacht) grote deelnemersaantal was de week ervoor erg hectisch voor halbaas Herman. In de laatste dagen voor de wedstrijd wist hij nog een volledig nieuw, overhangend wanddeel neer te zetten. Een enorme toevoeging voor de hal en ik heb nu al zin om erop te gaan trainen!

De tweede helft van de maand stond in het kader van een vermoeiende meetserie in Nijmegen: lange dagen, 's nachts werken en bar weinig tijd om te klimmen. Desalniettemin heb ik ervoor en in het begin nog een paar gaten gevonden om de Duitse zandsteenrotsen vlakbij huis op te zoeken. Tijdens een geslaagde middag met Frans lukt het me voor het eerst om een 6C flash te klimmen. In eerste instantie geloof ik niets van de waardering, maar als Frans de one-mover daarna niet door weet te komen, lijkt het er toch op dat ik een goed moment had! Gemotiveerd probeer ik daarna het Fata Morgana project nog eens en in de eerste poging klim ik door alle moeilijke passen en verknoei ik het alsnog op de laatste. Balen! De volgende pogingen gaan slechter en al snel ben ik weer door het vel van mijn linker wijsvinger heen. Twee dagen later kom ik terug en lukt het me wel. Het is zonder twijfel mijn moeilijkste beklimming tot nu toe een flinke mentale stap vooruit. Eindelijk!

Aan het werk in Fata Morgana (foto: Matt Bates)

Een winter op plastic

Op de laatste dag van november bracht ik mijn laatste bezoek aan het Teutoburger Wald. Onverdienstelijk was het zeker niet, ik klom er drie nieuwe boulders rond 6C in het meterslange dak van de Sphinx. Eén ervan was beslist een klein juweeltje: een pure, krachtige boulder met een pas vanuit een heel-hook naar een ondiepe ondergreep, net groot genoeg voor twee vingertoppen en vanaf daar een flinke, dynamische beweging naar een positieve zijgreep. Na het fixeren hiervan was het een kwestie van beide voeten goed plaatsen voor een sprong naar de rand van het dak en vol overtuiging ervoor gaan. Prachtig! De sereniteit van de Wolfsschlucht was heerlijk. Urenlang zag ik niemand anders dan de groepen herten die regelmatig aan de overkant van het dal tussen de bomen door langs renden. In een rust tussen de inspanningen door beklom ik de heuvel tegenover de Sphinx en vond in een zijdalletje twee kleine, nieuwe massiefjes met nog meer goede bouldermogelijkheden. Des te zuurder is het nu dat ik sindsdien niet terug heb kunnen gaan vanwege de niet aflatende regenval in december en januari.

De winter - het boulderseizoen waar ik me zo op verheugde - heb ik dus binnen, klimmend op plastic doorgebracht. Een troost is zeker dat in december Enschede's eerste (en Nederlands tweede!) boulderhal zijn deuren heeft geopend. Met Cube heeft Herman Engbers zijn droom nagejaagd en het resultaat mag er zeker wezen. De troef om mij direct een maandkaart te laten kopen was de deelname aan de Hard Moves competitie. Het concept was mij voorheen onbekend, maar het was een goed besteedde maandkaart! Hard Moves is een in Duitsland georganiseerde competitie waar klimhallen hun eigen teams naartoe zenden. In een kwalificatie van ruim een maand wordt per hal gestreden om een positie te veroveren bij de beste tien boulderaars (minimaal drie dames) die de hal mogen vertegenwoordigen tijdens de finale in het Duitse Wuppertal op 3 maart. In Cube bestond de kwalificatie uit 60 aangewezen boulderproblemen - makkelijk tot heel moeilijk en elk één punt waard. Samen met Frans schreef ik me in en het bleek een perfecte motivatie om een maandlang heel erg hard onze best te doen in boulders op de grens van ons kunnen. En het was leuk! Zo leuk zelfs, dat ik besloten heb sportklimmen een jaar links te laten liggen en me meer op boulderen te gaan focussen. Ik ben verliefd geworden op het perfectionisme van boulderen, de explosieve intensiteit en absolute focus, de puurheid en agressie tegenover het enorme belang van subtiliteiten en details. Boulderen maakt sterk, zowel technisch als fysiek. Vorige week liep de kwalificatietermijn in Cube samen met mijn maandkaart af. Geheel onverwacht heb ik een vierde plek kunnen bemachtigen met 51 geklommen boulders. Ik mag in maart mee naar de finale en heb er zin in!

Met dank aan Michelle: enkele foto's in Enschede's eerste boulderhal: Cube.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat van gestructureerd trainen niet bijzonder veel sprake was: ik heb als een idioot een maand lang vol gas gegeven en dat heeft geregeld ook zijn terugslag op de vorm gegeven. Hoewel ik het (uiterst lastig objectief te maatstaven) gevoel heb dat ik sterker en technischer ben geworden en blessurevrij ben gebleven, lijkt het me verstandig even een beetje gas terug te nemen en weer met een schema te gaan trainen. Nu sportklimmen even van de agenda is, is het periodiseren van mijn training een stuk eenvoudiger geworden. Voorlopig ga ik experimenteren met cycli van vier weken waarin de intensiteit en het trainingsvolume laag beginnen en maximaal eindigen. Voor elke cyclus bedenk ik een paar aandachtspunten die wat extra aandacht krijgen. Tijdens de eerstkomende cyclus zullen dat een beter gebruik van momentum en een toename van compressiekracht worden. Elke week bevat drie trainingen in een klimhal (of bij beter weer natuurlijk een bezoek aan rots!), twee hardlooprondes met mijn onvermoeibare hardloopmaatje Cash, twee korte yoga-sessies om eindelijk wat te doen aan mijn hoge stijve-plank-factor, twee work-outs voor de spieren in de core, voor de antagonisten die tijdens het klimmen niet genoeg aan bod komen en voor de stabiliteit van het schoudergewricht en tot slot de nieuwe troef die mijn zwakke open hand grip moet verbeteren: twee korte sessies op mijn nieuwe trainingsbord. Dat laatste wordt een kwestie van geduld: veel meer dan korte sessies trekken mijn ellebogen nog niet zonder stuk te gaan. Ik merk wel hoe snel (of langzaam) ik de belasting kan opbouwen. Er is genoeg te doen lijkt mij en om mijzelf een beetje te prikkelen en gemotiveerd te houden heb ik mijzelf een doel gesteld voor het jaar 2012: een 7B boulderen op rots. In de woorden van Patxi Usobiaga: 'ik heb geen uitzonderlijk talent, ik moet keihard trainen voor resultaat. Mijn talent is een masochistisch te zijn.'

De kunst van motivatie om langdurig gedisciplineerd door te blijven trainen is continu jezelf het beeld voor te houden van de klimmer die je wil worden. Goddank staat het web vol met beeldmateriaal dat helpt, zoals bijvoorbeeld deze film vol prachtige boulders in Fontainebleau. Ik kan haast niet wachten om er zelf heen te gaan!